ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 83

บทที่ 83 มีชื่อเสียง

“รับทราบครับ ผู้กอง!” แล้วทุกคนก็ตะโกนออกมา

“ดี เริ่มลงมือได้!” ผู้กองหลงพูด ในขณะที่ในห้องนั้นฉิงเทียนมองดูฉิงหยูที่กำลังปิดหน้าของเขาและร้องไห้

“เสี่ยวหยู น้องจะต้องร่าเริงนะ น้องไม่อยากที่จะตามหาฆาตกรตัวจริงงั้นเหรอ? ล้างแค้นให้โจ้วป๋อไง”

ได้ยินที่ฉิงเทียนพูด ฉิงหยูก็เงยหน้าขึ้นมาและมองฉิงเทียนด้วยแววตาที่หนักแน่น “พี่ครับ ผมอยากจะแก้แค้นให้โจ้วป๋อครับ”

“แต่ตอนนี้ผมตกเป็นผู้ต้องสงสัยแล้ว ผมจะล้างแค้นให้เขาได้อย่างไรครับ?” เมื่อคิดว่าตัวเองต้องอยู่ในห้องขังเช่นนี้ ฉิงหยูก็รู้สึกหดหู่

มองไปที่ฉิงหยูที่รู้สึกหดหู่ ฉิงเทียนก็ทุบอกของเขาแล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องกังวลไป น้องยังมีพี่ชายอยู่ทั้งคน”

ฉิงหยูมองไปที่ท่าทีที่ดูมั่นใจของฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้น “ใช่แล้ว ผมยังมีพี่ชายอยู่”

“แต่พี่ครับ พี่เก่งเรื่องวิชาการแพทย์ขนาดนั้นได้ยังไงครับ?” ฉิงหยูที่เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าฉิงเทียนนั้นเป็นคนที่ช่วยรักษาเขาจากอาการเมื่อสักครู่ เขาใช้เทคนิคการฝังเข็มอย่างเป็นธรรมชาติมาก

“ฮ่าๆ พี่ชายของน้องไม่เหมือนกับแต่ก่อนแล้ว!” ฉิงเทียนพูดอย่างลึกลับ แต่ทว่าในห้องนี้มีกล้องอยู่เต็มไปหมด ฉิงหยูจึงได้เข้าใจและไม่ถามเขาต่อ

จากนั้นฉิงเทียนก็นึกถึงเรื่องของนินจาที่เขาพบในหอพักวันนี้แล้วจึงได้ถามขึ้นมา “เสี่ยวหยู พวกน้องแบ่งเตียงนอนในห้องของน้องกันอย่างไร?”

“พี่จะถามเรื่องนี้ไปทำไมเหรอครับ?” ฉิงหยูถามอย่างสงสัย

“เอาน่า พี่ถามเจ้าก็ตอบมาเถอะ”

เมื่อเห็นฉิงเทียนถามฉิงหยูจึงได้ตอบไป “โจ้วป๋ออยู่ฝั่งเดียวกับผม ส่วนเฉียนจุนอยู่ข้ามผมและเยว่โหยวอยู่เตียงข้างๆเขาครับ”

“เฉียนจุน…” ฉิงเทียนเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมา

“พี่ครับ มันมีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอครับ?” ฉิงหยูถามอย่างสงสัย

ฉิงเทียนก็ได้รู้สึกสงสัยเฉียนจุนขึ้นมาในใจของเขา ดูเหมือนว่าเฉียนจุนนั้นอยากที่จะฆ่าน้องชายของเขา แต่ทว่าเขานั้นยังไม่มีหลักฐานที่จะใช้ยืนยันได้

เมื่อได้ยินว่าฉิงหยูถาม ฉิงเทียนก็ไม่ได้ตอบคำถามเขาแต่กลับถามต่อ “เสี่ยวหยู น้องได้ไปทำให้ใครในมหาลัยโกรธบ้างรึเปล่า? มีใครที่คิดอยากจะฆ่าน้องบ้างไหม?”

