ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 296

บทที่ 296 ติดต่อหลี่ว์ตงปิน

หน้าจอแสดงผลการดำเนินการอัปเดตปรากฏขึ้นตรงหน้าฉิงเทียน อัปเดต 10%, 20%, 30%…..100% การอัปเดตดาวน์โหลดเสร็จในไม่กี่นาที

แล้วก็มีหน้าจอแสดงขึ้นมาต่อ “จะติดตั้งเลยหรือไม่?”

ฉิงเทียนก็ได้กดปุ่มทันทีโดยไม่ลังเล แล้วรอดูหน้าจอดำเนินการติดตั้งที่ปรากฏขึ้นมา แล้วการติดตั้งก็เสร็จสมบูรณ์

ยินดีด้วยคุณได้ทำการอัปเดตเวอร์ชันล่าสุดของถาวเป่าสวรรค์เรียบร้อยแล้ว ซึ่งเสียค่าใช้จ่าย 10,000 หินเซียน ถาวเป่าสวรรค์ 2.0 นี้ได้ทำการเพิ่มเติมระบบใหม่ๆที่จะทำให้การค้าขายของคุณจำเจน้อยลง ที่จะทำให้คุณกับลูกค้าเป็นกันเองมากขึ้น และระบบใหม่ของถาวเป่าสวรรค์ 2.0 นี้ ได้เพิ่มระบบเพิ่มเพื่อนขึ้นมาและสร้างกลุ่มขึ้นมาได้ด้วย เพื่อทำให้คุณกับเหล่าลูกค้าใกล้ชิดกันมากขึ้น!

ฉิงเทียนนั้นไม่ได้สนใจข้อมูลที่เหลือ สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงอย่างเดียวคือ การอัปเดตที่จำเป็นต้องใช้ถึง 10,000 หินเซียน

“การค้าทุจริต การค้าทุจริตชัดๆ ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกแบบนี้นี่นา!” ฉิงเทียนเงยหน้าและตะโกนออกมา 10,000 หินเซียนเลยเหรอ? เขามีอยู่แค่ประมาณ 20,000 หินเซียนเท่านั้น ถึงครึ่งหนึ่งจะเป็นเพราะเขาเองที่ไปกดอัปเดตก็เถอะ

“ทำไมมือของเราถึงได้ด่วนกดเช่นนี้นะ?” ฉิงเทียนนั้นอดไม่ได้ที่จะพูดบ่นตัวเอง ส่วนเพ่าฝูก็ได้มองไปที่นายท่านของเธอที่มีสีหน้าเสียดาย จึงได้พูดปลอบใจเขา “ไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะนายท่าน ก็แค่ 10,000 หินเซียนเท่านั้นเอง ตอนนี้มีคนมากมายมาสั่งซื้อของที่ร้านของเราในช่วงหลายวันมานี้ ข้าเชื่อว่าเราจะสามารถหาเงิน 10,000 หินเซียนมาคืนได้ในไม่ช้านี้เจ้าค่ะ”

“ก็คงต้องแบบนั้นล่ะนะ” ฉิงเทียนที่ไม่มีทางเลือกจึงต้องตอบไปแบบนั้น การอัปเดตก็อัปไปแล้ว และหินเซียนก็เสียไปแล้วด้วย

ฉิงเทียนจึงได้จัดการปรับอารมณ์ของเขาและเตรียมที่จะติดต่อกับท่านมหาเซียน แต่จู่ๆก็ได้มีหน้าจอบางอย่างปรากฏขึ้นมา “ซุนหงอคงได้ชวนท่านเข้าสู่กลุ่มเขาฮัวกั่วซาน จะยอมรับคำชวนหรือไม่?”

