ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา ตอนที่ 147 ลำเอียง

sprite

ในเช้าวันต่อมา......

ป๊อบขับรถมารับพิมที่บ้านแล้วไปส่งเธอเรียนตามปกติ

หลังจากเรียนเสร็จพวกเขาก็ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะในเมือง

พากันให้อาหารนกให้อาหารปลาแล้วก็กลับมานั่งพักบนเก้าอีกใต้ต้นไม้

" ฉันอยู่เชียงใหม่มาตลอด ไม่เคยมาเดินเล่นที่นี่เลย ไม่คิดว่าข้างในจะร่มรื่นขนาดนี้ "

พิมเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มอย่างอารมณ์ดีดูสบายใจสุดๆ ป๊อบจ้องหน้าเธอแล้วยิ้มอ่อนจากนั้นก็เอ่ย

" คุณชอบก็ดีแล้ววันหลังถ้าคุณเรียนเสร็จ

เราก็มาเดินเล่นผ่อนคลายกันกันที่นี่ดีมั้ย "

พิมหันไปยิ้มให้เขาแล้วเอ่ย

" ค่ะ เรียนมาเหนื่อยๆมานั่งผ่อนคลายชมธรรมชาติเดินเล่นเพลินๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน กลับไปถึงบ้านจะได้สลบเลย "

" คุณนั่งรอก่อนนะเดี๋ยวผมขอไปซื้อน้ำก่อน "

พิมเผยใบหน้างามยิ้มละมุนพยักหน้าป๊อบ

แล้วเอ่ย

" ได้ค่ะ "

ป๊อบลุกขึ้นเดินออกไปซื้อน้ำ พิมนั่งไขว่ห้างเอนหลังพิมเก้า

แล้วเก็บมือเข้ามากอดอกทอดสายตามองไปข้างหน้าอย่างเพลินๆ

มองดูผู้คนที่กำลังเดิน กำลังวิ่งออกกำลังกายและปั่นจักรยานกัน ตามถนนท่ามกลางความร่มรื่นของต้นไม้รอบๆ

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังแอบมองเธออยู่ห่างๆ

อยากจะเข้าไปหาเธอใจแทบขาดแต่ก็ไม่กล้า

ยิ่งเห็นเธออารมณ์ดียิ้มอย่างมีความสุข ความกล้าที่จะเข้าไปหาเธอก็น้อยลงเรื่อยๆ

[ พิมดูเหมือนการไม่มีผมอยู่คุณไม่รู้สึกเสียใจเลย

ใจคุณทำด้วยอะไรแค่เดือนเดียวก็ตัดใจจากผมได้แล้วเหรอ

หรือว่าคุณไม่เคยรักไม่รู้สึกผูกพันธ์กับผมเลย หรือว่าจริงๆแล้วคุณไม่ได้รักผมเลย

ผู้ชายอย่างคุณป๊อบมีดีอะไรทำไมคุณถึงกลับมาอยู่กับเขาทุกครั้งที่ทะเลาะกับผมนะ

ทำไมคุณไม่เคยปฏิเสธเขาเลยสักครั้ง

คุณลำเอียงชัดๆ ]

เขาตามพิมตั้งแต่ออกมาจากมหาลัยแล้ว เห็นทุกกิริยาอาการของพิมเวลาอยู่กับป๊อบ

ใบหน้าสวยรอยยิ้มพราวเสน่ห์กำลังอยู่กับชายอีกคนยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดรู้สึกอิจฉาและแอบหึงอยู่ไกลๆโดยไม่กล้าปรากฏตัว

ป๊อบซื้อน้ำเสร็จก็เดินกลับมาถือน้ำสองขวดในมือ แล้วยื่นให้พิมพร้อมกับหย่อนกายนั่งลงข้างๆเธอ

พิมรับน้ำมาเปิดฝาขวดแต่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออกป๊อบเลยเปิดของตัวเองแล้วยื่นให้เธอ

เธอมองเขาแล้วรับน้ำจากมือเขาพร้อมกับเอ่ย

" ขอบคุณค่ะ "

แล้วยกขวดน้ำขึ้นมาดื่ม ทั้งสองดื่มน้ำเสร็จก็นั่งต่ออีกสักพัก พิมมองดูนาฬิกาในมือแล้วเอ่ย

" จะหกโมงแล้ว ฉันว่าเรากลับกันเถอะค่ะ "

ป๊อบพยักหน้าเบาๆแล้วเอ่ย

" ได้ครับ "

จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากสวนสาธารณะ

กลับไปขึ้นรถแล้วป๊อบก็ขับออกไป เตชินก็รีบไปที่รถแล้วขับตามไปห่างๆ

สายตาจดจ่ออยู่กับรถของป๊อบที่อยู่ข้างหน้า

แล้วป๊อบก็เลี้ยวเข้าไปยังทางไปบ้านพิม

พอถึงหน้าบ้านเขาก็จอดรถ พิมจึงหันไปเอ่ยกับเขา

" ขอบคุณมากนะคะ ขับรถกลับดีๆล่ะ "

ป๊อบยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วเอ่ยตอบว่า

" ครับ "

พิมหันหน้าไปยื่นมือจะเปิดประตูรถ

ป๊อบก็เอ่ยขึ้น

" เดี๋ยวก่อนพิม "

" คะ? "

พิมหันหน้ากลับมาทางเขา เขาก็เข้ามาจูบริมฝีปากเธอทันที เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ในหัวนึกถึงตอนที่เตชินจู่โจมเข้ามาจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้

