(นิยายแปล) Perfect Superstar นิยาย บท 295

ตอนที่ 295 ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก

ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก ไม่ใช่ระยะทางระหว่างความเป็นกับความตาย

แต่เป็นการที่ผมยืนอยู่ตรงหน้าคุณ แต่คุณกลับไม่รู้ว่าผมรักคุณ

ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก ไม่ใช่ผมที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ แต่คุณกลับไม่รู้ว่าผมรักคุณ

แต่เป็นความรักจนหลงใหล กลับไม่อาจบอกรักคุณได้

ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก ไม่ใช่ผมไม่อาจบอกรักคุณ

แต่เป็นคิดถึงคุณจนหมดทั้งหัวใจ กลับต้องปิดบังซ่อนไว้ในส่วนลึก

ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก ไม่ใช่ผมไม่สามารถบอกว่าผมคิดถึงคุณ

แต่เป็นคนรักกัน กลับไม่ได้อยู่ด้วยกัน

ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก ไม่ใช่คนรักกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

แต่เป็นเห็นอยู่แล้วว่ารักกัน กลับทำเป็นไม่สนใจ

…

ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก เหมือนระยะห่างของนกกับปลา

คนหนึ่งบินอยู่กลางท้องฟ้า

อีกคนแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทร!

…

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2016 วันแห่งความรัก เวลา 23.17 น.

ลู่เฉินเขียนบทกลอนลงในบล็อกของตัวเอง บทกลอนที่มีชื่อว่า ‘ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก’

ในช่วงท้ายของบทกลอนเขาเขียนว่า ‘ขอมอบบทกลอนนี้ให้แก่แฟนละครอันเหนียวแน่นของละคร ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ หวังว่าทุกท่านจะมีคนรักครองคู่ รักแท้จะไม่เหินห่างไปตามระยะทาง!’

เนื่องจากตอนจบของละคร ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ คืนนั้นบล็อกของลู่เฉินจึงเป็นจุดสนใจของคนนับไม่ถ้วน เมื่อบทกลอนนี้ถูกปล่อยออกไป มันจึงดึงดูดการคลิกเข้าชม มีการคอมเมนต์และการแชร์ต่อมากมายในทันที

จนถึงวันนี้ความสามารถอันโดดเด่นของลู่เฉินในทางดนตรีไม่เป็นที่สงสัยอีกแล้ว เขาไม่เพียงร้องเพลง ยังเขียนเนื้อร้องและทำนองอีกด้วย ผลงานทั้งหมดออกมาจากมือของเขาเอง ไม่เคยยืมมือของคนอื่น

ละครเรื่อง ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ ทำให้คนอื่นเห็นถึงความสามารถด้านวรรณกรรมและการแสดงของเขา ในฐานะดาราดวงใหม่ที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ลู่เฉินก้าวเข้าสู่ความโด่งดังอย่างเป็นที่ยอมรับ

แต่ผู้ที่ชอบวิจารณ์ก็ยังมีอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะอิจฉาหรือตาร้อนก็ตาม หรืออาจจะมีจุดประสงค์อื่น ในบล็อกมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไม่ขาด หลักๆ คือการโจมตีนิยายเรื่อง ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ ของเขาอย่างต่อเนื่อง

ทั้งเลือดเย็น หน้าซื่อใจคด ทั้งชอบเล่นกับอารมณ์ของคน…มีคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นนักวรรณกรรมตำหนินิยายของลู่เฉินว่าไม่คู่ควรให้เขาอ่าน

สำหรับเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ ลู่เฉินไม่เคยสนใจ

เมื่อคนดังย่อมมีเรื่องมาก ถ้าเขาเป็นคนไม่มีชื่อเสียง ใครจะมาสนใจวิจารณ์เขา ในเมื่อก้าวเข้ามาอยู่ในวงการบันเทิงแล้ว อยากให้มีแต่คนชอบนั้นคงเป็นเรื่องเพ้อฝัน!

