อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 901

องค์หญิงหนานฉือถลึงตามองอันเหนียนผาดหนึ่ง

"ท่านอย่าทำมาทำลายเรื่องดีดีของข้าสิ"

นางซื้อขายออกจะไปได้สวย แล้วอันเหนียนจะมาสอดปากทำไมกัน? เดี๋ยวอ๋องเจวี้ยนไม่ยอมขายป้ายทองเลี่ยงความตายให้นางจะทำอย่างไรกัน?

"ข้ากลัวถึงตอนนั้นอ๋องเจวี้ยนจะมาเสียใจภายหลัง"

อันเหนียนไม่ได้ถอยหนี แต่ยังคงมองเซียวหลันยวน

ฟู่จาวหนิงอยู่ต่อหน้าองค์จักรพรรดิฮองเฮาล้วนมีท่าทีกำเริบเสิบสาน นางดูเหมือนจะไม่เกรงกลัวอำนาจราชวงศ์ แต่เช่นนี้เองก็ไปหาเรื่องคนอื่นเขาได้ง่าย

การมอบป้ายทองเลี่ยงความตายให้นาง ก็ถือว่าเป็นยันต์คุ้มกายให้นางใบหนึ่ง

"อันเหนียน เจ้าไม่เข้าใจ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเรียบๆ "มีข้าอยู่ ใครจะกล้าทำอะไรนาง"

ดังนั้น ฟู่จาวหนิงไม่จำเป็นต้องมีป้ายทองเลี่ยงความตาย ข้าก็คือยันต์คุ้มกายของนาง

คำพูดเหล่านี้ พวกเขาใช้ภาษาแคว้นเจา ดังนั้นคนที่นี่จึงฟังเข้าใจ

เซียวเหยียนจิ่งไม่รู้ว่าในใจมันความรู้สึกอะไรไปชั่วขณะ เอาแต่รู้สึกแย่ๆ

แต่หลี่จื่อเหยากลับอิจฉาจนคุ้มคลั่งขึ้นมา

นางก่อนหน้านี้คิดมาตลอดว่าฟู่จาวหนิงต่อให้แต่งงานกับอ๋องเจวี้ยน ก็คงจะใช้ชีวิตได้ไม่ดีเท่าไรนัก อ๋องเจวี้ยนเป็นไปไม่ได้ที่จะชอบนาง แต่ตอนนี้นางได้ยินอะไรกัน?

อ๋องเจวี้ยนบอกว่ามีเขาอยู่ ใครก็ไม่กล้าแตะต้องฟู่จาวหนิง!

อ๋องเจวี้ยนปกป้องฟู่จาวหนิงอย่างนั้นหรือ? ฟู่จาวหนิงถือดีอย่างไร?

"แล้วถ้าท่านไม่อยู่ล่ะ?"

คำนี้ของอันเหนียน ก็ทำให้พวกเขาอดสูดปากกันขึ้นมาไม่ได้ เซียวเหยียนจิ่งตอนนี้เองก็มองอันเหนียนอย่างสงสัย

ผู้ตรวจการอันทำไมถึงดีกับฟู่จาวหนิงมากขนาดนี้?

เพื่อจะแย่งชิงป้ายทองเลี่ยงความตายให้ฟู่จาวหนิง เขากลับเลือกผิดใจกับอ๋องเจวี้ยนโดยไม่เสียดาย ถึงกับพูดคำพูดที่ดูทรยศต่ออ๋องเจวี้ยนออกมาเช่นนี้!

บอกว่าถ้าอ๋องเจวี้ยนไม่อยู่ นั่นไม่ใช่บอกว่าถ้าอ๋องเจวี้ยนตายไปแล้วหรือ?

นี่ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกว่าผู้ตรวจการอันช่างกล้าเสียเหลือเกิน

องค์หญิงหนานฉือฟังพวกเขาไม่เข้าใจ แต่รู้ว่าว่านางต้องการป้ายทองเลี่ยงความตาย ยิ่งไปกว่านั้นอันเหนียนน่าจะมาห้ามอ๋องเจวี้ยนไม่ให้ส่งป้ายทองเลี่ยงความตายให้นาง

นางโกรธหน่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยื่นมามาตบอันเหนียน ครั้งนี้ตบเข้าที่หลังของอันเหนียน เสียงดังป้าบ

อันเหนียนเป็นขุนนางบุ๋ คิดไม่ถึงว่านางจะมีท่าทางเช่นนี้ และคิดไม่ถึงว่าแรงมือของนางจะหนักขนาดนี้ พอตบมาก็เซไปข้างหน้า คะมำลงไปบนพื้น

ยังดีที่เขาตั้งตัวไวอยู่ จังหวะที่ล้มลงยังยื่นมือมากอดหัวทัน ไม่งั้นหน้าหล่อๆ คงได้เยินไปแล้ว

คนทั้งหมดตกตะลึง

"พรวด"

เซียวหลันยวนกลับทนหัวเราะไม่ไหวขึ้นมา

"ผู้ตรวจการอันไหวไม่นั่น ลุกขึ้นได้ไหม?" เขาถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ครู่หนึ่ง บรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้ก็พังทลายลง