พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 1221

แม้ว่าในจวนของเสนาบดีฝ่ายขวาหลี่จะมีเรื่องยุ่งยากวุ่นวายมากมาย แต่หลี่เมิ่งชูกับหรงรั่วอาศัยอยู่ในเรือนเล็กเดียวกัน ทำให้ท่านเจิ้นกั๋วกงและภรรยาได้รับทราบข่าวคราวหลายอย่างจากปากของหลานสาว

หญิงสาวคนนี้ช่างมีคุณธรรมและจริยธรรมงดงาม พี่ชายของนางก็นับว่าโดดเด่นเช่นกัน อนาคตน่าจะสดใส อีกทั้งชาติตระกูลก็เพียบพร้อมทัดเทียมกับหรงจั้น

เพียงแต่ช้าไปเพียงก้าวเดียว จึงถูกตระกูลเฟิงชิงตัวไปเสียก่อน

เมื่อได้รับข่าวนี้ ท่านเจิ้นกั๋วกงและภรรยาถึงกับตะลึง เพราะไม่เคยนึกว่าตระกูลเฟิงกับตระกูลหลี่จะจับมือกันเป็นเครือญาติได้ นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์ในแผ่นดินต้าโจว

หรงฉานถอนหายใจพลางกล่าวว่า “อย่าว่าแต่บิดามารดาของข้าเลยที่หนักใจ พี่ชายของข้าก็รับแรงกดดันไม่น้อยเช่นกัน ท่านปู่ชรามากแล้ว สิ่งที่ท่านคาดหวังที่สุดตอนนี้คือการได้เห็นพี่ชายแต่งงานและมีบุตร ข้ากังวลว่าบิดามารดาจะเร่งรัดเขา ถึงขั้นบีบคั้นหรือยื่นคำขาด ขณะเดียวกันก็กลัวว่าเขาจะยอมทนแต่งกับหญิงที่มิได้รักเพียงเพื่อสุขภาพของท่านปู่”

“เพราะคนที่จะแต่งงานด้วยคือคนที่จะต้องใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอด หากปราศจากความรักกันและกัน ก็ไม่ต่างอะไรกับการทรมานซึ่งกันและกัน”

นางเคยมีประสบการณ์ตรงเกี่ยวกับความรู้สึกของการแต่งงานกับคนที่มิได้รักตนมาก่อน

แต่ในเคราะห์กรรมที่หลากหลายนั้น นางยังนับว่าโชคดีที่รุ่ยอ๋องเป็นคนที่ซื่อสัตย์และอ่อนโยน

หากมิใช่เพราะฉู่อวิ๋นหานมีจิตใจอำมหิต มิได้รักรุ่ยอ๋องอย่างแท้จริง และไม่เห็นค่าของความสัมพันธ์นี้ นางก็คงไม่มีวันนี้

อวิ๋นหลิงครุ่นคิดก่อนเอ่ยปลอบใจและเสนอว่า “บางทีอาจลองไปขอให้นักพรตเฟิ่งเหมียนเสี่ยงทายดูสักครั้ง แล้วให้ท่านชี้แนะคำพูดสักสองสามประโยค อาจจะช่วยคลี่คลายความสับสนได้”

เมื่อได้ยิน หรงฉานหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ก็ไม่ใช่วิธีที่เลวร้ายหรอก เพียงแต่กลัวว่าเฟิงเหมียนจะทำนายไม่ดี จะยิ่งเพิ่มความกังวลเข้าไปอีก”

หัวข้อสนทนาช่างหนักอึ้ง ทำให้ห้องโถงเล็กเงียบงันอยู่ชั่วครู่

เด็ก ๆ ที่อยู่ด้วยกันไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้ใหญ่กำลังสนทนา นั่งอยู่ข้าง ๆ พลางเอียงศีรษะฟังด้วยความงุนงงและไร้เดียงสา

แต่เจ้าหนูฮั่วถวนกลับกระพริบตาปริบๆ แล้วร้องขึ้นเสียงดังว่า “ถวนถวนรักท่านพ่อกับท่านแม่ รอถวนถวนโตเมื่อไหร่ จะรับท่านพ่อท่านแม่ รวมถึงน้องชายและน้องสาวมาเป็นภรรยาให้หมด! แล้วก็ท่านปู่ทวดด้วย!”

