สามี(ไร้)รัก นิยาย บท 45

แกร่ก.. โชคดีที่แม่ของเขาไม่ได้ล็อกห้องไว้

"หนูอย่าเพิ่งตื่นนะลูก..อยากจะได้เพื่อนเล่นไหม..เดี๋ยวพ่อไปหามาให้" เขาแอบกระซิบพูดกับลูกชาย ก่อนที่จะย่างก้าวเข้ามาในห้องของผู้เป็นแม่

มือหนาวางลูกน้อยลงข้างกายของคุณย่าแบบเบาที่สุด ไม่เคยทำอะไรเบาขนาดนี้มาก่อนแล้วในชีวิต ตอนวางแทบจะไม่หายใจเลยด้วยซ้ำ

อาทิตย์ค่อยๆ ย่างกรายมาที่ประตู "..ฝากแป๊บเดียวเองนะครับคุณย่า" ก่อนที่จะปิดประตูกลับคืนให้ชายหนุ่มพูดออกมาเบาๆ ..เขาคิดว่าจัดการกับแม่ของลูกเสร็จค่อยกลับมารับลูกไปนอนด้วย เพราะกลัวคุณย่าไม่รู้สึกตัวเดียวพลิกมาทับหลานเข้า

"อืมม" กลับมาถึงห้องชายหนุ่มก็จู่โจมด้วยการจูบทันทีโดยไม่รอช้า

สองมือพยายามจัดการกับเสื้อผ้าน้อยชิ้นบนเรือนร่างระหง ส่วนปากยังบดขยี้จูบเธอแบบโหยหาโดยไม่ปล่อย

พอจัดการกับเสื้อผ้าของเธอจนหมด อาทิตย์ก็เริ่มจัดการกับของตัวเองบ้าง เสื้อผ้าของเขาถอดยากหน่อย เพราะยังอยู่ในชุดทำงาน

ในขณะที่บรรจงแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจากร่างกายของตัวเอง สายตาคมก็มองเรือนร่างระหงที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงไม่ยอมละไปไหน

"อ๊อย..คุณอาทิตย์.." ชายหนุ่มจู่โจมอีกครั้งด้วยการจับขาเรียวทั้งสองข้างแยกออกจากกัน ใบหน้าหล่อคมโน้มลงไปตรงหว่างขา โดยไม่รอให้เจ้าของเรือนร่างได้เอ่ยปากพูดอะไร..แต่ถึงจะห้ามก็คงไม่ทันแล้ว

ลิ้นหนาตวัดหยอกเย้าสิ่งที่กีดขวางพอประปราย ก่อนที่จะวนลงไปจนถึงจุดกึ่งกลางที่ไวต่อความรู้สึกของอีกฝ่าย

ขาที่พยายามจะหนีบเพราะความเอียงอาย แต่เพียงไม่นานมันก็ค่อยๆ แยกออกจากกันเพื่อเปิดทางให้ลิ้นหนาแทรกเข้ามาได้สะดวก

พอได้สัมผัสทุกส่วนบนร่างกายของเธอ เพิ่งรู้ว่ากลิ่นหอมนี้มันคือกลิ่นที่ออกมาจากผิวกายของเธอ ทีแรกเขาคิดว่าคงเป็นกลิ่นน้ำหอมที่เธอใช้ แต่พอสัมผัสไปทั่วเรือนร่างมันซ่อนอยู่ทุกจุดบนร่างกายของเธอ มันคงเป็นกลิ่นออกมาจากผิวกายที่เนียนละมุน ..ทำไมผู้หญิงที่โดดเด่นขนาดนี้เขาถึงจำเธอไม่ได้ มันต้องเกิดอะไรขึ้นกับความทรงจำส่วนที่หายไปของเขาแน่

ริมฝีปากหนาเคลื่อนย้ายออกจากจุดกึ่งกลางแนบลงต้นขาอ่อน ดวงตาคมแอบกรอกไปมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวไปโดยการปลุกเร้าของเขา

คนร่างหนาเคลื่อนย้ายริมฝีปากขึ้นมาจนถึงยอดปทุมทั้งสองข้างแล้วก็ดูด..."อืมมมม"

"......." วาดเดือนรู้สึกได้เลยว่าน้ำนมพุ่งเข้าไปในปากของเขาด้วย

ทั้งสองแอบสบตากันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ได้ยินเสียงเขากลืนน้ำนมลงคอไป

"วันหลังไม่ต้องให้ลูกกินจากเต้าแล้วนะ ใช้เครื่องปั๊มเอา" ดวงตาคมบ่งบอกถึงความจริงจังในคำพูดของตัวเอง

"ทำไม"

"พ่อหวง"

คนตัวเล็กที่อยู่ด้านล่างถึงกับพูดอะไรไม่ออกนอกจากอมยิ้ม ดวงตาของทั้งสองประสานกัน แต่แค่เพียงไม่นานริมฝีปากหนาก็เคลื่อนตัวลงมาปิดปากบางไว้แบบละมุน

"ขอได้ไหม" เขาถอนจูบออกพร้อมกับเอ่ยปากขอ

เพราะถ้าเธอไม่อนุญาตเขาก็จะไม่บังคับ ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะแข็งจนปวดไปทั้งลำแล้ว

ใบหน้าหวานตอบโดยการพยักหน้านิดหนึ่ง เพราะเธอก็ต้องการเขาจนห้ามใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

แก่นกายลำใหญ่ได้ถูกส่งเข้าไปทันทีที่เธออนุญาต

"ซี๊ดด" เสียงหญิงสาวกัดปากกัดฟันไว้ เพราะมันเจ็บยิ่งกว่าครั้งแรกที่โดน

"ฉันหมายถึง..อืมมม" ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกเขาจับกดลงเตียงอีกครั้ง

เช้าวันต่อมา..

"คุณอาทิตย์ปล่อยค่ะ! สายมากแล้ว" กว่าจะรู้สึกตัว แสงตะวันก็ส่องผ่านช่องผ้าม่านเข้ามากระทบใบหน้า

"ผมยังง่วงอยู่เลย" ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยมือออกแถมยังกอดรัดร่างบางแน่นขึ้น

"เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอกค่ะ"

"สายก็ไม่ต้องไป" เขาพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตา

"งานเมื่อวานนี้คุณก็ยังทำค้างไว้ ผู้จัดการตามหาตัวคุณให้วุ่น" เธอไม่รู้ว่าเขาออกไปไหน กว่าจะกลับก็ดึกดื่น

"ตายห่าแล้ว.." พูดถึงผู้จัดการชายหนุ่มตาสว่างขึ้นมาทันที "ผมยังไม่เซ็นต์อนุมัติการประชุมให้ผู้จัดการเลย" ร่างหนายันกายลุกขึ้นตรงไปที่ห้องน้ำ

"เพิ่งคิดได้เหรอคะ"

ใบหน้าหล่อคมหันกลับมาทันทีที่ได้ยินภรรยาพูดเหน็บแนม "พูดใหม่อีกทีสิ"

"พูดอะไร..คุณรีบเข้าห้องน้ำไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ดวงตาของเธอแอบซุกซนมองต่ำลงไปเห็นไอ้ที่มันห้อยโตงเตงอยู่ และตอนนี้มันก็กำลังขยายตัวตั้งลำขึ้นมาอีกครั้ง

พอเขามองตามสายตาของเธอลงไป มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมา "..ใจเย็นไว้ลูก..รอคืนนี้ก่อนเดี๋ยวพ่อพาจัด"