อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 993

อ๋องเจวี้ยนเป็นสามีของนางจริงไหม?

"ตอนนี้น่ะใช่" ฟู่จาวหนิงตอบ อืม อย่างน้อยก็ยังไม่ได้หย่ากันนี่นะ เขาเองก็ไม่ได้คิดจะเลิกกับนางด้วย

"ฮือ..."

พอได้ยินคำตอบของฟู่จาวหนิง เสี่ยวชิ่นก็ร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่อยู่

"ร้องไห้ทำไมกันล่ะ?"

"นายท่านรุ้ไหม? นายท่านเคยเจออ๋องเจวี้ยนไหม?"

"เคยสิ เขารู้อยู่แล้ว"

"ไม่ นายท่านจะต้องไม่เคยเห็นอ๋องเจวี้ยนในสภาพนี้แน่ ข้าน้อยเมื่อครู่เห็นอ๋องเจวี้ยนใส่หน้ากากอยู่!"

"อืม เขาก่อนหน้านี้ก็ใส่หน้ากากตลอดจริงๆ"

"คุณหนู แล้วใครกันที่มาทำร้ายท่านเช่นนี้? ทำไมจึงให้ท่านแต่งงานกับอ๋องเจวี้ยน? ท่านไม่กลัวใบหน้าของเขาหรือ? ยิ่งไปกว่นั้นเขายังไม่ดีกับท่านด้วย!"

เสี่ยวชิ่นครั้งนี้พอเจอเซียวหลันยวนก็เกือบชีวิตจะหาไม่ ดังนั้นภาพจำจึงเป็นความหวาดกลัว

จากที่นางเห็น อ๋องเจวี้ยนน่ากลัวมาก หน้าตาน่ากลัว อารมณ์เองก็เย็นชา คนเช่นนี้จะดีกับคุณหนูได้อย่างไร?

เสี่ยวชิ่นเป็นห่วงฟู่จาวหนิงจริงๆ

"คุณหนูท่านเป็นคนดี เป็นคนอ่อนโยน ดีเสียขนาดนี้ ทำไมจึงยอมรับการแต่งงานนี้กัน?" เสี่ยวชิ่นร้องไห้สะอึกสะอื้น ปวดใจเหลือเกิน "ไท่ไท่อาวุโสล้วคิดอยากจะแนะนำชายหนุ่มดีดีของต้าชื่อให้ท่าน แล้วท่านเองก็งดงามเสียขนาดนี้ จะหาคนรูปงามแค่ไหนเป็นสามีก็หาได้ทั้งนั้น"

"เสี่ยวชิ่น"

ฟู่จาวหนิงเสียงขรึมลงมา "เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรพูด ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะพูดออกมาได้นะ"

"แต่ข้าน้อยเป็นห่วงคุณหนูนี่นา!"

เสี่ยวชิ่นร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

"มีอะไรน่าเป็นห่วงกัน? ่ข้ามีตรงไหนที่ไม่ดี?"

"แต่งงานไม่ดีนี่ไง! คุณหนูถ้าวันหนึ่งถูกทำให้ตกใจขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน? ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่นจะมองคุณหนูแบบไหน? อ๋องเจวี้ยนเองก็ไปไหนมาไหนแบบเปิดเผยกับท่านไม่ได้ด้วย"

และหลังจากที่เขาออกไป ฟู่จาวหนิงก็ดุใส่เสี่ยวชิ่นด้วยสีหน้าเข้มงวด

"เสี่ยวชิ่น! คำพูดพวกนี้ข้าหวังว่าจะไม่ได้ยินอีกเป็นครั้งที่สอง!"

"คุณหนู?"

เสี่ยวชิ่นถูกนางทำเอาตกใจสะดุ้งโหยง

คุณหนูไม่เคยเข้มงวดกับนางขนาดนี้มาก่อนเลย

"เซียวหลันยวนเป็นสามีของข้า พวกเราแต่งงานกันมานานแล้ว ดังนั้นเจ้าถ้าหากยอมรับข้าเป็นคุณหนูของเจ้า เช่นนั้นเขาก็คืออาเขยของเจ้าด้วย เจ้าเคยเห็นสาวใช้คนไหนว่าร้ายอาเขยบ้างไหม?"

เสี่ยวชิ่นอ้าปากพะงาบๆ

"ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีกับข้า"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็โกรธ นางคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้

แต่เพราะเสี่ยวชิ่นก็คิดถึงแต่นาง นางจึงระงับความโกรธของตนเองลง พูดกับนางอย่างอดทน