อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 969

อาสะใภ้ตระกูลเสิ่นกับเสิ่นฟางพี่สาวเสิ่นหยางพอเจอกับซือถูไป๋กับชิ่งอวิ๋นเซียวทั้งสองคน ก็ไม่กล้าส่งเสียงอะไรมาตลอด

อาสะใภ้บ้านตระกูลเสิ่นยังพอไหว นางเคยเห็นเสิ่นเสวียนตอนยังเด็กกับวัยหนุ่มมาแล้ว ตอนนั้นเสิ่นเสวียนเองก็มีชื่อว่าเป็นหนุ่มหล่อในต้าชื่อเช่นกัน ต่อให้ตอนนี้เป็นวัยกลางคนแล้วแต่ก็ยังคงดูดีราวกับดวงจันทรา

ดังนั้นตอนที่เห็นซือถูไป๋กับชิ่งอวิ๋นเซียว นางที่อายุมากแล้ว จึงไม่ถึงกับมือไม้เป็นพัลวัน

หูของเสิ่นฟางหูแดงมาตลอด

นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับชายหนุ่มสองคนที่หน้าตาดีสะกดหญิงสาวส่วนใหญ่แบบนี้ นางยังไม่กล้าเงยหน้าด้วยซ้ำ

นับถือฟู่จาวหนิงจริง ที่ยังสุขใจร่าเริงได้

แต่ว่า นี่อาจจะเพราะความงามของฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้ด้อยกว่าพวกเขากระมัง?

หลังจากของว่างน้ำชายกเข้ามา อาสะใภ้เสิ่นกับเสิ่นฟางก็รีบเอาความสนใจไปอยู่ที่การค้นคว้าของว่างน้ำชา ถึงอย่างไรพวกนางครั้งนี้ก็ตามมาแล้ว และยังกอดความคิดจะเรียนฝีมือของโรงน้ำชาแห่งนี้ด้วย

"ตระกูลชิ่งคิดจะชิงโอกาสสุราพิธีกรรมในการอวยพรขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นในอีกไม่กี่วันนี้ด้วยหรือ?"ซือถูไป๋ถามผู้นำน้อยตระกูลชิ่ง

"ไม่หรอก ข้าตอนนี้อายุยังน้อย ไม่ต้องรีบสะสมคุณความดีเพื่อก้าวหน้า สุราพิธีกรรมที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นใช้ในการอวยพรล้วนเป็นสุราของตระกูลอวิ๋นพ่อค้าราชสำนักของต้าชื่อมาโดยตลอด จะวนมาถึงตระกูลชิ่งได้อย่างไร? พวกเราก็แค่ให้การค้าของโรงสุราวันนั้นคึกคักขึ้นมา จะดีที่สุดถ้าได้เชิญให้องค์หญิงใหญ่ชิมสุราชั้นยอดล้ำค่าของพวกเราสักแก้ว ได้รับคำชมจากองค์หญิงใหญ่สักคำก็พอแล้ว"

"เรื่องนี้ถ้าสำเร็จได้ ชื่อเสียงของดรงสุราตระกูลชิ่งคงได้เลื่องลือขึ้นอีกแน่ สุราชนิดนั้นสามารถเป็นสมบัติล้ำค่าของโรงสุราตระกูลชิ่งได้เลย"

ซือถูไป๋ชูแก้วชา ยิ้มๆ เอ่ยกับผู้นำน้อยตระกูลชิ่ง "ความคิดนี้ไม่เลวจริงๆ"

"ขอบคุณคุณชายซือถูที่กล่าวชม พวกเราอยากจะขายสุราออกไป ไม่รู้ว่าคุณชายซือถูคิดจะขายอะไรออกไปหรือ?"

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งก็ชูแก้วชาขึ้น ยิ้มเหมือนแจ่มใสไร้เดียงสาให้กับซือถูไป๋

ถึงแม้จะยังหนุ่ม แต่การทำงานก่อนหน้าก็ยังประมาทเลินเล่อ เคยทำสิ่งยืนยันหาย ทว่าครึ่งปีมานี้ ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งเองก็เติบโตขึ้นมากอยู่

อย่างน้อยตอนนี้ก็สามารถยิ้มและเข้าใจว่าซือถูไป๋เข้ามาขายตัวเองให้กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็แล้วกัน

ซือถูไป๋ไม่ได้โกรธ เหมือนฟังไม่ออกถึงความหมายในคำพูดเขา "พวกเราเป็นโรงยา แน่นอนว่าต้องขายยาสิ"

"แล้วเขาตอนนั้นสถาพเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ดูแล้วเหนื่อยมาก แต่กำลังวังชายังดีอยู่ เขาไม่ได้พูดอะไรกับข้านัก ท่านก็รู้ ผู้อาวุโสจี้เข้าใจผิดกับพวกข้า ดังนั้นจึงไม่ชอบขี้หน้าข้ามาตลอด ข้าเองจะเข้าไปพูดกับเขา เขาก็ไม่อยากจะสนใจข้า" ซือถูไป๋เอ่ยขึ้นอย่างจำใจ

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งตอนนี้จึงแทรกเข้ามาว่า

"นั่นเรียกว่าเข้าใจผิดได้หรือ? ไม่น่าจะเข้าใจผิดกระมัง?"

เห็นๆ อยู่ว่าผู้นำตระกูลซือถูหักหลังพันธมิตรโอสถใต้หล้า แล้วจะเรียกว่าเข้าใจผิดได้อย่างไรกัน?

อาเพียนหน้าเปลี่ยนสี อ้าปากพะงาบๆ คิดจะตอกกลับผู้นำน้อยตระกูลชิ่ง แต่ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งก็เงยตามองมาทางเขา ส่งสายตาท้าทายออกมา

ทำไม เป็นแค่ผู้ติดตาม ยังคิดจะด่าคนหรือ? ก็ด่ามาสิ รออะไรล่ะ ถ้าอาเพียนกล้าขยับปาก ข้าก็จะตอกกลับตระกูลซือถูให้หงายไปเลย

หลายวันนี้เขารับมือกับคนที่คิดจะแย่งตำแหน่งผู้นำตระกูลในบ้านมา ฝีไม้ลายปากก็ลับมาพอควรแล้ว