ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 324

บทที่ 324 ช่วยเหลือ (6)

เมื่อเห็นฉิงเทียนที่ถอยไปเช่นนั้น หานซี่ก็ได้หัวเราะอย่างยินดีในใจ”ฮ่าๆ เจ้าหนู ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว!”

ถือกระบี่ยักษ์ไว้ในมือของเขา แล้วฟันไปที่ฉิงเทียนอย่างไร้ความปรานี โดยปราศจากการต่อต้านจากกระบี่อัสนีสวรรค์ กระบี่ยักษ์ก็ได้รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

ถึงแม้ว่าฉิงเทียนจะพูดไปอย่างดูถูก แต่การกระทำของเขาก็หาได้ประมาทไม่ มือข้างหนึ่งของเขาเหวี่ยงจ้าวก่างออกไปไกลๆจากตรงนี้

ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ถือกระบี่อัสนีสวรรค์เอาไว้ แล้วขาของเขาก็ได้ถีบพื้นแล้วลอยตัวไปในอากาศแต่หลังจากที่ลอยมาสูงได้หลายเมตร เขาก็รู้สึกเหมือนกับมีกระจกใสๆมากั้นเขาเอาไว้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ฉิงเทียนสงสัย

ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังสงสัยอยู่นั้น หานซี่ก็ได้ใช้กระบี่ยักษ์ ฟันเข้าไปที่หลังของฉิงเทียนอย่างไร้ความปรานี ซึ่งฉิงเทียนในเวลานี้ไม่สามารถจะหลบกระบี่นี้ได้เลย

ฉิงเทียนจึงได้เคลื่อนย้ายพลังวิญญาณในร่างของเขาทั้งหมดสร้างม่านป้องกันขึ้นมาที่หลังของเขา

“แก๊ง….” กระบี่ยักษ์กระทบเข้ากับหลังของฉิงเทียนจนเกิดเสียงราวกับโลหะกระทบกัน ด้วยแรงกระแทกที่มหาศาลนี้ทำให้ฉิงเทียนล่วงจากกลางอากาศตกลงสู่พื้นทันที เกิดฝุ่นคละคลุ้งไปหมด

เมื่อเห็นว่าฉิงเทียนถูกฟาดโดยเขา หานซี่ก็ได้รีบบินลงไปที่พื้น คนที่เหลืออีก 10 คนยังคงทำเช่นเดียวกัน แล้วหานซี่ก็ได้ตะโกนดังลั่นสู่ท้องฟ้า “ฮ่าๆ นั่นแหละฉิงเทียน! วันนี้ในปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้า!”

หลังจากที่พูดจบ กระบี่บินได้ในมือของเขาก็พุ่งลงมาราวกับอุกกาบาตหล่นจากฟากฟ้า มีไอสีแดงลอยออกมาแล้วพุ่งเข้าเสียบฉิงเทียนจากบนท้องฟ้า

จ้าวก่างก็ได้มองไปที่ฉิงเทียนซึ่งกำลังนอนนิ่งอยู่ที่พื้น จึงได้ตะโกนออกไป “น้องสี่!”

ทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่ฉิงเทียนที่หายใจอย่างแผ่วเบา และเหล่าคนจากสำนักอัคคีต่างก็รู้สึกยินดี ที่ภารกิจของพวกเขาเสร็จสิ้นอย่างง่ายดาย!

ส่วนเหล่าคนที่อยู่บนฟ้าต่างก็ตาค้าง โดยเฉพาะเสี่ยวเอี๋ยนที่พูดด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล “ท่านอาจารย์อาคะ ท่านยังไม่ลงมืออีกเหรอคะ?”

ส่วนชายชราที่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอย่างสบายอารมณ์นั้น ก็คงยังไม่ทำอะไร “ถ้าเขาไม่สามารถที่จะสู้กับระดับหยวนยิงได้ พลังวัตรในระดับเฟิงเฉินของเขาก็ช่างเสียของจริงๆ”

และในชั่วขณะที่กระบี่ของเขากำลังจะแทงฉิงเทียนอยู่นั้นเอง จู่ๆฉิงเทียนที่น่าจะนอนอยู่ที่พื้นก็ได้หายไปราวกับล่องหน

“บ้าน่า!” หานซี่ตะโกนอย่างดุดัน และกระบี่ยักษ์นั้นก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนทิศทางได้ทันแล้ว

ด้วยเสียงดังแก๊ง “แก๊ง กระบี่ยักษ์ก็ได้ปักเสียบลงกับพื้น! จนทำให้แผ่นดินเกิดการสั่นสะเทือน ฝุ่นผงกระจัดกระจายและเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ในคฤหาสน์

หานซี่จึงได้รีบชักกระบี่ยักษ์ที่พื้นอยู่ออกมา แต่ก็สายไปเสียแล้ว ฉิงเทียนที่หายไปไหนไม่รู้เมื่อสักครู่ได้โผล่มาอยู่บนท้องฟ้าเหนือหัวคนของหานซี่แล้ว

