ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 124

บทที่ 124 การแข่งขัน(6)

ท่ามกลางสายตาที่ตกใจของทุกคน หลิวไห่ก็ได้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆสั่นๆ จงเทาและสหายของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาบนสีหน้าของพวกเขา ในขณะที่ทุกคนในตระกูลซูนั้นกลับมีสีหน้าเสียใจ

“ตอนนี้ตระกูลซูคงไม่มีอะไรโต้เถียงแล้ว?”

“ใช่ มันจบแล้วล่ะ”

ผู้คนต่างพูดคุยกันด้วยเสียงเบาๆ

“ที่พวกคุณคิดน่ะช่างตื้นเขินกันเสียเหลือเกิน ประตูน้ำที่เราทำเอาไว้นั้นมันแก้ไม่ได้ง่ายๆด้วยยาหรอกนะ” ฉิงเทียนพูดอย่างดูถูก

จากนั้นเขาก็เอามือไปไว้ข้างหลัง ยื่นสองนิ้วออกมาแล้วหมุนตามเข็มนาฬิกาสองรอบแล้วหมุนกลับทวนเข็มนาฬิกาครึ่งรอบ

เมื่อฉิงเทียนทำท่าเสร็จ ก็เกิดเสียงดัง “ปุก” ขึ้นมา หลิวไห่ที่กำลังยืนอยู่เมื่อครู่ก็ได้ตกลงมากองกับพื้นทันที

“เจ็บ, เจ็บ!” มีสีหน้าเจ็บปวดขึ้นที่ใบหน้าของเขา และจับรถเข็นที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยมือทั้งสองข้าง

“เสี่ยวไห่ เสี่ยวไห่ เกิดอะไรขึ้นกับน้อง?” หลิวตันลงไปนั่งยองๆแล้วถามอย่างกระวนกระวาย

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเมื่อสักครู่นั้นทำให้จงเทาต้องรีบเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว แล้วใช้สองนิ้วจับชีพจรของหลิวไห่

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เมื่อสักครู่ก็ยังดีๆอยู่เลย”

“ดูเหมือนว่ายานั้นจะไม่สามารถรักษาหลิวไห่ ยานั้นไม่ได้มีสรรพคุณที่วิเศษอย่างที่เขาว่าเอาไว้!”

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น จงเทาก็คิ้วขมวดแล้วคิด: ยาขวดนี้สามารถใช่รักษาได้แม้แต่ผู้ฝึกวิชาที่กระดูกเส้นเอ็นขาดเลยนะ ทำไมถึงไม่สามารถรักษาคนธรรมดาได้ล่ะ อาการบาดเจ็บของมนุษย์คนนี้หนักหนายิ่งกว่าอาการกระดูกหักของผู้ฝึกวิชาอีกงั้นเหรอ?”

อย่างไรก็ตาม เขานั้นไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของฉิงเทียนที่เป็นคนทำ เข็มที่ปักลงไปที่ขาของหลิวไห่นั้นไม่ใช่เข็มธรรมดาๆ แต่เป็นเข็มที่ซื้อมาจากโลกเซียนเลยนะ ถึงแม้ว่าคุณภาพจะไม่ถึงระดับเซียน แต่ก็ยังเป็นของที่ใช้ในโลกเซียนอยู่ดี ยาระดับต่ำเช่นนั้นจะสามารถทำอะไรกับมันได้อย่างไร

ถ้าฉิงเทียนใช้เข็มธรรมดาๆ เข็มนั้นก็คงจะถูกย่อยสลายไปด้วยพลังของยาของจงเทาไปแล้ว แต่เขานั้นไม่คงไม่คิดหรอกว่ามีเข็มเงินที่ทำขึ้นมาโดยเซียนฝังอยู่ในขาของหลิวไห่

“คุณหมอจง, เกิดอะไรขึ้นกับขาของผมกันแน่? เมื่อสักครู่ผมยังดีๆอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ผมถึงไม่รู้สึกอะไรที่ขาแล้วล่ะ ผมกำลังจะเป็นอัมพาตอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ?” หลิวไห่ถามจงเทาทั้งน้ำตา

ส่วนจงเทานั้นไม่ได้สนใจขาของหลิวไห่แล้วแต่ตบหัวของเขาแล้วคิด ปัญหามันอยู่ตรงไหนกันแน่?

