สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3234

หลินหยางไม่พูดจา แต่สายตากลับปรากฏความบ้าคลั่ง

ในฐานะผู้นำปิง ใช้ตัวเองแลกกับคนของตัวเอง หุบเขาเทพเซียนจำเป็นต้องเห็นด้วย

“ผู้นำปิง นี่ตำหนิฉันไม่ได้ ฉันเคยให้โอกาสเธอเลย ถ้าหากเธอร่วมมือกับฉันอย่างจริงใจ ฉันไม่มีทางเสี่ยงเพราะเข้าตาจน!แต่เธอใช้ประโยชน์กับฉัน ในเมื่อเธอไม่เมตตาธรรมกับฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีสัจจะกับเธอ!”

หลินหยางพูดเสียงต่ำ ก็ตรงไปบีบคอผู้นำปิงจนถอยหลัง

“นายคิดว่านายสามารถหนีไปได้?”

ผู้นำปิงสีหน้ามืดครึ้ม พูดตะโกนออกมา

เวลาที่พูด ทุกคนในเขตเทียนเซียนทั้งหมดก็ล้อมรอบเข้ามา

“ทำไม?พวกเธอกล้าลงมือ?พวกเธอไม่ต้องการชีวิตของหล่อนแล้วเหรอ?”

หลินหยางพูดถาม

“หลินหยาง ฉันให้โอกาสนายอีกครั้ง แค่โอกาสเดียว!ตอนนี้ถ้านายปล่อยฉันทันที เรื่องนี้ ฉันถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ถ้าหากนายไม่ยอมปล่อย!ถ้าอย่างนั้น ฉันจะสั่งให้พวกเธอฉีกนายเป็นชิ้นๆ ทำให้นายตายอย่างไร้ที่ฝัง!”

“เธอไม่อยากมีชีวิตแล้ว?”

“ถ้าหากถูกนายส่งไปที่หุบเขาเทพเซียน ฉันก็ต้องตายทั้งเป็น แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ก็ตายที่นี่ดีกว่า ยังมีนายที่จะตายเป็นเพื่อนฉัน แบบนี้ก็ตายอย่างมีความสุขแล้วไหม?”

ผู้นำปิงพูดสบถ ในสายตามีความแน่วแน่

“จริงเหรอ?”

หลินหยางสีหน้ามืดครึ้ม

“จือหลาน ฟังคำสั่ง!”

ก็เป็นเวลานี้ ผู้นำปิงก็เปิดปากพูดตะโกนขึ้นมา

“ศิษย์มาแล้ว!”

จือหลานรีบคารวะแบบจีน

“ถ้าหากคนนี้ไม่ปล่อยฉันไป เธอก็รีบพาคนไปที่เขตเทียนเซียน นำคนพวกนั้นของวงศ์ตระกูลอ่าวเสวี่ย!ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคนนี้ ฆ่าให้หมด เข้าใจไหม?”

“รับคำสั่ง!”

จือหลานรู้

เห็นท่าทางตายก็ไม่ยอมเป็นคนต่ำช้าของผู้นำปิง คนปกติก็รู้ว่าถูกขู่แล้ว

แต่หลินหยางกลับหัวเราะเสียงดัง สีหน้าท่าทางไม่สนใจ

“ผู้นำปิง ถ้าหากเธอกล้าฆ่าคนของฉัน ฉันแนะนำว่าให้เธอส่งคนไปตอนนี้ดีกว่า ไม่อย่างนั้น ก็ไล่ตามไม่ทันแล้ว!”

ผู้นำปิงสีหน้าเปลี่ยนทันที รู้สึกถึงอะไรแล้ว รีบเรียกจือหลาน“เร็วเข้า รีบไปที่เขตเทียนเซียน!”

จือหลานรีบหมุนตัวกลับจะไปทันที

แต่ยังเดินไปไม่กี่ก้าว สมาชิกของเขตเทียนเซียนคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

“ผู้นำปิง แย่แล้ว!คนในถ้ำน้ำแข็งหายไปแล้ว!”

