อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 881

ฟู่จาวหนิงกระทั่งไม่สนใจท่านผู้เฒ่าที่อยู่ข้างเตียง

พอนางเข้ามา สายตาก็ตกไปอยู่บนตัวไท่ไท่อาวุโสบนเตียงทันที

หมอหวางพอเห็นนาง ก็เข้าใจตัวตนฐานะนางทันที มองความสาวความสวยของนางอย่างตกตะลึง พลางรีบส่งพื้นที่ให้กับนาง

"จาวหนิง เร็ว" เสิ่นเสวียนตอนนี้ก็เพิ่งจะปล่อยมือฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่พูดอะไรไร้สาระ รีบเดินเข้าไปทันที ยื่นมือไปจับที่หัวใจของไท่ไท่อาวุโส มืออีกข้างเปิดหนังตาของนางออกเพื่อตรวจสอบ

"หมอหวางใช่ไหม?" นางตรวจสอบไปถ้วยถามหมอหวางไปด้วย "คนป่วยเมื่อครู่มีอาการอะไรบ้าง? ท่านรักษานางอย่างไร ใช้ยาอะไร?"

พอนางพูดออกมา น้ำเสียงก็ตั้งใจเคร่งขรึม ทำเอาหมอหวางใจสั่นวาบ เก็บอาการตกตะลึงต่อตัวฟู่จาวหนิงลงด้วยสัญชาตญาณ แล้วตอบคำถามนางออกไปอย่างละเอียด

"...เดิมทีข้าจะฝังเข็มให้กับไท่ไท่อาวุโส ให้ชีพจรหัวใจของนางเคลื่อนไหวขึ้นมา แต่ตัวนางชักกระตุก ผิวเนื้อลั่นตึง จนฝังเข็มลงไปไม่ได้"

"เมื่อครู่จึงใช้ยาลดความตระหนก แต่กรอกลงไปไม่ทันไร ไท่ไท่อาวุโสก็กลืนลงไปด้วยตนเองไม่ได้แล้ว"

หมอหวางอยากจะบอกว่า ตอนนี้ชีพจรของไท่ไท่อาวุโสอ่อนแอจนเขาจับไม่โดนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นใบหน้ายังซีดเผือด สลบไสลไม่ได้สติ ร่างกายก็เย็น ดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว

แต่ฟู่จาวหนิงกลับยังไม่หยุด ยื่นมือเข้ามาจับชีพจรของไท่ไท่อาวุโส และพบว่ามือของนางถูกท่านผู้เฒ่าที่อยู่ข้างเตียงกุมไว้แน่น

"ปล่อยมือด้วย"

ฟู่จาวหนิงเห็นมือคู่นั้นของท่านผู้เฒ่ามีเส้นเลือดขึ้น ไม่รู้ว่าตึงเครียดแค่ไหน ข้อต่อนิ้วของเขาเหมือนจะแข็งไปหน่อยแล้ว ดูเหมือนจะคลายไม่ออกไปชั่วขณะ

นางจับมือของผู้อาวุโส นิ้วมือกดแรงลับลงไปที่ง่ามนิ้วเขา แล้วดึงมือไท่ไท่อาวุโสกลับออกมา

"หมอหวางกดง่ามนิ้วให้เขาหน่อย มือของเขาแข็งชาไปแล้ว ตอนนี้หัวใจก็น่าจะไม่ค่อยสบายนัก" นางบอกกับหมอหวาง

หมอหวางตกตะลึงไปครู่หนึ่ง มองไปทางท่านผู้เฒ่า และพบว่าสองมือของเขายังอยู่ในท่าจับกุม สีหน้าเองก็ไม่ค่อยจะถูกต้อง จึงรีบเดินเข้าไป ฟังคำพูดของฟู่จาวหนิง

เขาเมื่อครู่นี้เอาแต่มองไท่ไท่อาวุโส จนมองข้ามท่านผู้เฒ่าไปเลย

ท่านผู้เฒ่าเสียใจกับกังวลมากเกินไป เป็นปฏิกิริยาหลังจากความตึงเครียดอยู่ไม่สุขสินะ

ถ้าหากไม่จัดการให้ดี ท่านผู้เฒ่าเองก็อาจจะสลบไปด้วย

อายุขนาดนี้แล้ว แล้วยังไม่ได้พักผ่อนดีดีอีก ใครจะกล้ารับประกันว่าถ้าสลบไปแล้วจะฟื้นกลับมาไหม

เสิ่นเสวียนเองก็เข้าไปประคองท่านผู้เฒ่าทันที

"ถูกต้อง"

"พิษนี้เข้ากันไม่ได้กับโสม พอใช้โสมจึงยิ่งเร่งให้พิษเปลี่ยนแปลง" ฟู่จาวหนิงเอ่ยเสียงขรึม

หมอหวางร่างโยก เอ่ยขึ้นอย่างตกตะลึง "มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?! ท่านเสวียน ข้าไม่ได้คิดจะทำร้ายไท่ไท่อาวุโสนะ!"

เสิ่นเสวียนกัดฟัน

ผลลัพธ์นี้เขาเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน

"ไม่ใช่ความผิดของท่าน ตอนแรกเป็นข้าเองที่ตัดสินใจให้ใช้โสมเพื่อรักษาชีวิต"

เรื่องนี้โทษไปที่หมอหวางไม่ได้

ฟู่จาวหนิงเอ่ยต่อว่า "แต่ถ้าไม่ใช่โสม ร่างกายก็อาจจะทนมาถึงตอนนี้ไม่ได้"

หมอหวางอารมณ์เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง ลูบเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แค่ชั่วประเดี๋ยวเดียวนี้ เขารู้สึกเหมือนตนเองถูกโยนไว้บนเขาแล้วล้มกลิ้งลงมาถึงพื้น

น้ำเสียงแม่นางคนนี้เองก็เคร่งขรึมจนทำเอาคนหวาดกลัวไปเหมือนกัน