ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 123

บทที่ 123 การแข่งขัน(5)

เมื่อเห็นว่าหลิวตันนั้นได้เลือกวิธีการรักษาเรียบร้อยแล้วนั้น จงเทาจึงได้ถอนหายใจออกมา เพราะว่าเขานั้นยังมีความลังเลในใจอยู่ ถึงแม้ว่าเขานั้นจะสามารถวินิจฉัยอาการของหลิวไห่ได้ก็จริงอยู่ แต่ก็ยังไม่มีวิธีที่ดีที่จะรักษาเขาได้

“ในเวลานี้เราก็ได้กรรมสิทธิ์ของยีเย่ากวนของพวกเขามาครอบครองแล้ว เรื่องอื่นๆเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน” จงเทาคิด

“ฮ่าๆ ยีเย่ากวนเป็นของพวกเราแล้ว” ตาอ้วนหานหัวเราะไปรอบๆ

ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆต่างก็มองไปที่ความสำเร็จของตาอ้วนหาน ด้วยสายตาที่รังเกียจทีละคน แต่ก็ยังมีบางคนที่มองด้วยสายตาที่อิจฉา เพราะว่าทรัพย์สิน 1หมื่นล้านนั้นได้ตกเป็นของเขาแล้ว และแต่ละคนก็หันมามองตระกูลซูด้วยแววตาที่น่าสงสาร

“1หมื่นล้านหยวนจะสูญไปเช่นนี้ ตระกูลซูคงจะกลับลุกขึ้นมายืนได้ยากแล้ว”

“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ แต่ฝีมือของคุณหมอจงก็น่าทึ่งจริงๆ”

“ใช่ ในอนาคตผู้นำด้านการแพทย์แผนจีนคงจะต้องตกเป็นของคุณหมอจงแล้ว”

เมื่อเห็นพูดคุยกันเช่นนี้แล้ว คุณหมอจงก็รู้สึกภาคภูมิใจมาก

“ถ้าอย่างนั้นผมขอประกาศว่า…..” คุณหมออาวุโสที่เป็นกรรมการก็ได้เตรียมที่จะประกาศให้จงเทาเป็นผู้ชนะ

ในเวลานี้เองที่ฉิงเทียนก็ได้พูดขึ้นมา “แพ้หรือชนะยังไม่ได้ตัดสินกันเลยนะ?”

แล้วทุกคนก็หันมามองที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ในเวลานี้แล้วเขายังจะดื้อด้านอีก คนได้เลือกจงเทาไปแล้ว ก็เท่ากับว่าเขาแพ้แล้วไม่ใช่รึ?

“ไอ้หนุ่ม อย่ามาทำเป็นเล่นตุกติกนะ! หลิงไห่เลือกคุณหมอจงของเราไปแล้วนะ” ตาอ้วนหานได้พูดขึ้นมา

“ใช่แล้ว คุณหมอฉิงว่ากันตามกฎแล้ว คุณหมอจงถือเป็นฝ่ายชนะการแข่งครั้งนี้” คุณหมออาวุโสพูดกับฉิงเทียน

เมื่อได้ยินที่คุณหมออาวุโสพูดทุกคนต่างก็ผงกหัว แม้แต่ซูกังเองก็ยังพูดขึ้นมา “ฉิงเทียน ตระกูลซูของพวกเรายินดีที่จะเดิมพันและยอมรับความแพ้นั้น ถ้าพวกเราแพ้เขาแล้วพวกเราก็ยินดีที่จะแพ้เขา”

“ผู้เฒ่าซูพูดถูกต้องแล้ว” ตาอ้วนหานยกนิ้วให้กับซูกัง

เมื่อเห็นว่าการเลือกของตัวเองนั้นส่งผลกับยิ่งใหญ่ขึ้นมา หลิวไห่และหลิวตันก็อดไม่ได้ที่จะถามผู้คนรอบๆ

หลังจากที่ได้ยินคำอธิบายจากผู้คนรอบๆแล้ว หลิวไห่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะแล้วพูดขึ้น “ฉิงเทียนแกคงไม่คิดสินะว่าจะมีวันนี้”

เดิมที เขานั้นที่ไม่เชื่อฉิงเทียนก็เพราะเขานั้นมีอคติกับฉิงเทียน เขานั้นกลัวว่าถ้าฉิงเทียนนั้นไม่คิดที่จะช่วยรักษาเขาจริงๆ แต่เขาไม่คิดว่าจะทำให้ฉิงเทียนแพ้และสูญเสียทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซู

เมื่อคิดได้เช่นนี้หลิวไห่ก็หันไปมองซูเสวี่ยด้วยแววตาที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆที่หมดหวังเรื่องช่วงล่างของเขาไปแล้ว เขาไม่คิดว่าจะมีคนที่บอกว่าจะสามารถรักษาเขาได้และเขายังทำร้ายฉิงเทียนได้ด้วย สำหรับหลิวไห่แล้วไม่เพียงแต่เขาจะทำร้ายฉิงเทียนแต่ยังมีความหวังที่จะรักษาขาของเขาได้ด้วย เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว เขาไม่คิดว่าการเลือกอย่างไม่ได้ตั้งใจของเขานั้นจะทำให้ให้ฉิงเทียนต้องทุกข์ทรมานมากเช่นนี้