“ผมไปทำให้ใครในมหาลัยโกรธอย่างนั้นเหรอ?” ฉิงหยูคิดอย่างคิ้วขมวด

ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังถามฉิงหยูอยู่นั้น ก็มีการวิเคราะห์เรื่องของฉิงเทียนขึ้นมาในโลกอินเทอร์เน็ต

ในเวลานี้กำลังคาดเดาที่อยู่ของฉิงเทียนกันอยู่

“มี*เทพเซียนคนไหนที่รู้บ้างว่าเทพบุตรที่อยู่ในคลิปนั้นอยู่ที่ไหน?” มีแฟนฉิงเทียนคนหนึ่งถามขึ้นมา (น่าจะหมายถึงคนที่เก่งในโลกอินเทอร์เน็ต)

ซึ่งมีแต่ห้องเปล่าๆไม่มีใครที่จะรู้ได้……

แล้วทุกคนก็เริ่มถกเถียงกัน

“สถานที่น่าจะเป็นในสถานีตำรวจจิงตูนะ” พลเมืองเครือข่ายคนหนึ่งตอบ

“ขอฉันดูหน่อยซิว่า นายเป็นฆาตกรตัวจริงรึเปล่า?” ผู้กองหลงคิดในใจของเขา ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ก็มีเสียงดังขึ้นมาเข้าหูของเขา “ผู้กองครับ!”

แล้วพบว่าตำรวจที่ทำหน้าที่ดูแลคอมพิวเตอร์อยู่ได้หันหัวมาหาเขาแล้วพูดขึ้น “ผู้กองครับ ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนโพสต์คลิปฉิงเทียนกำลังรักษาน้องชายของเขาลงในเวยป๋อครับ ตอนนี้กำลังเป็นประเด็นร้อนในเวยป๋อเลยครับ มีคนมากมายที่คิดจะมาที่นี่เพื่อมาพบกับฉิงเทียนและบอกว่าเขาคือหมอชาวจีนที่มีชื่อเสียงครับ”

“อะไรนะ? ใครเป็นคนโพสต์?” ผู้กองหลงมองดูประเด็นร้อนในโลกอินเทอร์เน็ต ซึ่งเขายิ่งดูมากขึ้นเท่าไรสีหน้าของเขาก็ยิ่งดำมืดมากยิ่งขึ้นเท่านั้น “ใครกันที่เป็นโพสต์ ออกมาหาผมเดี๋ยวนี้!”

ตำรวจหญิงที่ได้โพสต์ขึ้นเวยป๋อไปนั้นก็ได้รู้ตัวว่าเธอนั้นได้ทำอะไรผิดไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เธอได้รีบลบคลิปของเธอออกจากเวยป๋ออย่างรวดเร็ว แต่ทว่าคลิปของเธอได้ถูกแชร์ออกไปหลายต่อหลายครั้งไปแล้ว เธอจึงได้เป็นกังวลอย่างมาก โดยเฉพาะตอนพบว่าคลิปของฉิงเทียนนั้นได้กลายเป็นประเด็นร้อนแรงในอินเทอร์เน็ตมากขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันเป็นคนโพสต์เองค่ะ!” เธอลุกขึ้นยืนและพูดด้วยเสียงอ่อยๆ

“คุณถูกพักงานวันนี้กลับบ้านไปแล้วไปเขียนรายงานความผิดตัวเองมาส่งผม” ผู้กองหลงพูดอย่างเย็นชา

ตำรวจหญิงคนนั้นเมื่อได้ฟังที่ผู้กองหลงพูด น้ำตาของเธอก็ได้ไหลออกมาและสีหน้าของเธอก็เสียใจมาก และอยากที่จะอธิบาย “ผู้กองคะ คือฉัน….”

“ยังมามัวยืนทำอะไรอยู่ ไปได้แล้ว!” ผู้กองหลังพูดอย่างโกรธจัด

เหล่าตำรวจที่อยู่ใกล้ๆเธอก็คิดที่จะออกไปช่วยเธอขอร้อง แต่เมื่อพวกเขาเห็นผู้กองของพวกเขาที่กำลังโกรธจัด เท้าของพวกเขาที่กำลังจะขยับออกมาได้หดกลับไปทันที นี่เป็นครั้งแรกของพวกเขาที่เห็นหัวหน้าของพวกเขาโกรธเป็นฟืนไฟขนาดนี้

ตำรวจหญิงคนนั้นจึงได้วิ่งออกไปด้วยความเสียใจ และผู้กองหลงก็พูดขึ้นมา “จากนี้ไปถ้ามีใครที่เผยแพร่คลิปหรืออะไรก็ตามลงในโลกออนไลน์เช่นนี้อีก จะไม่จบอยู่แค่ถูกพักงานแน่”

“เสี่ยวฉวน ไปที่ประตูหน้าและเตรียมตั้งโต๊ะกับเก้าอี้ให้พร้อม” ผู้กองหลงไปออกคำสั่งไปหลังจากที่เตือนลูกน้องเสร็จ

แล้วเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ชื่อเสี่ยวฉวนก็ได้ถามกลับไป “ผู้กองหลงให้เตรียมโต๊ะทำไมเหรอครับ?”