คนนั้นคุกเข่าลงบนพื้น หอบหายใจ

“หายไป?”

สีหน้าของผู้นำปิงมืดครึ้มมาก หันหน้ากลับไปมองหลินหยาง“เป็นนายที่ช่วยพวกเธอหนีไป?”

“พวกเธอ…ไม่ได้หนี”

หลินหยางพูดเสียงต่ำ

“ไม่หนี?หรือว่ายังหลบซ่อนตัวในเขตเทียนเซียน?”

ผู้นำปิงขมวดคิ้วแน่น ทันใดนั้น เธอเหมือนกับคิดอะไรขึ้นมาได้ ตกใจจนหน้าถอดสี ร่างกายอดไม่ได้ที่จะสั่นเทา

เธอไม่สนใจท่าทางอะไรแล้ว คำรามไปทางจือหลาน

“ไปที่ภูเขาน้ำแข็ง!รีบไปที่ภูเขาน้ำแข็ง!เร็วเข้า!”

จือหลานขนลุกด้วยความหวาดกลัว เข้าใจความหมายของผู้นำปิงแล้ว

อ่าวหานเหมยทุกคนหายไป ไม่ได้ออกไปจากเผ่าเทพเซียน แต่ว่า…ไปที่ภูเขาน้ำแข็ง ปลดปล่อยทาสรับใช้ทั้งหมด!

แต่ว่าไม่ทันเวลาแล้ว

เสียงสั่นสะเทือนดังเข้ามา

พื้นดินสั่นไหวขึ้นมา

เงาร่างใหญ่พุ่งเข้ามาทางนี้

มองดู ล้วนเป็นทาสรับใช้ของบนภูเขาน้ำแข็ง

พวกเขาสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เหมือนสัตว์ที่ดุร้าย มุ่งเข้ามาทางนี้

“เกิดอะไรขึ้น?”

ซ่างจู่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ปืนขึ้นมา พูดตะโกนเสียงดัง

“คนพวกนี้เป็นใคร?”

หยวนจู่ก็แผดเสียงคำรามขึ้นมา

ทุกคนในเขตหยวนเซียนรีบดึงดาบขึ้นมา ล้อมรอบด้านหน้าไว้ จ้องมองคนจำนวนมากที่พุ่งเข้ามา

“คนเหล่านี้เป็นทาสรับใช้บนเขตหยวนเซียน”

“อะไรนะ?”

“ผู้นำปิง เธอทำอะไร?ทำไมคนเหล่านี้ถึงพยายามปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”

“และ…พวกเขาทำไมถึงยังมีกำลังภายใน?เธอไม่ได้ทำลายกำลังภายในของพวกเขา?”

ซ่างจู่กับหยวนจู่พูดซักถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“กำลังภายในของคนพวกนี้ฉันจะไม่ทำลายเหรอ?”

ผู้นำปิงกัดฟัน จ้องมองหลินหยางด้วยสายตาเย็นชา“แต่พวกเขายังมีกำลังภายใน ต้องมีใครบางคนทำแน่นอน!พูด นายเป็นคนทำใช่ไหม?”

“ใช่”

“นายใช้ของวิเศษอะไร คาดไม่ถึงว่าจะฟื้นฟูกำลังภายในของพวกเขาได้เพียงชั่วข้ามคืน?”

“ของวิเศษ?”

หลินหยางส่ายหน้า“ฉันไม่มีของวิเศษอะไร”

“แล้วทำไมนายถึงทำได้?”

“หรือว่านายเป็นเซียน?ใช้เวทมนตร์คาถาอะไร?”

“ฉันไม่ใช่เซียน และไม่ได้มีเวทมนตร์คาถาอะไร เมื่อคืนฉันแค่ แอบเข้าไปในภูเขาน้ำแข็ง รักษาพวกเขาจนหายดี!”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย รักษาหายทุกคนแล้ว?

