อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 899

เก๋อชีซิงมองไปทางอันเหนียน

เขาได้ยินอะไรเข้าเนี่ย

ผู้ตรวจการชิงหรือว่าจะมีความคิดผิดศีลธรรมกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?

ถ้าหากว่ามีจริง เช่นนั้นนี่ก็เป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้เหล่าลูกสาวประชาชนกับขุนนางได้ถกกันสนุกปากหลังมื้ออาหารได้เลยนะ

เรื่องนี้เอามาทำอะไรได้บ้างไหม?

ตอนที่เก๋อชีซิงยังคิดเรื่องนี้อยู่ เสียงของอันเหนียนก็ดังขึ้นมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน

"มองอย่างไร? ก็ใช้ตามองน่ะสิ"

เอ่อ?

เก๋อชีซิงแทบจะงงเป็นไก่ตาแตก

องค์หญิงหนานฉือหัวเราะพรวดขึ้นมา

"นายท่านอันนี่ตลกจริงๆ"

นางพิงไปด้านหลังอย่างเอ้อระเหย หยิบของว่างขึ้นมากินบ้าง "ข้าชอบหาเรื่องมาหยอกท่านจริงๆ"

เก๋อชีซิงมองอันเหนียน พอเห็นว่าเขาไม่ได้ลนลานอะไรเลย กระทั่งยังถอนหายใจใส่องค์หญิงหนานฉืออีก จึงรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้

ไม่เช่นนั้นอันเหนียนทำไมถึงไม่รู้สึกประหม่าออกมาเลย?

หันมามองอันเหนียนกับองค์หญิงหนานฉือ เหมือนว่าองค์หญิงเองก็อะไรกับเขาบ้างเหมือนกัน

อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่ให้พวกเขารอนาน

เพียงแต่ตอนที่เขามายังคงถูกหามไว้บนเกี้ยวเบา

เซียวเหยียนจิ่งเห็นเขานั่งลง ก็ส่งสายตาให้เก๋อชีซิงผาดหนึ่ง

วันนี้พวกเขายังมีภารกิจอยู่ จะให้เก๋อชีซิงดูขาของอ๋องเจวี้ยนเสียหน่อย

ดูว่าพิการไปแล้วจริงไหม?

"ข้าอยากจะมาเจรจาซื้อขายกับอ๋องเจวี้ยนน่ะ"

"ซื้อขาย?"

"ใช่ ได้ยินว่าในมืออ๋องเจวี้ยนมีของดีในราชวงศ์แคว้นเจาอยู่ไม่น้อย อย่างเช่นพวกกระบี่ซ่างฟาง แล้วก็ตราประทับแคว้นเจา องครักษ์ลับอะไรนั่น รวมถึงป้ายทองเลี่ยงความตายด้วย"

"นี่ผู้ตรวจการอันชิงบอกท่านหรือ?"

อันเหนียนในใจถอนหายใจเบาๆ ลากเขามาลงน้ำทำไมกัน? เขาจะไปพูดเรื่องเหล่านี้กับองค์หญิงเพื่ออะไร? เห็นๆ อยู่ว่าเก๋อชีซิงบอกนาง

"เรื่องนี้ไม่สำคัญ นายท่านอันผู้นี้ เหมือนจะเป็นปรัชญาเมธีเก่า ไม่ว่าข้าจะถามอะไรเขา ขอแค่เขารู้สึกว่าไม่ควรเปิดเผย ปากก็จะปิดสนิทเลยทีเดียว ไม่พูดอะไรเลยสักคำ"

องค์หญิงหนานฉือถลึงตามองอันเหนียนอย่างไม่ชอบใจ ร้องเชอะขึ้น

"แล้วท่านอยากจะมาเจรจาซื้อขายอะไร?"

"ข้าต้องการป้ายทองเลี่ยงความตายบนมือท่าน"

พอคำพูดองค์หญิงหนานฉือออกมา คนที่ฟังคำพูดของนางออกก็ล้วนรู้สึกเกินคาดกันหมด