“เดี๋ยวนะ ถาวเป่าสวรรค์คิดจะจับวงการโซเชียลด้วยงั้นเหรอ?” ฉิงเทียนประหลาดใจ แต่มือของเขาก็ยังกดยอมรับไปอยู่ดี

ทันทีที่กดยอมรับไป หน้าจอของฉิงเทียนก็ได้เปลี่ยนเข้าในยังกลุ่มเขาฮัวกั่วซานทันที

ซุนหงอคง: น้องฉิง ในที่สุดเจ้าก็มา ข้ากดชวนเจ้าไป 3 วันแล้วแต่ไม่เห็นเจ้าเข้ามาเสียที 😭

หลังจากที่ซุนหงอคงส่งข้อความมา ก็ได้มีคนอื่นๆส่งข้อความตามมาติดๆ

ราชาปีศาจวัว: น้องฉิง ข้าจำเจ้าได้!

ราชาปีศาจมังกร: เจ้าคือผู้ที่จัดงานเลี้ยงลูกท้อสินะ?

ราชาปีศาจปักษา: น้องชาย เจ้าสามารถช่วยให้ข้าบรรลุชั้นจุ่นเชิ่งได้หรือไม่?

ราชาปีศาจสิงโต: น้องฉิงเจ้าช่วยลดราคาสินค้าในร้านของเจ้าหน่อยได้ไหม?

ราชาลิงกัง: น้องฉิงมาที่โลกเซียนเมื่อไร ให้ข้าได้เล่นกับเจ้าบ้างนะ!

ราชาลิงจมูกเชิด: ทำแบบนั้นน้องฉิงก็กลัวกันพอดีน่ะสิ! 😅

ฉิงเทียนนั้นอดไม่ได้ที่จะตกใจที่เข้าเห็นข้อความเด้งขึ้นมาทันทีแบบนี้

“เอ่อ สวัสดีครับทุกท่าน ผมคือฉิงเทียนครับ!” ฉิงเทียนตัดสินใจที่จะพิมพ์ทักทายไปก่อน

แล้วซุนหงอคงก็ได้ส่งข้อความมาต่อ: น้องฉิง นี่คือกลุ่มฮัวกั่วซานของข้าเอง ส่วนคนเหล่านี้ก็คือพี่น้องของข้าเอง พวกเขาไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อน ข้าขอโทษแทนพวกเขาด้วยก็แล้วกันนะน้องฉิง! 😒

ทันทีที่ข้อความของซุนหงอคงถูกส่งออกมา กลุ่มคนเหล่านั้นต่างก็พากันโวยวายทันที

ราชาปีศาจวัว: เจ้าลิงจ๋อ ใครกันแน่ที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอก

ราชาปีศาจสิงโต: จริงด้วย เจ้าลิงจ๋อเจ้าน่ะเด็กที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้ง 7 เลยนะ!

ราชาลิงกัง: ใช่ๆ เจ้าลิงจ๋อทำเป็นอวดเบ่งมากไปแล้วนะ

เมื่อเห็นเหล่าราชาปีศาจต่างพากันโต้เถียงไม่หยุดราวกับกลุ่มเด็กน้อยแล้ว ฉิงเทียนก็รู้สึกมึนตึบขึ้นมา ตอนนี้เขามีธุระที่ต้องรีบจัดการอยู่นะ!

เขาจึงได้รีบส่งข้อความออกไป: เหล่าเซียนทั้งที่รัก ตอนนี้ผมมีธุระด่วนที่จะต้องรีบจัดการก่อน มีใครพอจะรู้จักชื่อบัญชีถาวเป่าของหลี่ว์ตงปินบ้างครับ?

ราชาปีศาจวัว: ไม่รู้!

ราชาปีศาจมังกร: ไม่รู้

………

ซุนหงอคง: ก็บอกแล้วว่าพวกเจ้าน่ะไม่รู้จักโลกภายนอก แต่ก็ยังไม่ยอมรับกัน ข้าน่ะรู้ชื่อบัญชีของหลี่ว์ตงปิน ! 😒

เหล่าราชาปีศาจที่เหลือต่างก็พากันกระอักเลือด และคิดว่าแค่รู้ชื่อบัญชีของหลี่ว์ตงปิน แล้วมันจะยิ่งใหญ่สักแค่ไหนเชียว ก็แค่จินเซียนระดับไท่อี่เท่านั้น และมองไปที่เจ้าลิงจ๋อที่ดูภาคภูมิใจ

ซุนหงอคง: เอาอย่างนี้น้องฉิง เดี๋ยวข้าจะดึงเจ้าไปเข้ากลุ่มสุขาวดีละกัน

ฉิงเทียน: ตกลงครับ

แล้วก็มีหน้าจอเด้งขึ้นมา: ซุนหงอคงได้ชวนท่านเข้าร่วมกลุ่มแลกเปลี่ยนสุขาวดี จะยอมรับการชวนหรือไม่?

