สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3165

“นี่คือถูกจับเเล้วใช่ไหม?”

อ่าวหลีเฟิ่งโกรธจัดจนลูกตาแทบจะถลน

แต่หัวหน้าเผ่าคุณไม่ได้สนใจอ่าวหลีเฟิ่งเลย

อ่าวหลีเฟิ่งกัดฟันเเน่น ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร

มีเชื้อสายตระกูลคุณคอยออกหน้า ก็จะยิ่งทำให้หันไปสนใจเลือกเชื้อสายตระกูลเย่ แกล้งทำเป็นยอมเเพ้แล้วยอมให้ถูกจับตัวไป

เบื้องหลังพันธมิตรชิงเซวียนมีคนจำนวนมากที่จับตามองคนตระกูลอ่าวเสวี่ย

อีกทั้งคนพวกนี้ล้วนเป็นคนของตระกูลอ่าวเสวี่ยที่อยู่ระดับต่ำสุด

พวกเขามักจะทำงานหนักและสกปรกที่สุด และผลประโยชน์ทั้งหมดจะไม่ถูกแบ่งให้พวกเขา

คนเหล่านี้ต่างก็มีความโกรธเเค้นฝังใจมานานเเล้ว ตอนนี้ได้รับคำพูดของหลินหยางย่อมส่งผลกระทบ และเเน่นอนว่าคนเหล่านี้ใจนั้นเอนเอียงไปฝั่งทางหลินหยางแน่นอน

เมื่อถึงตอนนี้ อ่าวเวยอิน อ่าวหายเหมยสองพี่น้องเริ่มมีใจฮึดสู้

“ทำลายเชื้อสายตระกูลซวงก่อนค่อยฆ่าอ่าวหลีเฟิ่ง!”

เมื่อหลินหยางดูว่าใกล้จะเสร็จเเล้วจึกตะโกนเสียงดังออกไปเเละนำคนเร่งไปยังจุดนี้

มีเพียงบางชนเผ่าบางคนเท่านั้นที่คัดค้าน

“สารเลว!”

อ่าวปิงหูโกรธจัดและต่อต้านอย่างบ้าคลั่ง

เเค่ลำพังเชื้อสายตระกูลซวงจะสามารถจัดการกับคนที่เเข็งเเกร่งกว่าเกือบหมื่นคนได้อย่างไรกัน

ไม่นาน ยอดฝีมือของเชื้อสายตระกูลซวงบางคนก็ล้มตาย บางคนก็บาดเจ็บหนัก และค่อยๆถอยกลับ

ที่พวกเขาสามารถถอยได้นั้นก็เพราะได้พึ่งชนเผ่าที่รบจนตายในสนามรบ

อ่าวปิงหูได้เเต่มองคนของชนเผ่าตัวเองค่อยๆล้มลงทีละคนๆด้วยดวงตาที่เเดงก่ำ

“พ่อ ถ้าเป็นเเบบนี้ต่อไปชนเป่าของเราได้ตายกันหมดจนไม่เหลือแน่ๆ! พวกเราจะสู้ต่อไม่ได้! จำเป็นต้องเชิญยอดฝีมือให้ออกหน้า ถ้าไม่อย่างนั้นได้ตายกันหมดแน่!”

อ่าวหัวอวิ๋นกัดฟันกรอดแล้วพูดกับอ่าวปิงหูด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทำไมอ่าวปิงหูจะไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้หนักเเค่ไหน? จากนั้นก็หันไปให้ความสนใจอ่าวหลีเฟิ่ง

“ทุกคนในตระกูลขุนนางมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำตอนนี้ พวกเขาจะมีเวลาจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างไร? แล้วอีกอย่างคนเยอะขนาดนี้ ไม่สามารถรับมือกับศัตรูที่บุกรุกเข้ามาได้? ตระกูลอ่าวเสวี่ยของฉันจะเอาขยะอย่างพวกเเกมาใช้ประโยชน์อะไรได้?”

อ่าวหลีเฟิ่งโกรธจัดจนพ่นคำด่าออกมา

อ่าวปิงหูมีสีหน้าที่ขรึมขึ้นแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เขากับตระกูลได้ผูกพันกันเเล้วและเเน่ว่าไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง

แต่ผู้คนต่างตระกูลกลับเกลียดชัง

“พวกเราเป็นทุกอย่างให้ตระกูลเเล้ว ยอมรับใช้ทุกอย่าง วันนี้เมื่อมีศัตรูมาบุกทางตระกูลให้เราไปฆ่ารันฟันแทงพวกเราก็ไป แต่กลับไม่คิดที่จะปกป้องหรือรักษาพวกเราไว้ ถ้าเป็นอย่างนี้ ทำไมพวกเรายังต้องเป็นวัวควายคอยรับใช้ตระกูลอีก?”

“ใช่ ทางตระกูลให้อะไรกับเราบ้าง? พวกเขาให้อะไรตอบเเทนเราบ้าง?”

“แบบนี้มันเกินไปไหม?”

“นายท่านตระกูล ช่วยฉันด้วย!”

อ่าวปิงหูตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

แต่ทว่าอ่าวหลีเฟิ่งไม่ได้ออกหน้าเเทน เขากลับยืนมองความพ่ายเเพ้นั้นและหันหลังกลับพร้อมที่จะเดินจากไปจากตรงนั้น

อ่าวปิงหูตัวสั่นสะท้าน เขาไม่อยากจะเชื่อเลย

ในจังหวะที่เขาตะลึงอยู่นั้น

ฉึก!

ดาบของอู่หงได้เเทงทะลุเข้าที่หน้าอกของเขา

“พ่อ!”

อ่าวหั่วอวิ๋นตะโกนแผดเสียงดังลั่น

เชื้อสายตระกูลซวงทุกคนสูญเสียความกล้าหาญที่จะต่อต้านโดยสิ้นเชิง ทุกคนยอมคุกเข่าลงบนพื้นและยอมจำนน

สถานการณ์ดูเหมือนจะอยู่ภายใต้การควบคุมของหลินหยาง

ส่วนชนเผ่าอื่นๆเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมเเพ้ พวกเขาวางอาวุธที่ถืออยู่ลงพร้อมกับคุกเข่าเพื่อยอมจำนน

เเละเมื่ออ่าวหานเหมยเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้น้ำตารื้น

เธอไม่เคยคิดเลยว่าทั้งหมดนี้มันจะสามารถหักมุมได้ขนาดนี้!