อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 913

อวี๋อวี่เวยวุ่นอยู่ในครัวมาหนึ่งชั่วยาม

เสินหว่านพอรู้ว่านางคิดจะขอโทษฟู่จาวหนิงก็เลยเข้ามาช่วย

รอจนอาหารวางขึ้นโต๊ะหมดแล้ว เสินหว่านก็มองกับข้าวทั้งโต๊ะนั้นอย่างประหลาดใจ "นี่มันอาหารที่ลุงของเจ้าชอบทั้งนั้นเลยไม่ใช่หรือ?"

เสิ่นเสวียนเรื่องมากเรื่องรสชาติอยู่ คนในบ้านล้วนรู้กัน นางชิมไปชิมมาก็มีแต่รสชาติเหล่านั้น

ตอนนี้ที่วางอยู่บนโต๊ะล้วนสอดคล้องกับรสชาติที่เขาชอบทั้งสิ้น

"ใช่เลย ถ้าข้าเชิญแต่ฟู่จาวหนิง นางก็น่าจะไม่ยอมมากระมัง? เช่นนั้นก็เชิญท่านลุงมาด้วยดีไหม?"

"แล้วกับข้าวพวกนี้ล่ะ?"

"ฟู่จาวหนิงในเมื่อมีความสัมพันธ์ดีกับท่านลุง ไม่แน่ว่ารสชาติก็น่าจะคล้ายคลึงกัน ข้าเองก็ไม่รู้จักนางไม่เข้าใจนาง ใครจะไปรู้ว่านางชอบกินอะไร?"

อวี๋อวี่เวยค้านขึ้นมา "ดังนั้นเอารสชาติของท่านลุงมาตั้งต้นไม่ใช่ว่าดีที่สุดหรือ? ไม่แน่นางอาจจะชอบกินด้วยก็ได้"

"ข้าค้านเจ้าไม่ได้ เจ้าพูดมาก็ดูมีเหตุผล" เสินหว่านเองก็คัดค้านไม่ได้

"ให้คนไปเชิญแม่นางฟู่แล้วหรือ?"

"ไปแล้ว"

อวี๋อวี่เวยตอนที่กำลังรอตนเองจะกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งตัวสักหน่อย ถูกควันรมจนกลิ่นติดตัวไปหมดแล้ว

ตอนออกมาพอเสินหว่านเห็นนางก็ตกตะลึงไป

เพราะอวี๋อวี่เวยสวมชุดมาค่อนข้าง...สวยสด ชุดนี้ปกติต้องมีงานเลี้ยงงานน้ำชางานชมดอกไม้ถึงจะใส่กัน ยิ่งไปกว่นั้นมันยังดูบางด้วย ตอนนี้อากาศก็เย็นแล้ว สวมแบบนี้ไม่กลัวจะแข็งตายหรือ?

นางยังทาปากไว้แล้วด้วย สวมเครื่องประดับที่ไว้สวมตอนออกข้างนอกอีกต่างหาก

"เสี่ยวเวย กินข้าวในบ้านมื้อหนึ่ง ต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยหรือ?"

"ท่านแม่ ดูท่านพูดเข้า ข้าไม่ใช่ว่าให้ความสำคัญกับแม่นางฟู่หรือ?" อวี๋อวี่เวยพยายามปิดบังแต่ก็ไม่เป็นธรรมชาติ

นางมองน้ำแกงฟักหยกขาวชามนั้นบนโต๊ะ นี่เป็นสิ่งที่คุณลุงชอบที่สุดเลย

แม่ลูกสองคนจัดแจงกันเสร็จ ก็นั่งลงรอข้างๆ โต๊ะ

ผลลัพธ์คือรออยู่นานสองนาน กับข้าวเย็นชืดไปแล้ว คนก็ยังไม่มาเสียที

"เสี่ยวซิ่ง เจ้าไปดูหน่อย ลุงของข้าทำไมถึงยังไม่มาอีก!" อวี๋อวี่เวยทนไม่ไหว

เสี่ยวซิ่งรีบร้อนออกไป แค่ครู่เดียวก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามา

"แม่นางอวี๋ นายท่านกับแม่นางฟู่คนนั้นกินข้าวในศาลาเหมยไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นแค่แปปเดียวก็กินหมดแล้ว"

"อะไรนะ?!" อวี๋อวี่เวยดีดตัวลุกขึ้นยืน "ท่านลุงยังพานางไปศาลาเหมยกินข้าวด้วยหรือ?"

เสิ่นเสวียนปกติล้วนอยู่กับท่านผู้เฒ่าที่สวนจิ้งชิว วันนี้กลับเมินท่านผู้เฒ่าเพื่อฟู่จาวหนิง ไปกินข้าวที่ศาลาเหมยทางนั้น?

"พี่รองว่างขนาดนี้เชียวหรือ?" เสินหว่านเองรู้สึกประหลาดหน่อยๆ เสิ่นเสวียนไม่ได้ผ่อนคลายมาหลายวันแล้ว "นี่หาได้ยากจริงๆ"

"หาได้ยากอะไรกัน?" อวี๋อวี่เวยแทบจะบ้าอยู่แล้ว "หรือว่าที่พวกเขาบอกว่าห้องครัวใหญ่วันนี้ห้ามคนอื่นเข้าไป ก็เพื่อจะทำให้ฟู่จาวหนิงกินหรือ?"