สิ้นคำพูดของเจ้าหนู เหล่าผู้ใหญ่ต่างหัวเราะกันครื้นเครง

ตี้หวู่เหยาถึงกับหัวเราะจนตัวงอ เอื้อมมือไปหยิกแก้มเจ้าหนูเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เจ้าเด็กคนนี้ ช่างทะเยอทะยานเสียจริง ทำไมไม่คิดจะรับเสด็จป้าไปด้วยล่ะ หรือว่าเจ้าไม่ชอบข้า?”

เจ้าหนูฮั่วถวนขมวดจมูกเล็กๆ อย่างลำบากใจ ก่อนจะเหลือบมองเสี่ยวไห่หลัว “ถ้าข้ารับเสด็จป้าสี่ไปด้วย น้องชายจะโกรธไหม?”

“น้องชายคงไม่โกรธหรอก แต่ข้าเสเด็จอาสี่ของเจ้าจะโกรธแทน ระวังข้าตีก้นเจ้าด้วยละ!”

เยี่ยนอ๋องแสร้งทำหน้าดุใส่เจ้าหนูฮั่วถวน ก่อนหน้านี้ตอนที่ตี้หวู่เหยายังไม่ตั้งครรภ์ เขามักจะหยอกล้อเจ้าหนูซุกซนคนนี้เล่นบ่อยๆ

เจ้าหนูฮั่วถวนแลบลิ้นใส่ ก่อนจะวิ่งไปหลบหลังเซียวปี้เฉิงแล้วตะโกนว่า “ข้าไม่กลัวหรอก ท่านพ่อของข้าเก่งที่สุด ท่านอาไม่มีทางชนะท่านพ่อของข้าได้หรอก!”

บรรยากาศอันหนักอึ้งก่อนหน้านี้พลันสลายไปในพริบตา

ในวันแห่งความครึกครื้นและการรวมตัว กลับขาดคู่สามีภรรยาของเสียนอ๋อง จึงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

ทว่าก่อนหน้านี้สองวัน ตอนที่อวิ๋นหลิงนำของขวัญไปเยี่ยมบ้านตระกูลเสิ่น ก็พบว่าพี่น้องเสิ่นชิ่นต่างใช้ชีวิตอย่างสุขสงบและอบอุ่น

ภายในตำหนักด้านข้าง คนใหญ่คนเล็กกำลังหัวเราะกันสนุกสนาน ทารกน้อยในอ้อมแขนเยี่ยนอ๋องถูกปลุกให้ตื่นจนร้องไห้งอแง

เขาในฐานะบิดาได้ฝึกฝนทักษะการกล่อมลูกอย่างชำนาญ เปลี่ยนสีหน้าอันดุดันเหมือนการเปลี่ยนหน้ากากงิ้วจีน อุ้มลูกไว้ในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวลและตบหลังเบา ๆ เพื่อกล่อม

ท่าทางเช่นนี้ทำให้อวิ๋นหลิงอดหัวเราะไม่ได้ “ท่าทางของอวี้จือเวลาอุ้มลูกคล่องแคล่วกว่าตอนพี่สามของเจ้าอีกนะ”

เห็นได้ชัดว่าเขาฝึกฝนมาอย่างตั้งใจ

ตี้อู่เหยากล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน “เจ้าตัวน้อยนี่ชอบร้องไห้กลางดึกและยังเลือกคนด้วย หากจะฝากให้แม่นมดูแลเราสองคนก็ไม่สบายใจ จึงตัดสินใจเลี้ยงในเรือนของเราเอง ช่วงนี้ข้ากำลังพักฟื้นร่างกาย อวี้จือกลัวว่าเสียงร้องของลูกจะรบกวนข้า เขาจึงอุ้มลูกไปกล่อมในห้องข้างเสมอ”