เมื่อเห็นสีหน้าของฝูงชนแล้ว ฉิงเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะพูดตะคอกขึ้นมา

“จุดประสงค์ของการชนะการแข่งนี้ที่พวกเราพูดกันมันคืออะไร?” ฉิงเทียนพูดกับกรรมการ

คุณหมออาวุโสจึงตกใจแล้วพูดขึ้นมา “กฎของพวกเราคือใครก็ตามที่รักษาเขาหายได้ก่อนคือผู้ชนะ”

เมื่อพูดจบ คุณหมออาวุโสและคนอื่นๆก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้

ส่วนซูกังเองก็เข้าใจอย่างชัดเจนถึงความหมายของคำพูดนั้น “ใช่แล้ว เขายังไม่ได้รักษาหลิวไห่สักหน่อย ก็แค่หลิวไห่เลือกเขาเท่านั้น”

“จริงด้วย พวกเรายังไม่แพ้” ซูเสวี่ยก็จูบไปที่หน้าของฉิงเทียนอย่างตื่นเต้น

จากนั้นเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังมีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่ด้วย จึงได้รีบหยุดทันทีแล้วสีหน้าของเธอก็แดงขึ้นมา และหลบไปข้างหลังฉิงเทียนอย่างอายๆ

แล้วในตอนนี้เองที่จงเทามีสีหน้ามืดมนขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “แล้วคุณมีวิธีรักษาเขางั้นเหรอ?

“ในเมื่อมันสุดยอดมากขนาดนั้น คุณจะลองใช้ก่อนก็ได้นะ!” ฉิงเทียนพูดกับจงเทาอย่างใจเย็น

“แกนี่ช่างไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ” ตาอ้วนหานกล่าว

จงเทาจึงหยิบยามาแล้วพูดกับหลิวไห่ที่มีสายตาที่ตื่นเต้น “เปิดปากด้วยครับ”

“ได้ๆ” หลิวไห่จึงรีบเปิดปากของเขา แล้วจงเทาก็ใช้สองนิ้วของเขาผลักยาเข้าไปในปากของหลิวไห่ และพบว่ายานั้นได้เข้าไปในปากของหลิวไห่แล้ว

ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่หลิวไห่ ยาที่เพิ่งเข้าไปในปากของหลิวไห่นั้น ยาในปากของหลิวไห่นั้นก็ได้ค่อยๆกลายเป็นอะไรบางอย่างที่อุ่นๆไหลลงไปในท้องของเขาทันที

จากนั้นยาก็ได้ทำให้หลิวไห่รู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆกำลังไหลลงไปอย่างช้าๆผ่านลำไส้ แล้วจึงได้ไหลลงไปที่ขาของเขา

เมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ขาของเขา หลิวไห่ก็รู้สึกได้ว่าขาของเขาเริ่มมีความรู้สึกแล้ว

ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้นจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวไห่รู้สึกได้ถึงขาของตัวเอง

“รู้สึกได้แล้ว ผมรู้สึกได้แล้ว!” หลิวไห่ร้องไห้ออกมาอย่างตื่นเต้น

“เสี่ยวไห่ น้องรู้สึกอย่างไรบ้าง?” หลิวตันที่อยู่ข้างๆก็ได้ถามอย่างตื่นเต้นมาก

“พี่ครับ, ผมรู้สึกได้ถึงขาของตัวเองแล้วครับ” หลิวไห่ตอบ และยกขาของเขาอย่างช้าๆ

ผู้คนต่างก็มองดูด้วยสายตาที่ตกใจ ชีพจรที่ขาของหลิวไห่ก็เต้นแรงมากขึ้นเรื่อย และเริ่มที่จะนิ่งมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

“คุณหมอจงเป็นหมอเทวดาจริงๆ, ยาเม็ดเดียวก็สามารถรักษาได้ ยังจะปฏิเสธความพ่ายแพ้อีกไหมฉิงเทียน?” ตาอ้วนหานพูดอย่างตื่นเต้น

ส่วนจงเทาที่อยู่ข้างๆเขาเมื่อได้ยินที่ตาอ้วนหานพูด สีหน้าของเขาก็หนักอึ้งขึ้นมา ยาเม็ดนั้นเขาได้ขอมาจากอาจารย์ของเขาเผื่อในยามที่เขาบาดเจ็บจากการต่อสู้กับคนอื่น แต่ตอนนี้เขากลับให้กับคนธรรมดา ในตอนนี้เขาทั้งหดหู่และไม่หดหู่ในเวลาเดียวกัน