เขาตั้งใจทำงานของตัวเอง พยายามในธุรกิจของตัวเอง

ส่วนบทกลอน ‘ระยะห่างที่ไกลที่สุดในโลก’ บทนี้ เป็นบทกลอนที่แท้จริงบทแรกของเขา

ในโลกแห่งความฝันของเขา กลอนบทนี้มีเรื่องราวมากมาย ผู้แต่งดั้งเดิมนั้นมีหลายคนแต่ละคนมีความเห็นที่แตกต่างกัน จากนั้นหลังจากเผยแพร่ในอินเทอร์เน็ตแล้วก็เกิดเป็นภาคต่างๆ หลายเวอร์ชัน จนกลายเป็นบทกลอนคลาสสิคที่คุ้นหูของใครหลายๆ คน

ลู่เฉินนำมาใช้เป็นการโปรโมตครั้งสุดท้ายให้กับละคร ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ ด้วยความคิดถึงและความเคารพ

บนโลกนี้มีความห่างที่ไกลกว่าการตายจากกัน ไม่ใช่เวลาในอดีตกับปัจจุบัน ไม่ใช่ห้วงแห่งจักรวาล แต่เป็นระยะห่างที่ก้าวข้ามไปได้ยาก ระยะห่างของใจกับใจ

ความเป็นกับความตายเป็นระยะห่างที่ไม่อาจเข้ากันได้ตลอดกาล แต่การอยู่ใกล้แค่เพียงเอื้อมมือกลับห่างเหินเหมือนคนแปลกหน้าเป็นระยะห่างที่ไกลยิ่งกว่าของคนที่รักข้างเดียวกับคนที่ตัวเองรัก

หากรักกันแต่ไม่อาจใกล้ชิดกัน คนมีความรักไม่อาจครองคู่ เป็นความน่าเสียดายสุดแสน

ยุคแห่งบทกลอนได้จากไปนานแล้ว สิ่งบันเทิงหลากหลายเติมเต็มชีวิตของคนยุคปัจจุบัน จิตใจของพวกเขาไม่ต้องการการท่องกลอนขับลำนำเพื่อความพอใจอีกต่อไปแล้ว

และบทกลอนที่ดีจริงๆ บทกลอนที่สามารถกระทบเข้าไปถึงจิตวิญญาณของคนได้ ก็ใกล้จะสูญหายไปหมดแล้ว!

บทกลอน ‘ที่ระยะห่างไกลที่สุดในโลก’ ของลู่เฉินทำให้ผู้คนตาสว่าง หลังจากอ่านและซึมซับความหมายแล้ว คนที่เข้าใจบทกลอนยิ่งตกตะลึง

อย่างไรก็ตามบทกลอนที่ดีต้องค่อยๆ ดื่มด่ำ ดังนั้นนอกจากแฟนคลับแล้ว คำวิจารณ์จากคนอื่นกำลังบ่มเพาะอยู่ แต่แรงสั่นสะเทือนได้เกิดขึ้นแล้ว ทั้งยังส่งต่อกันอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

หลังจากปล่อยบทกลอนนี้ลงบล็อกไปแล้ว ลู่เฉินไม่ได้ตามดูบล็อกของตัวเองต่อ เขาปิดคอมพิวเตอร์ แล้วลงมือปรุงอาหารมื้อดึกด้วยตัวเองเพื่อบรรเทาความหิว จากนั้นเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอุ่นให้สะใจ

วันวาเลนไทน์ปี 2016 ผ่านไปแบบนี้เอง

ก๊อกๆ!

ตอนที่เขาเตรียมจะล้มตัวลงนอนพักบนเตียง จู่ๆ ประตูห้องก็มีเสียงเคาะ

ดึกป่านนี้แล้วใครนะ

ลู่เฉินไม่ได้คิดมาก เขาเดินตรงไปเปิดประตู

ครู่หนึ่งผ่านไป ร่างบางกระโดดพุ่งเข้าสู่อ้อมอก กลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคยเตะจมูก

ลู่เฉินกอดแขกที่ไม่ได้เชื้อเชิญคนนี้ไว้ตามสัญชาตญาณ ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้คนมัวเมาดังขึ้นข้างหู

“ฉันรักนาย!”

หลังจากฟังจบ ลู่เฉินรู้สึกเหมือนเขาได้ครอบครองทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้เอาไว้หมดแล้ว

ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

………………………………………………………………………………..