อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 907

ฟู่จาวหนิงหลับไปตื่นหนึ่ง

เพราะกังวลสุขภาพของไท่ไท่อาวุโส นางจึงไม่ได้นอนยาวถึงอีกวัน นอนไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ลุกขึ้นมาแล้ว

"คุณหนูจาวหนิง ท่านตื่นแล้วหรือ?"

ที่ประตูมีเสียงสาวน้อยคนหนึ่งลอดเข้ามา

"อืม ตื่นแล้ว"

"ข้าน้อยชื่อว่าเสี่ยวชิ่น หลังจากนี้จะมารับใช้คุณหนูจาวหนิง ข้าน้อยเข้าไปได้ไหม?"

เพราะต้องเร่งเดินทาง ฟู่จาวหนิงจึงไม่ได้พาสาวใช้มา ไม่ว่าจะเสี่ยวเถาหรือว่าหงจั๋วเฝิ่นซิง พวกนางทนกับการเร่งเดินทางเช่นนั้นไม่ไหว ฟู่จาวหนิงไม่อยากให้พวกนางต้องมาลำบากด้วย

วิชาขี่ม้าของพวกนางเองก็ยังไม่ผ่าน

ระหว่างทางนางตามพวกสืออีไป๋หู่แบบชายชาตรีเลย นอนกลางดินกินกลางทรายก็ทำมาแล้ว บางครั้งพวกทางหักมุมหรือว่าต้องควบม้ากระโดดข้ามธารเล็กๆ ก็มี นางไม่ได้ขลาดกลัวเลย ติดตามพวกเขาไปอย่างไม่มีลังเล

ถ้าพาสาวใช้พวกนั้นมาด้วย ก็คงจะไม่ไหวจริงๆ

และเพราะเป็นเช่นนี้ พวกของไป๋หู่จึงนับถือนางอย่างมาก

แต่พอมาถึงที่นี่ เสิ่นเสวียนจะไม่จัดสาวใช้มาให้นางได้อย่างไรกัน

"เข้ามาเถอะ"

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นนั่ง ประตูเปิดออก สาวใช้อายุราวสิบห้าสิบหกหน้าตาสะสวยในชุดสีบ๊วยคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือถาดน้ำอุ่นเข้ามาด้วย

"คุณหนูจาวหนิง ในเรือนพวกเรามีหญิงรับใช้อยู่อีกสองคน คนหนึ่งคือหูมา อีกคนหนึ่งคือฉางมา ท่านอยากไปพบพวกนางไหม?"

"อีกเดี๋ยวแล้วกัน"

คิดไม่ถึงว่าไม่ใช่แค่สาวใช้คนเดียว แต่นี่ยังจัดหญิงรับใช้ให้นางอีกสองคน

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้น เสี่ยวชิ่นก็รีบเดินเข้ามาตระเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง

"ไม่ต้องแล้ว หลังจากนี้เรื่องพวกนี้ข้าทำเองได้"

เอ ดูแล้ว ครอบครัวของเสี่ยวชิ่นก็ดูเป็นกระดูกหลักของบ้านตระกูลเสิ่นเช่นกัน ได้รับความเชื่อมั่นมากพอควร

"ข้าน้อยก่อนหน้านี้ไปรับใช้ข้างกายแม่นางอวี๋" เสี่ยวชิ่นพูดคำนี้ออกมาด้วยเสียงที่กดต่ำอย่างเห็นได้ชัด

ฟู่จาวหนิงฟังออกถึงความตุ้มต่อมของนางทันที

แล้วก็ แม่นางอวี๋?

"อวี๋อวี่เวยหรือ?" ฟู่จาวหนิงหลังจากมาถึงบ้านตระกูลฟู่ก็รู้สึกจำแม่นางคนนี้ได้ดี ถึงอย่างไรก็ถือว่าพูดคุยกันบ้างแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอวี๋อวี่เวยก็มีจิตอริกับนางอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่มองเสิ่นเสวียนก็ดูไม่ค่อยถูกต้องด้วย

"เจ้าค่ะ"

"แล้วตอนนี้มาอยู่ข้างกายข้าเช่นนี้ แม่นางอวี๋ทางนั้นทำอย่างไรล่ะ?" ฟู่จาวหนิงถอนใจ เพราะเรื่องนี้ จิตอริของอวี๋อวี่เวยที่มีกับนางก็เพิ่มมากขึ้นอีกสิ?

"ข้างกายแม่นางอวี๋ยังมีอีกหลายคน ไม่ใช่มีแค่ข้าน้อยคนเดียว"

อวี๋อวี่เหวยก็ดีกับนางอยู่ น่าจะเพราะรู้ว่านางเป็นคนที่เกิดในบ้าน พ่อแม่เองเสิ่นเสวียนก็เชื่อใจอยู่ด้วย