ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 58

บทที่ 58 ราชาปีศาจวัวกระทิงที่หวาดกลัว

ทันทีที่ตกลงทำการซื้อขายเรียบร้อยแล้ว ฉิงเทียนก็ได้รับข้อความมาจากราชาปีศาจวัวกระทิง: “น้องชาย ตกลงทำการซื้อขายเสร็จแล้ว เมื่อไรถึงจะได้ของรึ?”

“ว้าว ผู้เฒ่าวัวนี่ใจร้อนดีจัง” ฉิงเทียนก็ได้ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว: “ไม่ต้องกังวลไปนะครับลูกพี่กระทิง ของจะถูกส่งมาให้ไม่เกินคืนวันพรุ่งนี้แน่ครับ หรือว่าลูกพี่กลัวว่าผมจะไม่ส่งของมาให้หลังจากที่ตกลงทำการซื้อขายเรียบร้อยไปแล้ว?”

“ฮ่าๆ น้องชาย ข้าจะไม่ได้ของเร็วไปหน่อยรึยังไง?”

“ผมจะส่งของไปให้ทันทีที่ได้ของมาครับ เพราะลูกพี่กระทิงคือลูกค้า และลูกค้าคือพระเจ้าครับ”

ราชาปีศาจวัวกระทิง: “พระเจ้าคืออะไร!”

มองไปที่ข้อความที่ราชาปีศาจวัวกระทิงส่งมา ฉิงเทียนก็ได้ตบหัวของเขา “จริงด้วยสิ พระเจ้าคือเทพของฝั่งตะวันตก ไม่แปลกใจที่ราชาปีศาจวัวกระทิงจะไม่รู้จัก!”

ฉิงเทียนจึงได้ตอบไป: “ไม่มีอะไรหรอกครับ เป็นแค่พวกภูตน่ะครับ”

ราชาปีศาจวัวกระทิง: “เอาภูตมาเทียบกับข้าได้อย่างไร? ข้าเป็นถึงราชาปีศาจเลยนะ ไม่ต้องกังวลนะร้านของเจ้าน่ะ ถ้าเกิดว่าข้าพึงพอใจ ข้าจะแนะนำร้านของเจ้ากับพี่น้องราชาปีศาจคนอื่นๆให้!”

ฉิงเทียน: “ขอบคุณมากครับ ลูกพี่กระทิง!

เมื่อราชาปีศาจวัวกระทิงในโลกเซียนได้เห็นเวลารับของที่ฉิงเทียนส่งมา เขาก็ผงกหัวด้วยความพึงพอใจ “ดีจริงๆที่เจ้าลิงนั่น แนะนำร้านนี้ให้ข้า ช่างเยี่ยมจริงๆ!” แล้วราชาปีศาจวัวกระทิงก็ได้นึกถึงภาพเมื่อสักครู่ขึ้นมาในหัวของเขา แล้วเลือดลมของเขาก็ได้ไหลเวียนดีขึ้นมาเมื่อนึกถึงรูปร่างของน้องจิ้งจอกหน้าหยกใส่ชุดนี้ด้วยแล้ว สีหน้าของเขาก็ได้แสดงรอยยิ้มที่สกปรกขึ้นมาและหายใจหอบหนักขึ้นเรื่อยๆ!

“ฮี่ๆ ต้องหาเหตุผลออกไปข้างนอกแล้วไปเล่นกับเสี่ยวยู่คืนพรุ่งนี้ซะแล้ว” ราชาปีศาจวัวกระทิงลูบคางกว้างๆของเขาและพูดกับตัวเอง

ขณะที่ราชาปีศาจวัวกระทิงกำลังคิดเรื่องที่ว่าจะหาเหตุผลบอกไม่กลับมาในคืนพรุ่งนี้เพื่อไปหาจิ้งจอกหน้าหยกยังไงดีอยู่นั้น เขาก็พลันรู้สึกเจ็บที่หูของเขาขึ้น!