……………

แล้วสีหน้าของฉิงเทียนก็ได้มืดขึ้นมาทันที ดูท่าทางพวกเซียนเหล่านี้คงจะดูเบื่อๆกันน่าดู

แต่ทว่าก็ได้ผลทันทีเหมือนกัน แล้วข้อความของหลี่ว์ตงปิน ก็ตอบกลับมาทันทีภายใน 3 วิ

หลี่ว์ตงปิน : ไม่ทราบว่าสหายผู้บำเพ็ญเพียรทุกท่านถึงได้พากันพิม @ เรียกข้าเช่นนี้ ถึงแม้ข้าจะรู้ดีว่าข้านั้นหล่อเหลาและเป็นที่นิยมที่สุดบนสวรรค์ก็เถอะ แต่ได้เห็นพวกท่านเรียกหาข้าเช่นนี้แล้วมันทำให้ข้าดูดีเสียนี่กระไร

หลี่ว์ตงปิน ส่งข้อความออกมาไม่ทันไร ทุกคนต่างก็พากันส่งรูปอ้วกโดยมิได้นัดหมาย

เอ้อหลางเสิน: 🤮

ผู้เฒ่าจันทรา: 🤮

นาจา: ข้าก็แค่ทำตามคนอื่นเท่านั้น

………….

มองไปที่ข้อความของหลี่ว์ตงปิน ฉิงเทียนเองก็อยากจะส่งข้อความแบบเซียนคนอื่นๆเหมือนกัน แต่ทว่าตอนนี้เขามีธุระอยู่ ฉิงเทียนจะได้ล้มเลิกความคิดที่จะบ่นเขาทิ้งไปก่อน

ฉิงเทียน: ท่านหลี่ว์ตงปิน ครับ ผมคือฉิงเทียนเองครับ

หลี่ว์ตงปิน : ข้ารู้จักเจ้านะ เจ้าที่ฉิง

เนื่องจากเขาเป็นเทพเจ้าที่จึงได้ถูกเรียกว่าเจ้าที่ฉิงตามตำแหน่งของเขา แล้วฉิงเทียนก็ได้พิมพ์ต่อ: ท่านหลี่ว์ตงปิน ครับ ไม่ทราบว่าท่านพอจะรู้จักเซียนที่ชื่อไป๋กงหยางบ้างไหม?

ณ ศาลาแห่งหนึ่งบนโลกเซียน มีชายหนุ่มรูปงามในชุดสีขาวที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของสาวงามที่กำลังมองดูหน้าจอข้อความปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือหลี่ว์ตงปิน และหญิงสาวที่อยู่ข้างๆเขาก็คือภรรยาของเขานางฟ้าโบตั๋น

หลี่ว์ตงปิน มองไปที่ข้อความของฉิงเทียน จากสีหน้าของเขาที่บึ้งตึงเพราะข้อความตอบรับของเหล่าสหายเซียนเมื่อสักครู่ก็ได้เปลี่ยนไปตื่นเต้นขึ้นมาทันทีและลุกขึ้นมานั่งจากอ้อมแขนของนางฟ้าโบตั๋น

ไป๋กงหยางนั้นคือลูกศิษย์ที่เขารับมาเอง แต่ทว่าเขาไม่ทราบข่าวของเขามาได้พันปีแล้ว แล้วเขารู้จักชื่อนั้นได้อย่างไร? หลี่ว์ตงปิน คิดอย่างตื่นเต้น

และนางฟ้าโบตั๋นที่อยู่ข้างๆเขาเองก็ได้พูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง “หลี่ว์หลาง ไม่ใช่ว่านั่นชื่อของลูกศิษย์ของเจ้าที่หายตัวไปนานกว่าพันปีหรอกเหรอ?”