อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 882

"หมอหวางเติมผงเครือฝ้ายลงไปด้วยใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงถามต่อ

"ใช่ ใช่"

"ยานี้มีประสิทธิภาพอยู่ รบกวนหมอหวางเตรียมผงเครือฝ้ายอีกสักสิบสลึงด้วย" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ได้!"

หมอหวางพอจู่ๆ ถูกชมมา ก็ยืดหลังตรงด้วยสัญชาตญาณ รีบไปพลิกค้นกล่องยาของตนเอง เขาเริ่มเข้าใจว่าต้องมาเป็นลุกมือให้ฟู่จาวหนิงแล้ว

หลักๆ คือ พลังของฟู่จาวหนิงทำเอาเขาต้องศิโรราบให้อย่างแทบไม่ต้องคิด

ฟู่จาวหนิงเปิดเสื้อผ้าของไท่ไท่อาวุโสออก

นางนำเข็มของตนเองออกมา กางออก

หมอหวางเพิ่งหยิบยาออกมา ก็เห็นฟู่จาวหนิงยกเข็มขึ้น

"แทงไม่เข้า แล้วยังแทงชีพจรได้ไม่แม่นยำด้วย..."

หมอหวางเดิมทีคิดจะเตือนฟู่จาวหนิง แต่คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ก็เห็นฟู่จาวหนิงแทงลงไปอย่างรวดเร็วแล้วหนึ่งเข็ม บิดๆ ที่ปลายเข็ม จากนั้นก็หยิบเข็มที่สอง

ดูเอาเถิด หลังจากนางแทงเข็มเล่มแรกเข้าไป ร่างกายที่กระตุกของไท่ไท่อาวุโสก็นิ่งลงทันที

ตอนนี้เอง ฟู่จาวหนิงจึงรีบแทงเข็มที่สอง

พวกเขาทั้งหมดล้วนเห็นว่าร่างกายของไท่ไท่อาวุโสผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"ผงยาละลายน้ำ แค่น้ำอุ่นครึ่งชามก็พอ อีกเดี๋ยวข้าจะป้อนเอง"

ฟู่จาวหนิงฝังเข็มไปด้วย พลางเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า

หมอหวางได้สติกลับมาทันควันจากอาการตกตะลึง รีบไปต้มยา แต่เขาก็ยังหันกลับมามองฟู่จาวหนิงอย่างอดไม่อยู่

ความเร็วการลงเข็มของนางเร็วจนเขารู้สึกไม่อยากเชื่อ

ต้องมานั่งคลำหาจุดชีพจรเสียที่ไหนกัน?

ต้องมาคอยลงเข็มอย่างระมัดระวังที่ไหนกัน?

จมูกเขาสะอึกสะอื้นจนไม่ไหว ขยับปากพะงาบๆ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่มองเสิ่นเสวียน

เสิ่นเสวียนเข้าใจถึงความรู้สึกของท่านพ่อตอนนี้ ยื่นมือมากดนวนบ่าของเขา เอ่ยขึ้นว่า "ท่านพ่อ จาวหนิงบอกว่าช่วยได้ก็คือช่วยได้แน่นอน"

เขาได้ยินคำนี้ก็ถอนใจโล่งออกมาทันที

เพราะเขารู้ ถ้าไม่มั่นใจ ฟู่จาวหนิงไม่มีทางพูดอย่างมั่นใจเช่นนี้

นางพูดขนาดนี้แล้ว เช่นนั้นก็คือช่วยชีวิตไว้ได้จริงๆ

ท่านแม่ รอดกลับมาแล้ว

หมอหวางเองก็อยากจะร้องไห้

ช่วยได้จริงๆ หรือ?

ขณะที่ฟู่จาวหนิงพูดก็ยังปักลงไปอีกหลายเข็ม

หลังจากฝังเข็มเสร็จนางก็บีบๆ เบาๆ ที่ปลายเข็ม หมุนเข็ม กระตุ้นส่วนลึกของชีพจร