องค์หญิงหลานหลิงแห่งแคว้นเป่ยฉิน กู้จวินหนี เป็นลูกพี่ลูกน้องของจักรพรรดิเสี่ยวฉิน และหลานสาวแท้ ๆ ของกู้ฉางเซิง

ในฐานะบุตรสาวโดยชอบธรรมของซู่ชินอ๋อง แต่เดิมนางได้รับตำแหน่งจวิ้นจู่ ทว่าครั้งนี้เมื่อกู้จวินหนีมาเยือนต้าโจวเพื่อร่วมพระราชพิธีราชาภิเษก กลับตั้งใจมอบตำแหน่งให้นางเลื่อนขึ้นโดยจงใจ นัยแฝงในเรื่องนี้ย่อมชัดเจน

เซียวปี้เฉิงเองก็พอจะเข้าใจเจตนาของจักรพรรดิเสี่ยวฉิน

หากไม่นับแคว้นถังใต้ที่ยังคงอยู่ในความวุ่นวาย เดิมทีแคว้นเป่ยฉินกับต้าโจวมีพันธมิตรที่มั่นคงที่สุด ทั้งสองฝ่ายไม่เพียงแต่ร่วมกองทัพต่อสู้กับเผ่าทูเจวี๋ย แต่ในแต่ละรุ่นยังมีการสมรสเชื่อมสัมพันธ์อยู่เสมอ

แต่เมื่อมาถึงยุคของเซียวปี้เฉิง สถานการณ์กลับเปลี่ยนแปลงไปมาก

เมื่อเซียวโยว่หรงผู้มียศเป็นองค์หญิงหกเสกสมรสไปยังทุ่งหญ้าแล้ว ทูเจวี๋ยตะวันออกกับต้าโจวก็ได้ร่วมเป็นพันธมิตรกัน ด่านชายแดนจึงสงบสุข ปราศจากควันปืนสงคราม ความสัมพันธ์ระหว่างต้าโจวและเป่ยฉินจึงไม่แน่นแฟ้นเหมือนเดิม

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ต้าโจวได้ทำการสมรสเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นถังใต้และตงฉู่ต่อเนื่อง และด้วยเหตุจากการค้าขายทางทะเล ความสัมพันธ์กับตงฉู่จึงยิ่งลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นอดีตมิตรสหายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เป่ยฉินย่อมไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์นี้เหินห่างออกไป

แต่ราชวงศ์ต้าโจวไม่มีองค์หญิงสายตรงที่ยังไม่ได้ออกเรือนเหลืออยู่แล้ว หากรอจนเซียวปี้เฉิงขึ้นครองราชย์ ก็จะมีเพียงเซียงถวน บุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา ซึ่งไม่มีทางยอมส่งไปสมรสเชื่อมสัมพันธ์อย่างเด็ดขาด

หากจำเป็นต้องส่งองค์หญิงไปสมรสเชื่อมสัมพันธ์ ก็คงต้องเลือกจากบุตรีของขุนนางแทน

องค์หญิงปลอมย่อมเทียบไม่ได้กับองค์หญิงแท้ แน่นอนว่าจักรพรรดิเสี่ยวฉินไม่อยากแต่งงานกับสิ่งที่เหมือนเครื่องรางนำโชค จึงยื่นเสนอองค์หญิงจากราชวงศ์ของตนเองแทน

ทว่าราชวงศ์เป่ยฉินกลับมีทายาทน้อยมาก บรรดาพี่น้องร่วมสายเลือดในรุ่นเดียวกัน ล้วนถูกสังหารในเหตุการณ์กบฏในวังตั้งแต่วัยเยาว์ จึงจำต้องเลือกจากบุตรีของชินอ๋องแทน

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่กู้จวินหนีซึ่งเป็นสตรีสูงศักดิ์ผู้เลิศล้ำที่สุดในราชวงศ์เป่ยฉิน ก็สะท้อนให้เห็นถึงท่าทีและความสำคัญที่จักรพรรดิเสี่ยวฉินมีต่อต้าโจวอย่างเด่นชัด