ผู้นำปิงถลึงตาโต ไม่อยากจะเชื่อ

ต้องรู้ว่า ทาสรับใช้ที่อยู่บนภูเขาน้ำแข็ง มีจำนวนนับหมื่นคน！

หมอนี่…คาดไม่ถึงว่าจะสามารถรักษาได้ชั่วข้ามคืน?

“พูดจาไร้สาระ!พูดจาซี้ซั้ว!นายคนเดียว สามารถรักษาหายเพียงชั่วข้ามคืน?”

จือหลานพูดตำหนิด้วยความโกรธ

หลินหยางช่วยชีวิตทาสรับใช้ คือให้พวกเขามีเงินทุนต่อต้านเผ่าเทพเซียน และให้ทาสรับใช้เหล่านี้ช่วยเขายื้อเวลา

ที่ผ่านมา หลินหยางชอบทำตามอำเภอใจ

“แล้วนายอยากจะทำยังไง?”

หยวนจู่เสียงมืดครึ้ม

“พวกคุณอยากช่วยผู้นำปิง?”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย

“ถ้าหากนายรู้จักวางตัว ก็รีบปล่อยมือ!”

“ได้ พวกคุณต้องการเธอ?ฉันจะให้พวกคุณ!”

หลินหยางผลักผู้นำปิงออกไปทันที

จือหลานมือไวตาไว รีบเข้าไปข้างหน้า ประคองผู้นำปิงไว้

“ท่านอาจารย์ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ท่านอาจารย์ ท่านไหวไหม?”

ทุกคนรีบถามทันที

“ฉันไม่เป็นอะไร…แค่กๆ…”

ผู้นำปิงจับคอที่ถูกบีบจนแดง ในขณะที่ไอ ก็มองไปทางหลินหยาง พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นาย ทำไมถึงปล่อยฉันอย่างง่ายดาย?ต้องมีแผนการแน่นอน!”

“ไม่ว่าเขาจะมีแผนการอะไร วันนี้ เขาเป็นฝ่ายสละคนที่คุ้มครอง ถ้าอย่างนั้นก็อย่าตำหนิฉัน!ฆ่ามัน!”

หยวนจู่พูดตะโกน

ทุกคนรีบพุ่งไปทางหลินหยางทันที

“ทำไม?แม้แต่พูดกับฉันว่าจะให้โอกาสก็ไม่ให้แล้วเหรอ?”

หลินหยางไม่รีบร้อน พูดเสียงเรียบเฉย

“นายยังอยากจะพูดสั่งเสียอะไรไหม?ได้ ฉันจะให้โอกาสนาย!”

ผู้นำปิงยกมือขึ้น บอกให้ทุกคนหยุด

“พูดเถอะ!”

หยวนจู่พูดสบถ

“ฉันอยากจะถามพวกคุณ ประโยชน์ที่พวกคุณมีตัวตนอยู่ในเผ่าเทพเซียนคืออะไร?”

หลินหยางพูดตะโกนเสียงดังทันที

เสียงดังมาก ดังไปทั่วทุกทิศ

ทุกคนมองไปทางหลินหยาง

ทั้งสามคนนิ่งอึ้งไปทันที

“คนที่โง่เขลา ก็ยังเข้าใจก็ความมุ่งมั่นของปรมาจารย์”หยวนจู่ส่ายหน้าพลางพูด

“ฉันปรมาจารย์ แค่ต้องการอายุยืน และก้าวไปในหนทางธรรมะสูงสุด”

ซ่างจู่พูดเสียงเรียบเฉย

“ธรรมะสูงสุด?อายุยืน?พวกคุณ สามารถทำได้ไหม?”

หลินหยางจ้องมองทั้งสามคน และพูดถาม เสียงเปลี่ยนเป็นสงสัยขึ้นมา

“พวกคุณ…มีคุณสมบัติที่จะทำได้ไหม?”