อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 875

ในเมืองเล็กที่ตระกูลเสิ่นตั้งอยู่เมืองนี้มีกลิ่นหอมลอยไปทั่วทุกหนแห่ง

พวกของไป่หูหลังจากเข้าเมืองก็ถอนใจโล่ง

มาถึงอย่างปลอดภัยแล้ว ในใจเองก็ไม่ตึงเครียดอีกแล้ว

"คุณหนู ตอนนี้เป็นช่วงเทศกาลเจ็ดเพลิงของต้าชื่อ ทุกครัวเรือนที่นี่จะทำขนมนึ่งใบไผ่ประเภทหนึ่ง ให้ข้าซื้อแต่ละรสชาติมาให้ท่านดีไหม?" มีองครักษ์ถามขึ้น

ขนมนึ่งใบไผ่?

ฟังแล้วน่าจะไม่เลว

"ไม่รีบๆ ไปบ้านตระกูลเสิ่นกันก่อน"

ฟู่จาวหนิงยังดูร้อนรนอยู่ ไม่รู้ว่าไท่ไท่อาวุโสเสิ่นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

"คุณหนู ข้าส่งคนรีบไปส่งข่าวแล้ว ดูว่าในบ้านตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง ถ้านายท่านมารับท่านได้คงจะดีที่สุด" ไป๋หู่เอ่ยขึ้น

เขาไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงที่เต็มไปด้วยฝุ่นแบบนี้ไปปรากฎตัวต่อหน้าคนตระกูลเสิ่นตอนนี้

เพราะคนในตระกูลเสิ่นตอนนี้ก็ซับซ้อนอยู่ คุณหนูจาวหนิงถ้าไปปรากฎตัวแบบนี้ที่หน้าประตูตระกูลเสิ่น คงได้ถูกคนไม่น้อยดูถูกเอาแน่ๆ ถึงตอนนั้นจะคิดว่าเป็นญาติจนๆ ที่ไหนเข้ามาอีก

ต่อให้ภายหลังจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง ถึงตอนนั้นการไม่ได้รับความเป็นธรรมกับการต้อนรับที่เย็นชาก็เกิดขึ้นไปแล้ว

ไป๋หู่รู้สึกว่า นายท่านเองก็คงไม่ยอมให้นางต้องได้รับความไม่เป็นธรรมแม้แต่น้อยอย่างแน่นอน

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าไม่จำเป็น "ไม่ต้องหรอกกระมัง?"

"คุณหนูจาวหนิง ท่านฟังข้าน้อยเถิด"

สืออีกกับสือซานเองก็เตือนขึ้นข้างๆ "ใช่แล้วพระชายา มาถึงที่นี่แล้ว ฟังไป๋หู่เสียหน่อยเถิด"

พวกเขาเองก็ไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงต้องเจอกับความไม่เป็นธรรม

พวกนางพอรู้ว่าสวนสี่ซินถูกตกแต่งใหม่ ก็อยากเข้าไปดูเสียหน่อย

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้เสิ่นเสวียนก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในสวนสี่ซินเลย พวกเขาเองก็คาดเดาไว้แล้ว ในสวนสี่ซินจะต้องมีทิวทัศน์ที่งดงามหายากเป็นแน่ แล้วในนั้นยังวางของล้ำค่าที่เสิ่นเสวียนหามาวางอยู่เต็มบ้านไปหมด

หลายปีมานี้พวกเขาเหล่านี้ก็ลือกันไปลือกันมา รู้สึกว่าในสวนสี่ซินนี้มีแต่ของดีดี

ถ้าเอาไปไม่ได้ แค่เข้าไปเปิดโลกทัศน์หน่อยก็ยังดี

จะว่าไป ได้ยินว่าในสวนสี่ซินลมแรง ตอนหน้าร้อนเข้าไปรับลมเย็นนั้นเหมาะสมที่สุด พวกนางตอนนี้ล้วนพักอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่น ตอนหน้าร้อนก็ร้อนขนาดนี้ ทำไมจึงเข้าไปหลบร้อนหน่อยไม่ได้กัน?

แล้วก็ คนที่เข้าไปในสวนสี่ซินได้ ก็เท่ากับถูกเสิ่นเสวียนชอบเข้าแล้ว แล้วทั้งบ้านตระกูลเสิ่นนี้ ดูแล้วน่าจะมีแค่อวี๋อวี่เวยเท่านั้นที่เข้าไปได้

ถึงอย่างไรอวี๋อวี่เวยตั้งแต่เด็กก็ตัวติดกับเสิ่นเสวียนเรียกลุงคะลุงขา คนอื่นไม่มีใครที่เหมือนนางเลย

อวี๋อวี่เวยรู้สึกว่าตนเองกล้ำกลืนแต่พูดไม่ออก พวกนางพูดออกมาแต่ละคำนอกจากนางแล้วไม่มีใครเข้าไปในสวนสี่ซินได้ ในใจนางรู้สึกเหมือนถูกตอกลงไป