อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 939

ยืนยันว่ามีคนจงใจกวนน้ำให้ขุ่นยิ่งขึ้น

รอจนท่านผู้เฒ่าฟู่รู้ว่าด้านนอกมีคนมากันมากมาย เรื่องก็เริ่มไม่ค่อยถูกต้องเสียแล้ว

มคนเริ่มขึ้นมาทุบประตู

"เปิดประตู！"

ในกลุ่มคนมีคนช่วยกันตะโกน "องค์จักรพรรดิบอกแล้วว่าต้องให้ผู้ประสบภัยอย่างพวกเราสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเมืองหลวง แต่ผู้ประสบภัยอย่างพวกเราก็ไม่อยากจะไปรบกวนคนอื่นนัก และไม่อยากสร้างปัญหากับองค์จักรพรรดิด้วย แค่อยากจะมาร่วมอยู่กับญาติสนิทมิตรสหายไม่กี่เดือนเท่านั้น ตระกูลฟู่เห็นๆ อยู่ว่าบ้านก็ใหญ่โต ทำไมจึงขี้เหนียวนัก?"

"ถูกต้อง ได้ยินว่าคนที่อยู่ในบ้านตระกูลฟู่ก็มีน้อยมาก ให้ญาติตระกูลหลินพวกนี้เข้าไปพักก็ยังเพียงพอ นี่ทำไมถึงได้แล้งน้ำใจนัก"

"เป็นเพราะท่านผู้เฒ่าฟู่รู้สึกว่าตนเองกลายเป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยน ตัวตนฐานะก็ต่างออกไปแล้วใช่ไหม ดังนั้นเลยคิดจะวางก้ามสินะ?"

"นี่ก็เป็นไปได้มากเลย อ๋องเจวี้ยนคนนั้นเองก็เป็นคนเย็นชาแล้งน้ำใจด้วยใช่ไหม? ได้ยินว่าอำนาจเขาก็ใหญ่โตอยู่นี่ องค์จักรพรรดิเองก็ยังต้องถอยให้ระดับหนึ่ง"

"เฮอะ นี่ก็เกินไปหน่อยไหม? ไม่ใช่บอกว่าสุขภาพเขาไม่ค่อยดีหรือ? เห็นว่าป่วยจนพิการไปแล้ว ยังมีอำนาจขนาดนั้นอีกหรือ"

ทิศทางวิพากษ์วิจารณ์ของกลุ่มคนเริ่มไม่ถูกต้องแล้ว

ประตูใหญ่บ้านตระกูลฟู่เปิดออก

ท่านผู้เฒ่าฟู่พาฟู่จาวเฟยออกมาท่ามกลางวงล้อมของคนคุ้มครองเรือน

กลุ่มคนเงียบกันหมด

สายตาของผู้เฒ่าฟู่กวาดไปยังกลุ่มคนตรงหน้า คนเหล่านี้แน่นอนว่าเขาไม่รู้จัก คนของตระกูลหลินเขาเองก็แทบจะจำไม่ได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงญาติๆ ของบ้านตระกูลหลินเลย

เขาร้องเฮอะเย็นชาขึ้นมาเสียงหนึ่ง ไม้เท้าในมือเองก็ออกแรงกดไปบนพื้น "พวกหนูสกปรกจากไหน มาเอะอะมะเทิ่งอยู่หน้าบ้านข้า?"

"ท่านผู้เฒ่าฟู่ ประโยคนี้ของท่านมันแล้งน้ำใจไปแล้ว นี่เป็นญาติของพวกท่านนะ"

"ญาติตรงไหนกัน? ญาติบ้านตระกูลฟู่ของพวกข้า หรือว่าเป็นญาติบ้านฝ่ายหญิงของพวกข้า ลูกสะใภ้ของข้าหายตัวไปแล้วสิบเจ็ดปี ในสิบเจ็ดปีนี้ไม่เห็นจะมีสกุลหลินคนไหนมาบอกว่าเป็นญาติเลย ข้าคิดว่าพวกสกุลหลินตายโหงไปหมดแล้วเสียอีก!"

ท่านผู้เฒ่าฟู่คิดถึงว่าฟู่จาวหนิงในตอนนี้น่าจะพูดอะไร จึงทำตามฟู่จาวหนิงออกมา ก็คือระบายออกไปตามใจปรารถนา

เขาตอนนี้อยากจะเป็นเหมือนจาวหนิง อยากพูดอะไรก็พูด ไม่ต้องสนใจเรื่องขนบธรรมเนียมนัก

พอคำพูดพวกนี้ออกมา จิตใจก็ชื่นบานเสียจริง

"ทำไมหรือ คนตระกูลหลินตัดญาติกับพวกเราไปแล้ว แต่ตอนนี้พวกญาติห่างๆ ที่เชื่อมสัมพันธ์แทบจะไม่ติดกับพวกบ้านตระกูลหลินกลับบุกมาถึงหน้าบ้านอย่างนี้หรือ? หนังหน้าพวกเจ้าใครเขาปะมาให้กัน ปะติดมาแล้วกี่ชั้นกี่ปี? มันถึงได้หนาเสียขนาดนี้?"

"ข้าน้อยถ้าเห็นอ๋องเจวี้ยนแล้วชอบ นั่นคงจะแย่แน่ๆ" อันเหนียนตอบกลับเสียงเรียบ

"พรวด เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ?"

"ก็เป็นความหมายที่องค์หญิงคิดนั่นล่ะ"

"เจ้านี่จริงๆ เลย" คำพูดขององค์หญิงหนานฉือยังไม่ทันพูดจบก็ถูกตัดบท

ด้านหน้าจู่ๆ ก็มีคนร้องตกใจขึ้นมา

"มีนักฆ่า!"

ไม่รู้มีตะขอลับจากไหน ผูกด้ายเงินไว้ พุ่งตรงไปที่ใบหน้าอ๋องเจวี้ยน

ขณะเดียวกัน คนตระกูลหลินจู่ๆ ก็โถมไปทางอ๋องเจวี้ยน

"ท่านมาหนุนหลังบ้านตระกูลฟู่หรือ?"

"มีฝีมือก็ลงมาจากรถม้า พวกข้าฟังคำสั่งองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิใหญ่ที่สุด!"