อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 963

"ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? จาวหนิง ข้ามาพบเจ้าที่ต้าชื่อนี้หรือ!" ซือถูไป๋ยังมีอาการเหมือนไม่ตื่นจากฝัน

พอแยกจากฟู่จาวหนิง เขาก็คิดถึงนางอยู่บ้าง

เดิมทีคิดว่าพอนานวันไป ห่างกันไกลหน่อย เขาจะค่อยๆ ลืมนางไปเอง หรือบางทีตอนที่คิดถึงนางความรู้สึกก็จะจืดจางไปเอง คิดไม่ถึงว่าพอเวลายิ่งนานวัน เขาก็เหมือนจะยิ่งคิดถึงนางเข้าไปอีก

กระทั่งว่า เขาเคยสมมติมาโดยตลอด ว่าข้างกายตนเองถ้าหากมีฟู่จาวหนิงอยู่ข้างๆ มันต้องเป็นเรื่องที่มีความสุขมากขนาดไหนกัน

ตอนนี้พอได้เจอฟู่จาวหนิง ในของเขาก็เต้นตึกตัก จนแทบจะควบคุมไม่อยู่ แทบจะบินตรงไปหาจาวหนิงทันที

ซือถูไป๋รีบเดินไปหาฟู่จาวหนิง ลืมคนข้างกายเขาไปจนหมด

อาเพียนพอเห็นฟู่จาวหนิงก็ตกตะลึงไปแล้ว

"ทำไมที่นี่ก็ยังมาเจออีกกัน?" คุณชายของเขาเดิมทีก็ยังไม่หายไข้ใจนี้เลย ตอนนี้มาเจอกันอีก เกรงว่าอาการคงจะหนักกว่าเดิม

พระชายาอ๋องเจวี้ยนคนนี้จะอยู่ดีดีที่จวนอ๋องเจวี้ยนไม่ได้หรือไรกัน?

อาเพียนมองบนใส่

ฟู่จาวหนิงยิ้มให้ซือถูไป๋ "ข้าก็ไม่คิดว่าจะเจอท่านที่นี่"

"ทางนี้มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย ข้ามาถึงสามวันแล้ว นี่เจ้ามาเองเลยหรือ?"

ซือถูไป๋มองฟู่จาวหนิงอย่างละโมบหน่อยๆ รู้สึกแค่ว่านางสวยกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

ตอนนี้เขาจึงเพิ่งตั้งตัวได้ มองคนข้างกายฟู่จาวหนิง ไม่เห็นอ๋องเจวี้ยนเลย

ใจเขารู้สึกลิงโลดขึ้นหน่อยๆ

"มาเองน่ะ ข้าเองก็มีเรื่องนิดหน่อย"

"แล้วท่านมาโรงยาทงฝู ต้องการวัตถุดิบยาอะไรหรือ?" ซือถูไป๋ตาเป็นประกาย คุณชายที่เดิมทีอบอุ่นราวกับหยก ตอนนี้กลับดูร่าเริงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "เอารายการมาให้ข้า ข้าจะไปจัดเตรียมให้"

"คุณชาย..."

อาเพียนคับแค้นใจหน่อยๆ คุณชายพูดเช่นนี้ คงไม่ได้คิดจะให้วัตถุดิบยาพระชายาอ๋องเจวี้ยนเปล่าๆ หรอกใช่ไหม?

"พวกเราเองก็เป็นเพื่อนกัน จริงไหม?" เขาถามฟู่จาวหนิงเสียงแผ่ว

ฟู่จาวหนิงพอเห็นว่ามีคนในโรงยาทงฝูไม่น้อยมองมาทางนี้แล้ว ถ้าหากคุยกันที่นี่ต่อ เกรงว่าจะกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนไป

"ไว้ค่ำหน่อยแล้วกัน ข้าต้องกลับไปบอกคนที่บ้านก่อน"

ซือถูไป๋เองก็น่าจะรู้ว่าอาจารย์ของนางตอนนี้เป็นอย่างไรกระมัง?

ก่อนหน้านี้อาจารย์บอกว่าซือถูไป๋ไปสถานที่นั้นค้นหายา

อาจารย์เองก็ไม่เขียนจดหมายมาครึ่งปีแล้ว ฟู่จาวหนิงก็ไม่รู้ว่าเขาตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ถึงอย่างไรสถานที่นั้นจะหายาขุดยาก็คงอันตรายอยู่ อาจารย์เองก็ต้องรีบกลับมาร่วมงานประชุมหมอใหญ่ด้วย ไม่รู้ว่าจะมาทันไหม

ฟู่จาวหนิงอยากจะลองถามกับซือถูไป๋ดู

"ได้ เช่นนั้นข้าจะรอท่านที่นี่" ซือถูไป๋ยิ้มละไม

"จริงด้วย" ฟู่จาวหนิงเดินไปสองก้าวก็เอ่ยขึ้นอีก "ข้าพาคนสองคนไปด้วยเป็นอะไรไหม?"