อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 900

กระทั่งเซียวหลันยวนเองก็ยังตกตะลึง

"ตั้งแต่โบราณมา ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าป้ายทองเลี่ยงความตายเอามาซื้อขายกันได้ด้วย"

"คนอื่นไม่ได้ แต่ข้ารู้ว่าอ๋องเจวี้ยนอย่างท่านมีวิธีการแน่ สิ่งที่ข้านำออกมาได้ ท่านน่าจะต้องการมัน ในมือข้ามีราชาไข่มุกแห่งทะเลลึกอยู่เม็ดหนึ่ง เป็นไข่มุกล้ำค่าที่หายากมาก เม็ดใหญ่มาก ประกายแสงเองก็งดงามมาก ราชาไข่มุกเม็ดหนึ่ง มูลค่าเทียบเท่ากับเมืองทั้งเมืองเลยทีเดียว"

องค์หญิงหนานฉือมองเซียวหลันยวน "ไข่มุกล้ำค่านี้ยังมีคุณค่าทางยาด้วย ขูดมันออกเป็นผง สามารถบำรุงผิวหนังลบรอยแผลเป็นได้ ผลลัพธ์น่าตกตะลึง ดังนั้น สิ่งนี้น่าจะมีประโยชน์กับอ๋องเจวี้ยนอยู่กระมัง?"

เซียวหลันยวนหวั่นไหวขึ้นในใจ

เป็นชายชาตรีคนหนึ่ง จะมาหวั่นไหวกับคำว่า "บำรุงผิวหนังลบรอยแผลเป็น" สี่ห้าคำนี้หรือ! คิดแล้วมันก็น่าละอายอยู่หน่อยๆ

แต่จาวหนิงเองก็ไม่ได้บอกว่าหลังจากนี้ที่รักษาหน้าให้เขาต้องการสิ่งนี้หรือเปล่านี่สิ

ถ้าหากต้องการ เช่นนั้นราชาไข่มุกเม็ดนี้ก็น่าจะดีที่สุดแล้วกระมัง?

ต่อให้ไม่ใช้ ราชาไข่มุกเม็ดนั้นก็ยังมอบให้ฟู่จาวหนิงได้

เขาเองก็ยังไม่เคยมอบพวกไข่มุกเครื่องประดับอะไรให้นางอย่างจริงจังเลย

"แน่นอน ชีวิตของประชาชนอันที่จริงยังสู้มูลค่าของราชาไข่มุกไม่ได้" องค์หญิงหนานฉือเอ่ยต่อ "แต่ข้าหลักๆ ก็คือต้องการป้ายทองเลี่ยงความตายนี้ไปเป็นสินสอดเพื่อนำเข้าบ้านสามี อยากจะส่งต่อให้กับสามีในอนาคต สามีของข้า แน่นอนว่าชีวิตต้องแพงหน่อย"

"ซู๊ด"

เก๋อชีซิงสูดปาก

องค์หญิงหนานฉือคนนี้จริงๆ เลย

เขาเองก็เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่ามีคนเอาป้ายทองเลี่ยงความตายไปเป็นของหมั้นส่งให้บ้านสามี

อันเหนียนมองๆ องค์หญิงหนานฉือ ไม่พูดอะไร

ต่อหน้าอ๋องเจวี้ยน เขารู้สึกว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายที่สุด เพราะอ๋องเจวี้ยนฟังออกทั้งหมด แล้วตนเองก็พูดหนานฉือได้ด้วย ไม่ต้องให้เขามาคอยแปลอยู่ตลอด

"ดังนั้น นอกจากราชาไข่มุกเม็ดนี้แล้ว ยังส่งมอบไข่มุกล้ำค่าอีกกล่องหนึ่งได้อีก รวมถึงมุกปะการังแดงอีกกล่องด้วย แล้วยังมีวัตถุดิบยากับของบำรุงที่แคว้นเจาของพวกท่านไม่มีแน่นอนให้อีกสิบกล่องด้วย ล้วนเป็นสิ่งมีแค่นทะเลหนานฉือของพวกเรา ไม่ใช่แค่รสชาติสดใหม่ แต่ยังมีประโยชน์ในการบำรุงด้วย"

คำพูดเหล่านี้ขององค์หญิงหนานฉือพอออกมา ดวงตาหลี่จื่อเหยาก็เป็นประกาย

ของพวกนี้นางเองก็อยากได้!

อันเหนียนกับเก๋อชีซิงล้วนมองเซียวหลันยวนอย่างตกตะลึง

ไม่หรอกกระมัง จะเอาป้ายทองเลี่ยงความตายมาซื้อขายจริงหรือ?

อันเหนียนอดถามขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้ "อ๋องเจวี้ยน ท่านไม่กล้วจะถูกเหล่าขุนนางอาวุโสถ่มน้ำลายใส่หรือ?"

"ตอนนั้นไท่ซ่างหวงให้ป้ายทองเลี่ยงความตายกับข้ามา ยังพูดไว้ประโยคหนึ่ง"

เซียวหลันยวนพูดต่ออย่างไม่ยี่หระ "เพื่อปกป้องคนที่อ๋องเจวี้ยนอยากปกป้องแต่ปกป้องไม่ได้หลังจากนี้ จึงประทานป้ายทองเลี่ยงความตายมาให้ เขาจะไปใช้กับใครก็แล้วแต่ตัวเขา"

ในเมื่อเขาตัดสินใจ เช่นนั้นจะให้กับองค์หญิงหนานฉือไปทำไมจะไม่ได้?

อันเหนียนเองก็ไม่มีคำมาทัดทาน

แต่พอคิดๆ เขาก็ถามขึ้นอีก "แล้วท่านไม่คิดจะเก็บไว้ให้พระชายาหรือ?"

ด้วยฝีมือการหาเรื่องของพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็พูดยากอยู่นะ ถ้าหากวันไหนต้องใช้ขึ้นมาล่ะ?

"แล้วเจ้าว่าอย่างไรล่ะ?" เซียวหลันยวนมองเขา ย้อนถามขึ้นคำหนึ่ง