ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 273

บทที่ 273 เฉินหยาง

“พี่ครับ พวกเราจะเริ่มลงมือเมื่อไรดีครับ?” ฉิงหยูนั้นกำหมัดแน่น ไม่ว่าพ่อแม่เขาจะถูกฆ่าโดยเซียะเกาเทียนหรือไม่ แต่เซียะเกาเทียนนั้นจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน ซึ่งฉิงหยูนั้นอยากให้เขาตายมาก

ในใจของฉิงเทียนเองก็มีความคิดเช่นเดียวกัน แต่อีกใจหนึ่งเขาคิดว่าถ้าฆ่าเซียะเกาเทียนให้ตายเสียตอนนี้มันก็จะตายสบายไปแล้วยังทำให้เบาะแสที่เซียะเกาเทียนมีหายไปด้วย เพราะตระกูลเฉินที่อยู่เบื้องหลังเขานั้นคือตัวการใหญ่ของเรื่องนี้ ในเวลานี้เขาต้องการที่จะรู้ที่อยู่ของตระกูลเฉินด้วย ดูเหมือนว่าการตามล่าเซียะเกาเทียนจะเป็นหนทางเดียว บางทีเขาอาจจะต้องเริ่มลงมือคืนนี้

หลังจากที่ทราบแผนการของฉิงเทียน ฉิงหยูก็ได้ผงกหัวตอบ ในเวลานี้เขาเองก็อยากที่จะตามหาคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขาแล้วทำให้พวกมันตายอย่างไร้ที่ฝังศพ

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังหนึ่งในมณฑลเจียงเจ้อ

ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเซียะเกาเทียน หรือก็คือพี่เขยของเซียะเกาเทียนที่ชื่อเฉินหยาง กำลังมองไปที่โทรศัพท์มือถืออย่างตื่นเต้น!

แล้วสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาที่โทรศัพท์คือคำตอบของเซียะเกาเทียน “พี่เขยครับ ใช่แล้วครับ! เขาเป็นลูกชายของสามีภรรยาคู่นั้นจริงๆครับ”

ในเวลานี้เฉินหยางที่ได้ยินคำพูดจากในโทรศัพท์ ก็รู้สึกได้ว่าคำพูดเหล่านี้มันช่างน่าอร่อยยิ่งกว่าอาหารแพงๆที่เขาเคยทานเสียอีก และอารมณ์ของเขาในตอนนี้ก็ดีมาก

“ฮ่าๆ ข้าพบมันก่อนใคร” เฉินหยางที่นั่งอยู่ในห้องก็ได้หัวเราะขึ้นมาขณะที่กำลังโทรศัพท์ราวกับคนบ้า ซึ่งไม่เหมือนกับคนธรรมดาๆหัวเราะเลยแม้แต่น้อย แล้วเขาก็พูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นรูปของฉิงเทียน “ฉิงเทียน ตระกูลของแกนี่เหมือนเป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆ”

สำนักอัคคีบอกว่าจะตกรางวัลให้อย่างมากไม่ว่าใครก็ตามที่ตามหาฉิงเทียนพบ จะมอบของรางวัลเป็นยาวิเศษให้ และผู้ที่จับตัวเขาได้จะรับเข้าสำนักอัคคี เขาคิดว่าจนกระทั่งถึงตอนนี้เขายังแข็งแกร่งได้แค่ระดับ C เท่านั้น หากเขาได้ยาลูกกลอนสำหรับใช้ฝึกมาละก็เขาก็น่าจะบรรลุไปถึงระดับ B ได้แน่ แล้วถ้าเขาสามารถจับตัวเขาได้ เขาก็จะสามารถเข้าร่วมสำนักได้และเรียนรู้วิชาเซียนเหล่านั้นได้!

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้วเฉินหยางก็ได้เลียริมฝีปากแห้งๆของเขาอย่างตื่นเต้น ในเวลานี้เขาอยากที่จะไปที่อำเภอที่ฉิงเทียนอยู่และจับตัวฉิงเทียนเอาไว้ให้ได้ เขาจึงได้ตัดสินใจว่าจะเริ่มลงมือในวันพรุ่งนี้

เรื่องแบบนี้ควรจะเริ่มโดยเร็ว หากช้าไปแล้วมีคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า ยาลูกกลอนใช้ฝึกคงถูกคนอื่นเอาไปแน่!

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้วเฉินหยางจึงได้รีบโทรหาเซียะเกาเทียน ทันทีที่โทรศัพท์รับสายเฉินหยางก็ได้พูดอย่างยินดี “เกาเทียน คราวนี้เจ้าทำผลงานได้ดีมาก รอข้าจับเจ้าฉิงเทียนได้เมื่อไร เจ้าจะได้เข้าร่วมคณะกรรมการพรรคประจำเมืองแน่นอน”

หลังจากที่พูดอย่างตื่นเต้นจบ เฉินหยางนั้นกลับไม่ได้ยินเสียงของเซียะเกาเทียนตอบกลับมาเลย กลับกันมีแต่ความเงียบงันอยู่ที่ปลายสายของโทรศัพท์ เขาจึงได้คิ้วขมวดอย่างไม่พอใจแล้วพูดขึ้น “แกยังถือสายอยู่ไหม เซียะเกาเทียน?”

