อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 865

ให้อ๋องเจวี้ยนเป็นสามี?

ลากร่างกายที่พิกลพิการนั่นออกมาทรมานหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็มีนิสัยเย็นชาด้วย ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่ค่อยจะเข้าสังคมกับใครสักเท่าไร พวกกิจกรรมเล่นสนุกของเหล่าคุณชายกับพวกหญิงสาวชั้นสูงในเมืองหลวงนี้เขาก็แทบจะไม่ได้ไปเข้าร่วมเลย คนอื่นๆ ที่ไม่คุ้นเคยกับเขา พออยู่ต่อหน้าถ้าไม่กลัวก็คือระแวดระวัง ทั้งสองฝ่ายล้วนอยู่ในสภาพลำบากใจ

"ไร้สาระ"

หลังจากไทเฮารู้เรื่องนี้ก็คัดค้านทันที

"ตอนนี้ร่างกายของอายวนพวกเจ้าไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร ถ้ายังต้องมาล้มป่วยลงเพราะเรื่องนี้ ถึงตอนนั้นเรื่องดีจะกลายเป็นเรื่องร้ายไป ท่านไปขึ้นประกาศของวังหลวงหาคนเสีย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเมืองหลวงที่ใหญ่ขนาดนี้จะไม่มีคนเข้าใจภาษาหนานฉือ จะเป็นไม่กี่คำก็ได้ทั้งนั้น"

นางเรียกองค์จักรพรรดิเข้ามา แล้วพูดประโยคเหล่านี้กับองค์จักรพรรดิ

ในใจองค์จักรพรรดิรู้สึกกลัดกลุ้ม และดูจะหมดความอดทนอยู่หน่อยๆ

ไทเฮาตอนนี้ไม่ใช่ว่ายุ่งมากไปหน่อยแล้วหรือ?

ก่อนหน้านี้คำอธิบายของนางก็มีเหตุผลอยู่ แต่ว่าตอนนี้ พอเกี่ยวกับอ๋องเจวี้ยน นางก็ล้วนออกมาขวางให้หมดเลยหรือ?

"ข้าเข้าใจแล้ว"

"อายวนตอนนี้ยิ่งต้องพักฟื้นเงียบๆ ในอยู่ในจวนเลย องค์จักรพรรดิลองคิดดู เขาเดิมทีก็พักอยู่แต่ในยอดเขาโยวชิง กลับมาเมืองหลวงเดิมทีก็ไม่ชิน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้จาวหนิงก็ไม่อยู่เมืองหลวงด้วย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะช่วยเขาไม่ทันการนะ"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่ไม่มีฟู่จาวหนิง เขาก็ยังใช้ชีวิตดีอยู่เลยนี่?" ทำไมตอนนี้พอไม่มีฟู่จาวหนิงก็ไม่ไหวซะแล้ว

บทบาทของฟู่จาวหนิงมากล้นขนาดนั้นเลยหรือ?

"องค์จักรพรรดิอย่าลืมนะ แต่ก่อนที่ยังไม่มีฟู่จาวหนิง อายวนตอนไหนบ้างที่มาอยู่ในเมืองหลวงนานๆ? ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่กลับมาจากยอดเขาโยวชิงครั้งนั้น เพราะเกรงว่าน่าจะมาถึงช่วงสุดท้ายแล้วจึงกลับมาเมืองหลวง เผื่อว่าจะ..."

ไปตายอยู่ต่างบ้านต่างเมือง คงไม่ต้องไปย้ายกลับมาเป็นพันพันลี้หรอก ตอนนั้นที่คิดกันก็คือให้เซียวหลันยวนมาใช้ช่วงเวลาสุดท้ายอยู่ในเมืองหลวง เพื่อหลีกเลี่ยงตอนที่หลับตาลงแล้วข้างกายจะไม่มีสายเลือดเชื้อไขคนไหนอยู่เลย

แคว้นเจาไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้ ที่จะต้องสืบทอดสายเลือดของทางฝ่ายแม่ออกไป

แต่นางก็เอาเรื่องนี้สลักไว้ในใจอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้นางเองก็ชินกับการการเอาความปรารถนาของไท่ซ่างหวงมาเป็นความปรารถนาของตนเองเสียแล้ว หวังว่าตอนที่ตนเองยังมีชีวิตอยู่ จะสามารถเห็นเซียวหลันยวนกลายเป็นพ่อคนได้

ถ้าเป็นเช่นนี้ตอนนี้นางลงไปเจอกับไท่ซ่างหวงก็ถือว่ามีคำอธิบายให้กับเขาได้แล้ว

แต่ฟู่จาวหนิงตอนนี้ยังไม่สามารถรักษาเซียวหลันยวนให้หายได้ ทั้งสองคนกระทั่งร่วมห้องก็ยังไม่ได้ทำเลย

"ปีนี้หมอเทวดาหลี่ยังเข้าร่วมงานประชุมหมอใหญ่ไหม?" ไทเฮาจู่ๆ ก็คิดถึงหมอเทวดาหลี่

ในอดีตล้วนเป็นหมอเทวดาหลี่ที่พาหมอหลายคนของแคว้นเจาไปเข้าร่วม นี่ถือเป็นเกียรติที่สูงส่งมากๆ อย่างหนึ่ง ก่อนหน้าที่จะไปงานประชุมหมอใหญ่ทุกครั้ง ในเมืองหลวงก็จะคึกคักกันขึ้นมา

เหล่าราชวงศ์และขุนนาง คนมีเงิน ล้วนส่งมอบเงิน ของขวัญให้กับหมอเทวดาหลี่และหมอพวกนั้น บอกว่าช่วยเหลือค่าเดินทาง นำไปใช้จ่ายในงานประชุมหมอใหญ่ อย่างเช่นตอนที่เจอกับวัตถุดิบยาชั้นดี เวลาเห็นคัมภีร์ยาหนังสือยาอะไรพวกนี้ สามารถซื้อกลับมาได้