สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3250

สิ่งที่หุบเขาเทพเซียนมีไม่ใช่ภูเขาเหมืองแร่ มันคือถ้ำเหมืองแร่

แต่อย่างไรก็ตามเหมืองแร่นี้ไม่ได้ขยายยื่นลงไปด้านล่าง แต่มันเลื้อยอิงตามแนวภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ด้านหลังหุบเขาเทพเซียน

หลินหยางเข้าไปตรวจสอบด้านในถ้ำเหมืองแร่ เขาคาดเดาว่าด้านใต้ถ้ำเหมืองแร่นี้จะต้องมีหินแร่ที่มีลักษณะพิเศษอย่างแน่นอน

และปัญหาที่หุบเขาเทพเซียนกับเผ่าเทพเซียนต้องเผชิญเป็นเรื่องเดียวกัน

ผู้คนมีขีดจำกัดในการทะลายพื้นผิว ถ้าหากว่ายิ่งลึกลงไปจะทำให้กระทบต่อหินแร่ และยิ่งจะทำให้ทะลายไม่ได้

แต่เรื่องนี้ไม่ได้มีผลกระทบต่อหลินหยางเลย เขาเชี่ยวชาญด้านไฟแปลก ตอนนี้พลังแห่งสวรรค์เพิ่มพูน ก็แค่ชั้นน้ำแข็งกระจอกๆเขาไม่สนใจหรอก

“ผมต้องการเข้าฌาน ปิดถ้ำเหมืองแร่ อย่าให้ใครเข้ามาด้านในล่ะ”

หลินหยางหันกลับไปพูดกับคนที่อยู่ด้านหลัง

“รับทราบ เจ้าแห่งเทพเซียนหลิน!”

ไม่นาน คนของหุบเขาเทพเซียนก็ปิดประตูถ้ำเหมืองแร่ และให้คนเฝ้าไว้

หลินหยางนั่งขัดสมาธิอยู่เพียงลำพังด้านในถ้ำเหมืองแร่อันหนาวเหน็บ และเริ่มทำการเปลี่ยนแปลงครั้งที่สอง

……….

ตึกตักๆๆ…..

เสียงขบวนม้ากำลังมุ่งหน้าเดินไปที่พันธมิตรชิงเซวียน

เมื่ออารักขาที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าเห็น จึงรีบวิ่งมาข้างหน้าทันที

“ท่านผู้นี้ ช่วยแสดงบัตรผ่านทางของพวกคุณด้วย”

“พวกเราไม่มีบัตรผ่านทางหรอก พวกเราเป็นคนของตระกูลม่าน อยากจะเข้าพบผู้นำพันธมิตรของพวกคุณ”

ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราที่เป็นหัวหน้าพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“คนของตระกูลม่าน?”

อารักขาที่อยู่ด้านหน้าตะลึงงัน จากนั้นรีบทำความเคารพพูดว่า“ขออภัยท่านด้วย ตอนนี้ผู้นำพันธมิตรของพวกเราเข้าฌานอยู่ ไม่ต้อนรับแขก ขอให้ท่านตามผมมาที่ห้องโถงรับแขกได้เลย รองผู้นำพันธมิตรของพวกเราจะต้อนรับท่านเอง”

เฮือก!

อารักขาเพิ่งจะพูดจบ กระบี่อันแหลมคมก็ได้ตัดผ่านศีรษะของเขาไปเสียแล้ว

เลือดไหลอาบพสุธา

ศีรษะของคนหล่นอยู่บนพื้น

“อะไรกัน?”

“บัดซบ!”

อารักขาที่อยู่ตรงหน้าประตูทั้งโกรธทั้งตกใจ พวกเขาพากันทยอยชักดาบออกมา จากนั้นล้อมรอบคนกลุ่มนี้ไว้

“ไม่รู้อะไร”

ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ และจู่ๆก็กระโดดขึ้นมาจากหลังม้าเคลื่อนตัวไปมาระหว่างทหารยามราวกับภาพหลอน

ชั่วพริบตาเดียวแสงอันเยือกเย็นก็ตัดผ่านคอของอารักขาเวรยาม

อารักขาทุกคนตัวแข็งทื่อ ตามด้วยบริเวณลำคอปรากฎเส้นสีแดง และเลือดก็ไหลอาบ ศีรษะถูกตัดเสียบประจาน

“อา!”

“ศัตรูโจมตี! ศัตรูโจมตี!”

“รีบมาเร็วเข้า!”