ดวงตาของเตชินลุกลุกเป็นไฟเมื่อเห็นภาพ

ที่พิมจูบกับป๊อบในรถ ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

หึงสุดขีดอย่างหน้ามืดตามัวแววตาดุร้ายแดงก่ำแผ่ไอสังหารคละคลุ้งออกมาทั่วในรถ

โกรธและไม่พอใจจนเลือดขึ้นหน้า กำหมัดแน่นจนมือสั่น มือที่กำกลายเป็นสีซีดอารมณ์แทบจะระเบิดออกมาแล้ว

สักพักป๊อบก็ถอนริมฝีปากออกแล้วเอ่ยด้วยถ้อยคำแสดงความเป็นเจ้าของ

" ริมฝีปากของคุณกลายเป็นของผมแล้วนะ

อย่าไปให้ใครอีกล่ะ "

พิมได้สติก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆอย่างทำอะไรไม่ถูก แล้วรีบหลบหน้าเปิดประตูลงจากรถเดินเข้าบ้านไป

ป๊อบเอานิ้วแตะไปที่ริมฝีปากนุ่มของตัวเองแล้วยิ้มอ่อนอย่างพอใจ

มองตามแผ่นหลังของคนที่เดินกลับเข้าบ้านไปจนลับสายตา

เขาถึงจะละสายตาจากเธอแล้วมองไปยังรถที่จอดห่างออกไปไกลผ่านกระจกหลังยิ้มเยาะออกมาเบาๆ

" หึ คุณเตชิน ทีนี้คุณคงรู้แล้วนะว่าพิมไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป แต่เป็นของผมแล้ว "

พึมพำจบเขาก็ขับรถออกไปจากบ้านของพิม

ความจริงเขารู้ตั้งแต่ออกจากมหาลัยแล้วว่ามีคนตามพวกเขา

แต่ที่ทำให้เขามั่นใจว่าเป็นเตชินที่ตามเขา

ก็ตอนที่เลี้ยวเข้ามาในบ้านของพิม

รถคันดังกล่าวก็ยังขับตามเข้ามาและจอดอยู่ห่างๆจึงฟันธงว่าเป็นเตชิน

เตชินไม่พอใจและหึงหนักมากเมื่อริมฝีปากของพิมที่เขาหวงนักหนาถูกชายอื่นจูบและเอาไปครอบครอง

เมื่อถูกความหึงความโกรธครอบงำเขาก็ไม่สนใจอะไรอีก จึงขับรถเข้าไปจอดหน้าบ้านพิมแล้วโทรไปหาผู้ช่วยคัง

พอผู้ช่วยคังรับสายเขาก็เอ่ยออกคำสั่งอย่างดุดันด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม

" สั่งให้คุณดำรงค์เรียกพ่อคำกับแม่มะลิไปหาเดี๋ยวนี้ ถ้าผมไม่อนุญาตห้ามปล่อยพวกเขากลับมาเด็ดขาด "

" ได้ครับ "

ผู้ช่วยที่อยู่ปลายสายตอบรับอย่างไว พอเตชินวางสายเขาก็รีบโทรไปหาดำรงค์ทันที

" ครับคุณคัง "

ดำรงค์รับสายแล้วเอ่ย ผู้คังไม่เสียเวลาอ้อมค้อมเอ่ยเข้าเรื่องทันที

" คุณโทรไปหาพ่อแม่ของคุณพิมให้ไปหาคุณที่บ้านตอนนี้ด่วนเลย ถ้าผมไม่อนุญาตอย่าเพิ่งให้พวกเขากลับบ้าน "

" ออ ได้ ได้ครับ "

น้ำเสียงติดขัดของดำรงค์ทำให้ผู้ช่วยคังเดาออกว่าดำรงค์นั้นคงจะอยากรู้เหตุผล เขาจึงเอ่ยว่า

" ท่านประธานต้องการพูดคุยกับคุณพิมตามลำพัง หวังว่าคุณคงจะไม่ทำให้ท่านประธานผิดหวังนะ "

" ครับ คุณคังไม่ต้องห่วงผมจะไม่ทำให้ท่านประธานผิดหวังแน่นอนครับ "

" เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก "

เอ่ยจบผู้ช่วยคังก็วางสายไป แล้วทางฝั่งพ่อคำ เสียงโทรศัพท์ของพ่อคำก็ดังขึ้น พ่อคำกดรับสายแล้วเอ่ย

" สวัสดีครับคุณดำรงค์ "

ดำรงค์จึงเอ่ยอย่างเกรงใจว่า

" ขอโทษที่โทรมารบกวนเวลานี้นะครับ

แต่ผมมีธุระด่วนต้องคุยกับคุณ รบกวนคุณแล้ว "

" อ๋อ ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่รบกวนเลย

ว่าแต่คุณมีอะไรเหรอครับ "

" ผมจะขอให้คุณกับคุณมะลิรีบมาหาผมที่บ้านตอนนี้หน่อยครับ ผมมีเรื่องด่วนต้องคุยกับคุณเกี่ยวกับบ้านที่คุณสนใจน่ะครับ "

[อัปเดต] อ่านนิยาย ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา ตอนที่ 147 ลำเอียง

นิยาย ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา มี FULL อ่าน ตอนที่ 147 ลำเอียง และตอนต่อไปของนิยายที่ novelones.com นวนิยายเรื่อง ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา ที่มีรายละเอียดที่ไม่คาดคิดและน่าทึ่งมากมายของผู้แต่ง Paizay ใน ตอนที่ 147 ลำเอียง ได้นำเราไปสู่ขอบฟ้าใหม่ อ่าน ตอนที่ 147 ลำเอียง ของซีรีส์ ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา ได้ที่นี่

หรือคุณสามารถดาวน์โหลด PDF ฟรีของนิยาย ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา ได้ที่ novelones.com

คีย์การค้นหา: ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา ตอนที่ 147 ลำเอียง