สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3200

ยี่สิบไม้แส้ลงไป ตี้หนี่ว์เจ็บปวดรุนแรงมากจนแทบจะเป็นลมและลุกขึ้นยืนไม่ได้เลย

คนที่ตีก็ไม่สนใจเธอ ตีเสร็จก็จากไป

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลินหยางเดินไปพยุงตัวตี้หนี่ว์ขึ้นจากพื้นแล้วเปิดปากถาม

“ไม่เป็นไร....ไม่เป็นไร...”

ตี้หนี่ว์ตอบกลับเบาๆ แต่ยังไม่ทันพูดจบ ความเจ็บปวดอีกครั้งทำให้เธอนั้นหายใจไม่ออก

“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไร?ฉันฉีดยาให้เธอสักสองเข็ม!”

ขณะที่หลินหยางก็นำเอาเข็มมังกรหงเหมิงออกมา แล้วฉีดไปที่หลังของตี้หนี่ว์

แต่ว่าเมื่อฉีกไปหลายเข็มก็ไร้ประโยชน์

หลินหยางขมวดคิ้ว จ้องแผลที่หลังสีหน้าถึงกับเปลี่ยนอมมืดเลย

“ดีที่เป็นยาพิษไม่แรง!ไม้แส้อันนั้นมียาพิษ!แผลของเธอ ไม่ใช้เวลาสักสิบวันครึ่งเดือนก็คงไม่มีทางหายแน่ๆ!”

“ฉันชินแล้ว”

ตี้หนี่ว์หัวเราะอย่างขมขื่น: “กลับไปแล้วฉันไปหายาทาเองก็ได้แล้ว คุณหลินหยางไม่ต้องกังวล”

“ชินแล้ว?”

หลินหยางตกใจแล้วพูด: “แค่คำพูดคำนั้นคำเดียว ก็ตีเธอถึงขนาดนี้เลย?ดูแล้วพระมหากษัตริย์ไม่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวของเขาเลย!”

“ลูกสาว?”

ดวงตาตี้หนี่ว์วาววับด้วยความชั่วร้ายแล้วพูดเบาๆ: “จริงๆแล้ว พระมหากษัตริย์ไม่เคยเชื่อใจฉันเลย!ที่เขาไว้ชีวิตฉันไว้ก็แค่อยากจะแกล้งเล่นฉันก็เท่านั้น!ไม่ช้าฉันก็ต้องตายในกำมือของเขา!”

“แกล้งเล่น?”

“คุณหลินหยาง ไม่ต้องพูดเยอะขนาดนี้ เกรงว่าวันนั้นเธอจะได้มีทางได้แตะดอกเทียนซวนเย่เลยด้วยซ้ำ ยามที่นั่นต่างก็เป็นองครักษ์ของในวังทั้งนั้น แต่ละคนมีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษในเรื่องกำลัง ถ้าหากเรื่องความแกร่งเกรงว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา ยิ่งกว่านั้นดอกเทียนซวนเย่ที่เลือกไว้ยังไม่บานตอนนี้ยังไม่ได้มันมา แต่วันที่บานจะต้องมีเจ้าสำนักในพระราชวังจำนวนมากมารวมตัวกันที่นี่อย่างแน่นอน ไม่ว่าเธอจะได้ดอกไม้นี้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับโชคของเธอแล้ว!”

ตี้หนี่ว์พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบๆ

“ได้ ในเมื่อเธอพาฉันมาแล้ว ต้องทำตามที่สัญญาไว้กับเธอ แต่ว่าเธอจะให้ฉันช่วยพ่อแม่เธอฉันต้องทำยังไง?”

หลินหยางถาม

ตี้หนี่ว์มองไปรอบๆแล้วพูดเบาๆ: “ตรงนี้คนเยอะเกินไป เธอตามฉันไปที่ห้องโถงด้านข้าง!”

“ได้!”

หลินหยางพยุงตี้หนี่ว์มาถึงที่ห้องโถง

ที่นี่คือห้องนอนของเธอ

แม้ว่าจะเป็นห้องโถงด้านข้าง แต่ก็เรียบง่ายมากและไม่มีแม้แต่สาวใช้

ตี้หนี่ว์ทายาแล้วเปลี่ยนเสื้อจากนั้นก็เดินมา

“พ่อแม่ฉันถูกขังไว้ในคุกสวรรค์ ทุกวันนี้ไร้การฝึกฝน แขนขาถูกตัดจะช่วยพวกเขาออกมา ต้องแอบเข้าไปในคุก!”

ตี้หนี่ว์หันตัวแล้วรื้อกระดาษออกมาหนึ่งแผนที่พูดเบาๆ: “นี่คือแผนที่ของคุกสวรรค์ นอกจากนี้ยังมีเส้นทางการตรวจสอบของยามและเวลาเปลี่ยนกะ คุณหลินหยางเรื่องแอบเขาไปในคุก จริงๆแล้วคนของจิ้งจอกโลหิตนั้นน่าจะเหมาะสมกว่า ฉันไม่รู้ว่าเธอคนเดียวจะไหวไหม สิ่งที่เธอขอฉันจัดการเสร็จแล้ว สิ่งที่ฉันขอหวังว่าเธอจะทำสำเร็จนะ!”