ในขณะเดียวกันนี้ที่เขตของคณะกรรมการส่วนอำเภอนั้น เซียะเกาเทียนนั้นถูกฉิงหยูบีบคอแล้วผลักติดกับกำแพง เขามองมาที่สองพี่น้องฉิงด้วยความหวาดกลัว ซึ่งอีกด้านหนึ่งฉิงเทียนได้สะกดรอยตามเซียะเกาเทียนโดยอาศัยโทรศัพท์มือถือของเขา

ทันทีที่ฉิงเทียนและฉิงหยูนั้นได้ลอบเข้ามาในบ้านของเซียะเกาเทียน ฉิงเทียนและฉิงหยูก็ได้ถามคำถามกับเขา

ซึ่งเขาก็ได้เบอร์โทรศัพท์ของเฉินหยางมา และคำพูดของเฉินหยางเองพวกเขาก็ได้ยินอย่างชัดเจน ว่าทำไมเฉินหยางถึงได้ต้องการที่จะจับตัวเขาด้วย? ซึ่งเรื่องนี้ได้กลายเป็นคำถามใหญ่ในใจของเขา

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะต้องทำตอนนี้คือจะต้องหลอกเฉินหยางเพื่อให้เขาเดินทางมาพบเซียะเกาเทียน เพื่อที่จะได้ถามเฉินหยางว่าตามจับตัวเขาทำไม?

ในขณะที่เซียะเกาเทียนกำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกหายใจยากขึ้นและมีอาการเจ็บปวดเกิดขึ้นที่ตัวของเขา ทำให้อยากที่จะตะโกนออกมา แต่จู่ๆเขาก็พบว่าเขาไม่สามารถที่จะพูดออกมาได้ และได้ยินเสียงของฉิงเทียนดังเตือนขึ้นมา “ถ้าแกกล้าพูดอะไรออกไปแม้แต่นิดเดียว วันนี้จะเป็นวันตายของแก”

เซียะเกาเทียนจึงรีบผงกหัวอย่างเร่งรีบและไม่กล้าที่จะเล่นตุกติกอีก ตอนนี้ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจของเขาแล้วได้ยอมพูดตอบกลับไปอย่างเร่งรีบ “พะพี่เขยครับ เมื่อกี้ผมกำลังดูหนังสยองขวัญอยู่น่ะครับ”

เซียะเกาเทียนนั้นกำลังดูหนังสยองขวัญจนไม่ได้ยินเสียงของเขาอย่างนั้นเหรอ? เฉินหยางก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา “หึ เซียะเกาเทียนที่แกไม่เห็นคำพูดของพี่เขยแกอยู่ในสายตางั้นเรอะ?”

“ไม่ครับ, ไม่ พอดีผมไม่คิดว่าจะเป็นคุณพี่เขยโทรมาหาผมในตอนนี้น่ะครับ ผมเลยไม่ได้ตั้งใจฟังน่ะครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรเหรอครับ?” เซียะเกาเทียนพูดแก้ตัว เสียงของเขานั้นเหมือนกับสุนัขที่เชื่องๆ

“ฮึ่ม!” เดิมทีเขาคิดที่จะสั่งสอนบทเรียนให้เซียะเกาเทียนสักหน่อย แต่พอเขาคิดว่าเซียะเกาเทียนนั้นได้ทำผลงานไว้ดีมากในคราวนี้ จึงได้ปล่อยเขาไปก่อน! แต่ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีเท่าไร “พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปหาที่นั่นเพื่อพบเจ้าเป็นการส่วนตัว” พอพูดจบเฉินหยางก็ได้วางสายไป!

เมื่อเห็นพี่เขยของเขาวางสายไปแล้ว เซียะเกาเทียนก็ได้ถอนหายใจออกมา ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขานั้นจะมาหลอกพี่เขยเช่นนี้! ฉะนั้นเขาก็หันมาพูดกับฉิงเทียนด้วยสภาพที่น่าสงสาร “ท่านฉิงเทียน เขาวางสายไปแล้วครับ!”

ฉิงเทียนจึงได้รีบตรวจสอบและพบว่าเขาวางสายไปแล้วจริงๆ แล้วโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้างๆ “คนเมื่อกี้คือใครกัน? แล้วเขาพูดอะไรกับแก?”

เซียะเกาเทียนรู้สึกหวาดกลัวแรงกดดันจากฉิงเทียน และตอบโดยไม่กล้าที่จะปิดบัง “เขาคือพี่เขยของผมเองครับ และเขาบอกว่าจะมาหาผมพรุ่งนี้ครับ”

“พี่เขยของแกงั้นเหรอ?” ฉิงเทียนนั้นจู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ว่าหลิวเอี้ยนเคยพูดไว้ว่าคนที่คอยหนุนหลังเขาอยู่ก็คือตระกูลเฉินอยู่ หรือว่าพี่เขยของเขานั้นจะเป็นคนจากตระกูลเฉินกันแน่นะ?