อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 883

หมอหวางไม่รู้เวลาจึงเข้าไปอยู่ข้างกายนางแล้ว

เห็นวิธีการนี้ของฟู่จาวหนิง เขารู้สึกว่าการกระพริบตามากครั้งจะเป็นการไม่เคารพต่อนาง และจะสิ้นเปลืองโอกาสการเรียนรู้ของตนเองไป

ตอนแรกที่เขาได้ยินเสิ่นเสวียนเอ่ยถึงหมอหญิงก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นจริงได้เลยต่อมาพอยิ่งฟังลหลักการการรักษาของนางมากเข้า ก็รู้สึกว่านี่เป็นหญิงสาวที่มีวิชาแพทย์เก่งกาจมาก และดูมีความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาด้วย

แต่จินตนาการเหล่านี้ก็ยังสู้ตอนที่เขาเห็นกับตาไม่ได้!

เดิมทีที่เขาเห็นฟู่จาวหนิงปักเข็มลงไปอย่างรวดเร็ว ยังกังวลว่านางอาจจะแทงผิดจุดชีพจร ถ้าเช่นนั้นก็จะไม่มีผลอะไร แต่ตอนนี้พอเข้ามาดู ทุกรูล้วนแทงลงไปบนจุดชีพจรอย่างแม่นยำ

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงต้องแทงที่จุดชีพจรเหล่านี้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขามองไม่ออก

หมอหวางยิ่งรู้สึกตกตะลึงมากขึ้น

"เอ่อ แม่นางฟู่ เข็มเล่มนี้ทำไมจึงแทงลงไปลึกเป็นพิเศษกัน?" หมอหวางมองอยู่พักหนึ่งก็ถามขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ตรงนั้นมีเข็มหนึ่งแทงไว้ลึกมาก

"เส้นประสาทของจุดชีพจรนี้ค่อนข้างลึก ถ้าแทงไว้ตื้นจะกระตุ้นไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องแทงลงไปลึกหน่อย"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้มีความคิดแปลกประหลาดอะไร เขาถามออกมา นางจึงตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ

"แล้วเข็มนี้ล่ะ ทำไมจึงแทงเอียงๆ?"

"จุดชีพจรนี้ก็เช่นกัน ใต้ผิวหนังมักจะมีเนื้องอกบางส่วนอยู่ เมื่อครู่ข้าเห็นว่าผิวหนังของไท่ไท่อาวุโสบวมขึ้นมาเป็นก้อน โอกาสที่จะมีเนื้องอกอยู่จึงมาก ถ้าแทงลงไปตรงๆ ก็จะแทงไม่โดนชีพจร การแทงเอียงจึงแม่นยำมากกว่า" ฟู่จาวหนิงตอบกลับมาอีก

ซู๊ด

หมอหวางรู้สึกว่าตนเองถูกเปิดประตูโลกใหม่เข้าแล้ว

เขายังไม่รู้จริงๆ ว่าการฝังเข็มยังมีรายละเอียดมากขนาดนี้ แน่นอน ปกติถ้าหากตอนที่เขาฝังเข็มอย่างละเอียดเชื่องช้า ปัญหาบางส่วนก็ไม่ใช่ว่าจะมองไม่ออก แต่ก็ไม่ได้ละเอียดเท่ากับของฟู่จาวหนิง

ละเอียดละออมาก

ที่สำคัญที่สุดคือ นางเมื่อครู่ไม่ได้ฝังเข็มอย่างเชื่องช้าเลย

ฟู่จาวหนิงหันหน้ากลับมามอง เอ่ยกับเสิ่นเสวียนว่า "ท่านลุง ท่านเข้ามาช่วยประคองไท่ไท่อาวุโสขึ้นมาหน่อย ข้าจะป้อนยาให้นาง"

ท่านลุง?

ท่านผู้เฒ่าตกตะลึงกับคำเรียกนี้

เสิ่นเสวียนเดินเข้าไป ประคองไท่ไท่อาวุโสขึ้นมา

หมอหวางที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างกังวล "สองวันนี้ไท่ไท่อาวุโสกลืนอะไรก็ลำบากไปหมด ใช้วิะีการไปมากมายก็ยังป้อนเข้าไปไม่ได้ พอป้อนเข้าไปนางก็เอาแต่สำลักออกมา"

เพราะยากรอกเข้าไปไม่ได้ เขาจึงไม่มีวิธีแล้ว

ไม่ใช่แค่ยา อาหารเองก็ยังกลืนไม่ได้ด้วย ไม่มีของตกถึงท้องเลย นางเองก็ยากจะทนต่อไปไหว

ฟู่จาวหนิงถือชามยา ล้วงเอาช้อนไม้เล็กคันหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าตนเอง