หลินหยางมองไปที่แผนที่แล้วพยักหน้า: “ฉันจะพยายาม!”

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอพยายามแต่ว่าต้องจัดการให้สำเร็จ”

ตี้หนี่ว์พูดอย่างเย็นชา: “แต่เธอต้องระวังตัวด้วยนะ ถ้าหากว่าเรื่องนี้ถูกจับได้พวกเราต้องตาย!”

“ลงมือเมื่อไหร่?”

“ดอกเทียนซวนเย่จะบานในอีกสองวัน คืนก่อนดอกไม้บานหนึ่งวัน พระมหากษัตริย์ต้องเฝ้าทั้งคืน ลงมือตอนนั้นน่าจะเป็นโอกาสที่ดี!”

ยังมีเรื่องแบบนี้?

“ดังสุภาษิตที่ว่าคนธรรมดาไม่มีความผิด แต่ผิดที่ได้หยก เมื่อข่าวของดอกเทียนซวนเย่ถูกรั่วออกไป ก็ดึงดูดความสนใจของพระมหากษัตริย์ ในเวลานั้นพ่อของฉันตัดสินใจจะมอบดอกเทียนซวนเย่ให้พระมหากษัตริย์ เพื่อหลีกเลี่ยงภัย แต่ไม่คิดเลยว่าตระกูลใหญ่อีกสองตระกูลราชวงศ์ดาบโลภอยากได้อำนาจของตระกูลเรา เขาถวายความกับฝ่าบาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วบอกว่าตระกูลจินของเรานั้นอยากพึ่งดอกเทียนซวนเย่ขึ้นสวรรค์บรรลุดินแดนแห่งเทพเจ้า ล้มล้างราชวงศ์สังหารกษัตริย์และหนีออกจากเมือง ฝ่าบาทสงสัยแล้ว จึงตัดสินใจสังหารตระกูลจินของเรา!”

“คืนวันนั้น ทหารองครักษ์หมื่นคนเข้าล้อมคฤหาสน์จินจนหายใจไม่ออก พ่อของฉันส่งคนมาอธิบายให้ฝ่าบาท แต่ยังไม่ได้เจอฝ่าบาทก็ถูกคนของสองตระกูลนั้นฆ่าตาย”

“ในเวลานี้ ฉันรู้ว่าวันจบของตระกูลจินนั้นมาถึงแล้ว!ไม่เพียงแต่ฝ่าบาทจะทำลายตระกูลจินให้สิ้น สองตระกูลใหญ่ไม่มีทางปล่อยพวกเราไว้แน่นอน!”

“เพื่อจะเก็บเมล็ดแห่งการล้างแค้นไว้ เพื่อจะคืนความยุติธรรมให้แก่ตระกูลจินฉันก็เลยฆ่าตระกูลจินทั้งหมด ตักแขนขาของพ่อแม่ พาพ่อแม่และดอกเทียนซวนเย่ขอความกรุณาต่อฝ่าบาท!”

“แบบนี้ ฝ่าบาทถึงปล่อยฉันไป จริงๆฉันรู้ว่าเขานั้นอยากฆ่าปิดปากฉัน แต่เพราะในการกีดขวางของทุกคนหาข้ออ้างไม่เจอเลยทำได้เพียงยอมแพ้”

“เขารับฉันไว้เป็นลูกสาว เพราะกลัวว่าฉันจะหนีไปแล้วจะสร้างความเดือดร้อนทีหลัง”

“ฉันอยู่ในพระราชวัง เรียกได้ว่าเหมือนเดินบนน้ำแข็งทุกๆวันต้องค่อยระวัง แต่ฉันรู้ดีถ้าหากว่าไม่คืนความยุติธรรมแก่ตระกูลจิน ฉันยังมีชีวิตต่อเพื่ออะไร?”

พูดถึงนี่ตี้หนี่ว์ก็ปิดตาลง น้ำตาก็ไหลไปทั่วหน้าของเธอ

หลินหยางเงียบสงบ

ในเวลาที่สิ้นหวัง ถ้าตี้หนี่ว์ไม่นำดาบฆ่าคนทั้งตระกูล เขาก็จะถูกฝังไว้กับคนทั้งตระกูลจินแล้ว

คล้ายกับความกล้าหาญของชายผู้แข็งแกร่งที่ตัดมือของเขาออก

“แม้ว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ต้องแบกรับสิ่งหนักๆกว่าคนทั้งตระกูลเธอที่ตายไปอีก!”

หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆ: “สบายใจได้ ในโลกนี้ต้องมีวันแห่งสันติภาพ”

“ฉันไม่แคร์มันตั้งนานแล้ว”

ตี้หนี่ว์หัวเราะ เต็มไปด้วยความเย็นชาและโหดร้าย: “ฉันเพียงแค่ต้องการให้ศัตรูนั้นตายเป็นเถ้าถ่าน ขอแค่พระมหากษัตริย์นั้นกลายเป็นผงธุลี!แบบนี้ฉันก็พอใจแล้ว!”

หลินหยางไม่พูดต่อมองตี้หนี่ว์อย่างลึกๆแล้วหันตัวจากไป