เขาก็พบว่าเป็นองค์หญิงพัดเหล็กที่ไม่ทราบว่าเธอนั้นเข้ามาที่ห้องนอนตั้งแต่เมื่อไร เธอกำลังดึงหูของราชาปีศาจวัวกระทิงด้วยมือของเธออยู่ ด้วยรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้าของเธอ มือข้างหนึ่งของเธอกำลังดึงหูของราชาปีศาจวัวกระทิงส่วนอีกข้างหนึ่งจับอยู่ที่เอวของเธอ แล้วเธอก็ได้ถามด้วยรอยยิ้มแปลกๆขึ้นมา “ราชาปีศาจวัวกระทิง เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? ดูซิน้ำลายของเจ้าน่ะมันไหลออกมาจนจะกลายเป็นแม่น้ำได้อยู่แล้ว! ทำไมข้าถึงไปหลงชอบเจ้าได้นะตอนนั้น!”

ยิ่งเธอพูดต่อว่ามากขึ้นเท่าไร เธอก็ยิ่งพูดด้วยวาจาที่รุนแรงและขื่นขมมากยิ่งขึ้นเท่านั้น และดึงหูของราชาปีศาจวัวแรงขึ้นเรื่อยๆด้วย!

“เจ็บจ้าเจ็บ…..เมียจ๋า” ราชาปีศาจวัวกระทิงร้องขึ้นมา! “หูข้ากำลังจะหลุดอยู่แล้วจ้า” เขานั้นแกล้งทำเป็นว่าเจ็บปวดมาก

มองไปที่สีหน้าที่บิดเบี้ยวของราชาปีศาจวัวกระทิง องค์หญิงพัดเหล็กจึงได้รีบปล่อยเขาด้วยความสงสารและเตรียมที่จะปลอบราชาปีศาจวัวกระทิง แต่พอเธอนึกถึงสีหน้าของราชาปีศาจวัวกระทิงเมื่อสักครู่ถึงเธอจะไม่ต้องการทำร้ายเขาอีก แต่ก็มองเขาด้วยสีหน้าเย็นชาแทน

แต่พอราชาปีศาจเห็นสีหน้าของภรรยาของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังรู้สึกผิดอยู่ ดวงตาใหญ่ๆทั้งสองข้างของเขาก็ส่องแสงขึ้นมา และในใจของเขาก็คิดแผนตอบโต้ ก่อนจะเข้ากอดข้างหลังขององค์หญิงพัดเหล็กแล้วซบข้างหูของเธอ ก่อนจะพูดขึ้น “ภรรยาจ๋า เจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าพวกเราก็แต่งงานกันมาตั้ง 1000 ปีแล้ว ข้าก็อยากที่จะเซอร์ไพรซ์เจ้าบ้างน่ะ”

เมื่อได้ยินที่ราชาปีศาจวัวกระทิงอธิบาย องค์หญิงพัดเหล็กก็ไม่อยากจะเชื่อและถามกลับไป “ถ้าเช่นนั้นแล้วเจ้าน้ำลายหกทำไม? เจ้าจะบอกว่าของขวัญที่เจ้าเตรียมให้ข้า มันทำให้เจ้าน้ำลายหกเลยงั้นเหรอ?”

“นี่ เจ้าไม่คิดถึงเรื่องของกิจกรรมยามค่ำคืนบ้างเหรอ?” ขณะที่พูดอยู่ มือของราชาปีศาจวัวกระทิงก็ได้ลูบไล้ไปที่ตัวขององค์หญิงพัดเหล็ก!

“พวกเด็กๆยังอยู่ข้างนอกกันอยู่เลยนะปล่อยข้า!” ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมาและผลักมือของราชาปีศาจวัวกระทิงออกไปจากตัวเธอ แล้วก็วิ่งหนีออกไปอย่างสุดแรงเกิด!

มองดูองค์หญิงพัดเหล็กที่รีบวิ่งหนีออกไป ราชาปีศาจวัวกระทิงก็ได้หัวเราะหึหึๆและพูด “คิดจะสู้กับข้าเหรอ!” หลังจากที่พูดจบเขาก็ปิดประตูและเปิดเอาเงินที่แอบเก็บเอาไว้ใต้เตียงออกมา!

บนโลก

ฉิงเทียนที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟา ก็ได้ยิ้มแบบเจื่อนๆแล้วพูดกับตัวเอง “ชุดชั้นในเซ็กซี่ จะไปหาซื้อยังไงดีนะ? แถมยังเอาตั้ง 10 ชุด!”