ผู้เฒ่าซูที่ยืนอยู่ด้านหลังฉิงเทียนก็ได้พูดกับฉิงเทียน “ศิษย์พี่ครับ, เกิดอะไรขึ้นกับขาของหลิวไห่เหรอครับ ข้าเพิ่งจะเห็นเมื่อสักครู่จากตรงประตู

หลังจากที่ได้ยินที่ผู้เฒ่าซูถาม ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆต่างก็เงี่ยหูฟังและรอคำตอบของฉิงเทียน

เดิมที่คนเหล่านี้คิดว่าจงเทาน่าจะเป็นผู้ชนะแล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่พบว่าจงเทานั้นรักษาอาการของหลิวไห่ได้แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ฉิงเทียนนั้นพูดว่าเขาสามารถที่จะรักษาขาของเขาได้ ในเวลานี้ผู้คนจึงอยากรู้ว่าฉิงเทียนนั้นคิดอย่างไรกับอาการของหลิวไห่ในตอนนี้

“ขาของหลิวไห่นั้นถูกบีบด้วยอะไรบางอย่างตรงเส้นประสาท ซึ่งทำให้ร่างกายช่วงล่างของเขาไร้การตอบสนอง, ยาของคุณหมอจงที่ให้หลิวไห่ไปนั้นได้ไปทำให้ขยายเส้นประสาทที่ถูกบีบ แต่เขาคงไม่คาดคิดว่าเส้นประสาทที่ถูกบีบของหลิวไห่นั้นจะคลายตัวได้ยากแบบสุดๆ”

“ยานั้นก็เหมือนกับกระแสของน้ำที่ทำให้เส้นประสาทที่ถูกบีบอยู่ของหลิวไห่เกิดความเคลื่อนไหว แต่พอเมื่อฤทธิ์ของยาหายไปก็เหมือนไม่มีน้ำไปหล่อเลี้ยงเส้นประสาทที่ถูกบีบ มันก็เลยกลับมาบีบเหมือนเดิม นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมหลิวไห่ที่พอเดินได้เมื่อสักครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นช่วงล่างไม่ตอบสนองซะแล้ว

หลังจากที่ได้ยินที่หมออาวุโสพูด หลิวไห่ที่ดูเหมือนกำลังมองหาที่ระบายก็ได้พูดขึ้นมา “ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะทำดีที่สุดแล้วรึเปล่า? แต่ถ้าเขาไม่สามารถรักษาฉันได้ เขาก็เป็นได้แค่หมอเก๊ แกเองก็เป็นหมอเก๊ด้วยเช่นกัน มีปัญหาอะไรรึเปล่า?”

“เจ้า เจ้า…ช่างเป็นไม้แก่ดัดยากเสียจริง” คุณหมออาวุโสสั่นด้วยความโกรธ

ฉิงเทียนที่อยู่ใกล้ๆก็ไม่ได้ดูถูกอะไรจงเทา ถึงแม้ว่าเขาและจงเทาจะเป็นคู่แข่งกัน และถึงแม้จงเทาจะดูถูกคนธรรมดาก็จริง แต่เขาก็ยุติธรรมและแข่งอย่างตรงไปตรงมา เขานั้นทำดีที่สุดแล้ว แต่ทว่าเขากลับถูกหลิวไห่พูดด่ากลับมา ฉิงเทียนจึงได้พูดกับจงเทาที่กำลังสั่นด้วยความโกรธ “จงเทา ผมขอยอมแพ้”

ทันทีที่ฉิงเทียนพูดว่ายอมแพ้ ก็ได้เกิดเสียงฝูงชนถกเถียงกันขึ้นมาทันที

“พี่ครับ ทำไมพี่ถึงยอมแพ้เหรอครับ?” ฉิงหยูถามอย่างสงสัย ทรัพย์สินตั้ง 1หมื่นล้านหยวนเลยนะ และเขาก็ได้ยินที่ฉิงเทียนอธิบายด้วย ฉิงหยูนั้นรู้ดีว่าพี่ชายของเขานั้นมีวิธีที่จะรักษาหลิวไห่แล้วแท้ๆ แต่ฉิงหยูนั้นไม่คิดว่าพี่ชายของเขานั้นจะยอมแพ้แบบนี้

คนอื่นๆเองก็มีคำถามแบบเดียวกันกับฉิงหยู

หลังจากที่ได้ยินคำถามของฉิงหยู ฉิงเทียนก็ได้พูดออกมาเบาๆ “พี่ไม่อยากที่จะรักษาให้ไอ้สารเลวนี่ ต่อให้พี่จะได้เงิน 1หมื่นล้านหยวนก็ตาม”

หลังจากที่ฉิงเทียนได้ให้เหตุผลมา ทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะตบมือ

จริงๆแล้วพวกเขาต่างก็ไม่พอใจท่าทีของหลิวไห่นัก แต่พวกเขาต่างก็อดทนมาโดยตลอดเพราะอยากที่จะเห็นฉิงเทียนแข่งกับจงเทา

แต่ในเวลานี้หลิวไห่ทำมากเกินไปแล้ว และคำพูดของฉิงเทียนก็ได้ทำให้ทุกคนรู้สึกโกรธขึ้นมา

ส่วนจงเทาก็ได้มองมาที่ฉิงเทียนเมื่อเขาได้ยินที่ฉิงเทียนพูด จากนั้นเขาก็ก้มหัวให้แล้วพูด “ขอบคุณมาก”

ฉิงเทียนจึงได้ตอบกลับไป “ไม่ต้องขอบคุณหรอก”