อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 905

"ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปอยู่แล้วจริงหรือ?"

"ใช่ นางนั่นล่ะ ของใช้นางมีไม่เท่าไร ย้ายเข้าไปในนั้นหมดแล้ว ไม่รู้ว่าจะมาอยู่ถาวรไหม ถ้าหากว่าใช่ล่ะก็ ของที่นางเอามานั้นยังไม่พอ แล้วตระกูลเสิ่นต้องมาซื้อให้นางไหม?"

"ไม่ใช่บอกว่าเป็นแค่หมอหญิงคนหนึ่งหรือ?"

"จริงด้วย นางพอมาถึงก็เข้าไปสวนจิ้งชิวแล้วให้หมอหวางมาเป็นลูกมือเลยนะ ไม่ใช่เป็นแค่หมอหญิงหรือ? เหมือนได้ยินว่าไปนวดหัวให้ไท่ไท่อาวุโสด้วย ฝีมือน่าจะพอไปวัดไปวาอยู่"

"เพราะแค่ช่วยไท่ไท่อาวุโสนวดหัว ก็ยกเชิดชูนางแล้วหรือไรกัน?"

คนบ้านตระกูลเสิ่นล้วนไม่อยากเชื่อกัน ขณะเดียวกันก็ทั้งอิจฉาทั้งขุ่นเคือง

"ต่อให้เพื่อให้นางอยู่ต่อก็เถอะ ก็ไม่ควรให้เข้าไปพักในสวนจิ้งชิวไหม? นางที่เป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ถ้าพักอยู่ในสวนจิ้งชิว ถึงจะคอยรับใช้ไท่ไท่อาวุโสได้ตลอดเวลาไม่ใช่หรือ?"

คนทั้งหมดหลังจากเอะอะเอ็ดตะโรไปรอบหนึ่งจึงมองไปทางท่านลุงรอง

ครอบครัวของท่านลุงรองต่างหากที่พักอยู่ในจวนตระกูลเสิ่นมาโดยตลอด

ก่อนหน้านี้เสิ่นเสวียนก็ดูเคาระเขาอยู่

ตัดท่านผู้เฒ่าออก ตัดไท่ไท่อาวุโสออก พูดได้ว่าบ้านตระกูลเสิ่นหลายปีมานี้มีเขาเป็นเสาหลักไปแล้ว เพราะเสิ่นเสวียนเองก็คอยออกไปเสาะหายาอยู่ตลอด

"คุณสามี" อาสะใภ้รองเสิ่นเอ่ยกับเขาว่า "ถึงแม้จะเป็นแค่เรื่องเด็กสาวคนเดียว แต่ถ้าว่าตามหลักการ ในบ้านมีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาพักนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้ดูแล้ว เด็กสาวคนนี้ฝีมือเก่งกล้าอยู่นะ พวกเราจะดูถูกนางไม่ได้"

น้าสามตระกูลเสิ่นก็พยักหน้าให้ เห็นด้วยอย่างมาก

"ใช่แล้ว ท่านอารอง ท่านลองคิดดูสิ อันดับแรก เสิ่นเสวียนไปรับนางกลับมาด้วยตนเอง ได้ยินว่ายังจูงมือนางเข้าไปในเรือนด้วย ตอนนี้ยังส่งสวนสี่ซินให้นางอีก"

"เมื่อครู่พวกเราล้วนกำลังคาดเดา ว่าฟู่จาวหนิงอะไรนี้จะใช้คนในดวงใจของลุงเสวียนหรือเปล่า เมื่อครู่ลุงเสวียนก็ยังมาส่งนางเข้าไปพักในสวนสี่ซินด้วยตนเองอีก ลุงเสวียนยังอยู่ในนั้นพักหนึ่งแล้วค่อยออกมาอีกด้วย"

อวี๋อวี่เวยนั่งอยู่ในมุม ดูสติหลุดลอย

ชายหนุ่มคนหนึ่งแอบเข้าไปหานาง "น้องอวี่เวย ตอนนี้คุยกันได้หรือยัง?"

อวี๋อวี่เวยเงยหน้ามองเขา

นี่เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ คนหนึ่ง เขาก่อนหน้านี้เคยบอกกับนางว่า มีของดีที่ช่วยให้ได้ใจคนที่ชอบมา นางตอนนั้นไม่เชื่ออย่างสิ้นเชิง และไม่ได้สนใจเขา ตอนนี้พอมาได้ยินคำนี้ กลับผีผลักพยักหน้าให้ เดินออกไปพร้อมกับเขา

อารองเสิ่นกวาดสายตาดูคนทั้งหมด แต่ละคนล้วนอยู่ในท่าทีกังวลร้อนรน ราวกับว่าตระกูลเสิ่นจะถูกหมอหญิงคนหนึ่งกลืนไปอย่างไรอย่านั้น

เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางสายตาของทุกคน ก็ถอนหายใจออกมา

"พวกเจ้าเห็นอาเสวียนบ้างไหม?"