อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 911

ไท่ไท่อาวุโสตื่นแล้ว แต่ยังไม่ได้ตื่นดีนัก แค่หนังตาขยับๆ เท่านั้น มือเองก็ยกขึ้นทำท่าเหมือนจะคว้าจับอะไร ปากอ้าพะงาบแต่ก็ยังพูดอะไรออกมาไม่ได้

ท่านผู้เฒ่าเสิ่นถูกเสิ่นเสวียนดันให้ไปพักผ่อนบนเตียง ส่วนเสิ่นเสวียนมาคอยดูแลอยู่ทางนี้

มือของไท่ไท่อาวุโสพอยื่นออกมาเขาก็คว้าจับมือของไท่ไท่อาวุโสทันที ขณะกำลังจะให้หลิวหั่วไปเชิญฟู่จาวหนิงมา ก้ได้ยินเสียงหลิวหั่วตะโกนเรียกฟู่จาวหนิงพอดี

"จาวหนิงรีบมาเร็ว" เสิ่นเสวียนรีบเขยิบที่ให้

ฟู่จาวหนิงรีบเดินเข้ามา รีบตรวจสอบอาการของไท่ไท่อาวุโสอย่างรวดเร็ว

"เรียกนางให้ตื่นได้ พอตื่นแล้วให้นางกินอะไรเสียหน่อย จะดีกับนางมาก" ต่อให้เป็นแค่อาหารเหลวก็ยังดี

ยิ่งไปกว่านั้น นางเห็นท่าทีของไท่ไท่อาวุโส ยังมีปฏิธานยอยากมีชีวิตอยู่ หนังตาเองก็ขยับอยู่เป็นระยะ เหมือนพยายามจะลืมตาขึ้น

เช่นนี้นางก็สามารถช่วยได้แล้ว

ฟู่จาวหนิงหยิบเข็มออกมา แทงเข้าไปยังจุดชีพจรกระตุ้นหลายจุดบนตัวไท่ไท่อาวุโส

เพียงครู่เดียว ไท่ไท่อาวุโสก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"ท่านแม่?" เสิ่นเสวียนร้องเรียกนางทันที

มุมปากไท่ไท่อาวุโส เหมือนพูดอะไรออกมา งึมงำๆ เสิ่นเสวียนได้ยินไม่ชัด

ฟู่จาวหนิงแนบหูเข้าไป จึงได้ยินนางพูดมาอีกรอบ

"เชี่ยว เชี่ยวเอ๋อร์ กลับมาแล้ว..."

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเสิ่นเสวียน "นางกำลังเรียกถึงเสิ่นเชี่ยว"

บอกว่าเสิ่นเชี่ยวกลับมาแล้วหรือ?

นี่คือการละเมอ น่าจะเพราะทิฐิในใจกระมัง? ไท่ไท่อาวุโสคิดถึงเสิ่นเชี่ยวมาตลอดเลยหรือ?

เสิ่นเสวียนเองก็ตกตะลึง

"ตื่นแล้ว"

เสิ่นเสวียนถามพลางมองนาง ไม่รู้เพราะอะไรไท่ไท่อาวุโสถึงเข้าใจผิดว่านางเป็นเสิ่นเชี่ยว จากที่ท่านผู้เฒ่าฟู่ว่า ฟู่จาวหนิงกับเสิ่นเชี่ยวไน้าตาไม่ได้คล้ายคลึงกันเลย เพราะหน้าตาของนางดูคล้ายฟู่จิ้นเชินมากกว่า

แต่เป็นไปได้ว่าไท่ไท่อาวุโสป่วยจนเลอะเลือน ตอนที่นางเห็นเงาเสิ่นเชี่ยวสองส่วนบนหน้านางจึงขยายเพิ่มขึ้นเสียแล้วสินะ

ยังต้องสังเกตอีกหน่อยว่าฟื้นฟูไม่ได้อีกแล้วใช่หรือไม่ หรือว่าแค่ยังไม่ตื่นขึ้นมาดีหลังจากสลบไปเป็นระยะเวลานาน เพราะละเมอฝันเห็นเสิ่นเชี่ยว พอตื่นมาก็เห็นนางเข้าพอดี ความฝันกับความจริงจึงแยกกันไม่ออกไปชั่วขณะ

"ไม่สบายเลย หัว ปวดหัว ร่างกายอ่อนยวบ ไม่มีแรง" ไท่ไท่อาวุโสยังรู้ว่าต้องตอบคำถามของนาง

ไม่มีแรงนั้นเรื่องปกติ นางพูดแค่คำเดียวก็เหนื่อยจนตะกุกตะกักแล้ว ท่าทำเหมือนหายใจหายคอไม่ทัน

ฟู่จาวหนิงยื่นมาทำท่าทางต่อหน้านางอีกครั้ง

"เช่นนั้นก็มองออกไหนว่าข้าชี้นิ้วกี่นิ้ว?"

"สาวนิ้ว เชี่ยวเอ๋อร์ แม่ แม่ยังไม่ได้บ้า" ไท่ไท่อาวุโสพูดออกมาพลางน้ำตาอาบแก้ม

ฟู่จาวหนิงชูขึ้นมาสามนิ้วจริงๆ