“ก็บอกแล้วไงว่า แค่มือเดียวก็จัดการกับขยะอย่างพวกแกได้แล้ว!” กระบี่อัสนีสวรรค์ในมือของฉิงเทียนก็ได้กลายเป็นกระบี่แสงขนาดยักษ์ฟาดฟันลงมาตามคำพูดของฉิงเทียน

แล้วด้วยความที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เหล่าคนของหานซี่ก็ไม่อาจที่จะเคลื่อนไหวได้ทัน เพราะกระบี่แสงนั้นได้ฟาดฟังลงมาเหนือหัวพวกเขาแล้ว ทำให้พวกเขาทำได้แต่ต้านรับเท่านั้น

เหล่าคนของหานซี่ต่างก็พากันเหงื่อออก มือของพวกก็ได้ขยับและรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดในร่างกายไปที่เหนือหัวของพวกเขา

“ไปลงนรกซ้า!” ฉิงเทียนตะโกนเสียงดัง

“แก๊งๆๆ….” เสียงของกระบี่ดังขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี และทำลายเกราะพลังวิญญาณที่อยู่เหนือหัวพวกเขาจนขาดออกเป็นสองส่วน

หานซี่รู้สึกได้ถึงพลังของสายฟ้าที่นำมาโดยกระบี่แสงนี้ ทำให้เขาได้กลิ่นอายของความตายลอยมา จึงได้ตะโกนเล่น “ท่านลุง ช่วยข้าด้วย!”

ในตอนนั้นก็มีฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏออกมาจากบนฟ้าลงมาคว้าเอาดาบแสงเอาไว้ก่อนที่จะฟันลงไปที่หัวของหานซี่

หานต้งก็ได้คิดในใจ ข้าไม่มีเวลาที่จะมาเล่นซ่อนแอบกับเจ้าหรอกนะ ข้าอยากที่จะรีบไปฝึกกับซูเสวี่ยเร็วๆ และจะใช้วิธีการดึงหยินมาเสริมหยาง

สีหน้าของหานต้งนั้นก็ได้เย็นชาขึ้นมา และเท้าของเขาที่ย่ำไปบนพื้นนั้นสามารถทำให้ภูเขาสั่นไหวได้ทันที ทำให้ผืนแผ่นดินมีเสียงดังออกมา

ส่วนฉิงเทียนที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงอยู่นั้นก็ได้หยุดลงมายืนอยู่บนพื้น

“ไอ้หนูยอมแพ้แต่โดยดีเสียเถอะ ชายชราผู้นี้ไม่มีเวลามาเล่นด้วยกับเจ้าหรอกนะ” หานต้งจ้องมองไปที่ฉิงเทียนพร้อมกับแสยะยิ้ม

ไอพลังวิญญาณของเขาได้มุ่งเป้าไปที่ฉิงเทียน และก็มีดาบยาวสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นมาในมือของเขา หมายที่จะฟันฉิงเทียนให้ขาดออกจากกัน

แล้วในตอนนั้นเองที่ดาบยาวในมือของหานต้งก็ได้ร้อนขึ้นมา ชนิดที่ว่าต้นไม้และดอกไม้รอบๆพากันเหี่ยวแห้งและตายไป

“เจ้าเฒ่านั้นใช้ไพ่ตายของตัวเองทันทีที่มาถึงเลยงั้นรึ? ช่างไร้ปรานีเสียจริงๆ!” ชายชราที่อยู่บนฟ้าพูดอย่างประหลาดใจ

“ท่านอาจารย์อาคะ ท่านยังไม่ออกโรงอีกเหรอคะ?” เสี่ยวเอี๋ยนรู้สึกได้ว่าการโจมตีนี้ของหานต้งนั้นเต็มไปด้วยพลังที่มหาศาลมา ทำให้เธอรู้สึกเป็นกังวลฉิงเทียนขึ้นมา

“เอาน่า จะรีบร้อนไปทำไม?” ชายชรากล่าวพร้อมกับยิ้ม “เจ้าดูสิ เจ้าหนูที่อยู่ข้างล่างนั่นยังไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลยนะ?”

“จริงด้วยค่ะ หรือว่าเขามั่นใจว่าจะรับการโจมตีนี้ได้อย่างนั้นเหรอคะ?” เสี่ยวเอี๋ยนถามอย่างสงสัย

ถ้าฉิงเทียนเกิดได้ยินที่ชายชราผู้นี้พูด เขาก็คงจะด่าเขาอย่างแน่นอน ไม่ใช่ว่าเขานั้นไม่อยากที่จะหนี แต่ว่าเขานั้นถูกจับตัวเอาไว้แล้ว ทำให้ไม่สามารถที่จะหนีไปไหนได้เลย

“ท่านอาจารย์อาฉิง ให้ข้าช่วยท่านไหม?” ในเวลานี้ไป๋กงหยางก็ได้พูดขึ้นมา

“ไม่ต้อง คุณปกป้องจ้าวก่างไป ผมอยากที่จะลองดูว่าการโจมตีนี้ของเขาจะทรงพลังสักแค่ไหน?” สายตาของฉิงเทียนได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่น