ชายคนนนั้นจับเสื้อผ้าของฉิงเทียนหลายต่อหลายรอบ ฉิงเทียนที่เริ่มทนไม่ไหวก็คิดที่จะต่อยเขา แต่ในขณะที่เขากำลังจะต่อยนั้น ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินคนเมาเอ่ยชื่อของหลี่ฉิงขึ้นมา! ฉิงเทียนก็ถึงกับตกใจขึ้นมา “ชายคนนี้รู้จักกับหลี่ฉิงงั้นหรือ และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่สู้ดีซะด้วย เราควรจะเรียกเธอไหมนะ?”

“เอาเถอะ เราก็ไม่รู้ด้วยว่าเธออยู่รึเปล่า ลองไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน” ฉิงเทียนจึงได้จับชายขี้เมาเอาไว้เพื่อที่จะพาไปที่ห้องของหลี่ฉิง!

“แก! คิดที่จะจับฉันงั้นเหรอ?” ชายขี้เมาต่อยฉิงเทียนด้วยหมัดของเขา แต่ฉิงเทียนก็ได้รับหมัดของเขาเอาไว้แล้วพูดขึ้น “ผมบอกแล้วนะว่าผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับหลี่ฉิงเลย ตอนนี้ผมจะพาคุณไปที่ห้องของเธอให้ แล้วก็อย่ามายุ่งกับผมอีก!” พูดจบฉิงเทียนก็ได้แผนรังสีออกมาเข้ากดดันชายคนนี้เอาไว้

ด้วยการบีบบังคับและการคำพูดของฉิงเทียน ทำให้ชายขี้เมารู้สึกกลัวขึ้นมา เขาคิดที่จะพูดอะไรบางอย่างกับฉิงเทียนแต่เขาก็ไม่พูดอะไรออกมา เขาจึงได้ถูกฉิงเทียนลากไปที่หน้าประตูของหลี่ฉิง!

“ติ๊งต่อง” ฉิงเทียนกดกริ่งหน้าห้องของเธอ

หลี่ฉิงนั้นกำลังทำกับข้าวอยู่ในห้อง เธอนั้นไม่ได้กินอะไรมาตลอดทั้งวันจึงได้รู้สึกโมโหมาก ในขณะที่เธอกำลังทำอาหารอยู่นั้นเธอก็พูดด่าฉิงเทียนไปพลาง “เลวทราม! ไร้ยางอาย! ชั่วช้า! เลวทราม! ไร้ยางอาย!” ขณะที่หลี่ฉิงด่าไปเธอก็ใช้มีดสับเนื้อลงไปด้วยความรุนแรง ราวกับว่าเนื้อที่กำลังสับอยู่นั้นคือฉิงเทียน!

ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอจึงได้เดินไปที่ประตูและมองผ่านตาแมวไป ก็พบฉิงเทียนที่กำลังปัดฝุ่นที่หน้าอกของตัวเองแล้วพูดขึ้น “โชคไม่ดีเลยแฮะ เป็นเพราะไอ้เวรนี้แท้ๆเลย!”

“ไม่จริงน่า นี่เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่นะ?” ถึงแม้ว่าเธอนั้นจะสงสัยมาก แต่เธอก็ยังเปิดประตูออกมาอยู่ดี!

ทันทีที่เปิดประตูออกมา หลี่ฉิงก็มองดูชายขี้เมาที่อยู่ในมือของฉิงเทียนด้วยสายตาที่หวาดกลัวและรีบปิดประตูทันที!

เมื่อชายคนที่อยู่ในมือฉิงเทียนเห็นหลี่ฉิง เขาก็ได้รีบลุกขึ้นจากพื้นและพุ่งไปที่ประตูทันทีและพูดด่า “ยัยผู้หญิงสารเลว ในที่สุดก็ออกมาแล้ว เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ฉันยังไม่ได้หย่ากับแกสักหน่อย เปิด!”

แล้วทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้อย่างกะทันหันนี้ ก็ได้ทำให้ฉิงเทียนฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ในใจ