สถานการณ์ด้านหน้าประตูอลหม่านวุ่นวายกันไปหมด แต่ละคนต่างร้องขึ้นไม่ขาดสาย

ไม่นาน ยอดฝีมือของพันธมิตรชิงเซวียนเป็นจำนวนมากก็ถลันออกมา

เมื่อเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิง ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียว อูหงได้พากันทราบข่าว ทั้งหมดจึงรีบมาที่ประตูใหญ่

ได้เห็นศพมากมายก่ายกองอยู่บนพื้น ทุกคนต่างสีหน้าดูไม่ได้เป็นอย่างมาก

“ทหาร จัดการคนพวกนี้ให้ราบคาบ!”

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงตะคอกขึ้นด้วยความเดือดดาล

“ช้าก่อน!”

อูหงห้ามทุกคนไว้ สายตาจับจ้องชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้า แล้วพูดว่า“คุณคือม่านชี?”

“คิดไม่ถึงว่าท่านอูหงจะรู้จักผู้น้อยอย่างผม แบบนี้หาได้ยากจริงๆ”

ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ม่านชี? พวกเขาคือคนของตระกูลม่าน?”

“อะไรนะ? คนของตระกูลม่านมาเหรอ?”

คนที่อยู่ด้านข้างตะลึงงัน สถานการณ์ตอนนี้ยุ่งเหยิง

“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”

ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวตะคอกถามด้วยสีหน้าระแวดระวัง

“พวกเราได้รับคำสั่งจากผู้เฒ่าให้มาแจ้งพวกคุณ ผู้เฒ่าให้เวลาพวกคุณคิดหนึ่งวัน ถ้าผู้นำพันธมิตรชิงเซวียนยอมศิโรราบต่อผู้เฒ่า ผู้เฒ่าจะไว้ชีวิตพวกคุณ ถ้าไม่ยอมแพ้ล่ะก็ หลังจากนี้หนึ่งวัน ผู้เฒ่าจะเป็นคนมาจัดการพันธมิตรชิงเซวียนด้วยตนเอง เข้าใจหรือยัง?”

ชายวัยกลางคนพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

พอได้ยินคำนี้ เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิง อูหงพากันเงียบกริบ

คิดไม่ถึงว่าผู้เฒ่าตระกูลม่านจะลงมือกับพันธมิตรชิงเซวียน…..

ทุกคนไม่อยากจะเชื่อ เหมือนไม่กล้าจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินเสียด้วยซ้ำ

“ชีเย่ ภูเขาเทียนเสินถูกพวกคุณเอาไปแล้ว ทำไมถึงยังทำรุนแรงแบบนี้กับพันธมิตรชิงเซวียนอยู่ จะไม่ยอมให้พวกเราอยู่รอดเลยใช่ไหม?”

อูหงสีหน้าซีดเผือดรีบพูดขึ้น

“ชาวบ้านธรรมดา มีสิทธิ์บ่นโทษเทพเซียนเหรอ?”

“คุณ…..”

ม่านชีพูดดูถูกว่า“ในสายตาของท่านผู้เฒ่า พวกคุณมันก็แค่กลุ่มสัตว์เลื้อยคลานเท่านั่นเอง! ถ้าพวกคุณไม่ยอมแพ้ ยังหวังจะให้ท่านผู้เฒ่าของพวกเราไว้ชีวิตเหรอ?”

“ใครกลัวใครกันแน่!”

“โอหังจริงๆ!”

เสียงเดือดดาลดังก้องกังวานอยู่ข้างหู

แต่อูหงกลับเงียบสงบ แววตาสั่นไหวอยู่เป็นนิจ

“ผมว่ารีบให้ผู้นำพันธมิตรกลับมาเพื่อปรึกษาหารือว่าจะรับมือยังไงเถอะ “

ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวเดินมาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“แต่ผู้นำพันธมิตรไปธารน้ำแข็งที่หนาวจัด ยากที่จะติดต่อได้…..”

“จะทำยังไงดี?”

คนจำนวนหนึ่งขมวดคิ้วเป็มปม

“ทุกท่าน ฉันคิดว่าควรจะทำการป้องกันก่อน เวลาวันเดียวกระชั้นชิด พวกเราควรจะรีบเคลื่อนย้ายคนเจ็บ จากนั้นเรียกคนที่รับผิดชอบการสู้รบกลับมา ถ้ายังลังเลอยู่มันจะไม่ทันเวลาเอานะ”

อูหงพูดขึ้น

“ท่านอูหงพูดถูก จากลักษณะนิสัยของผู้นำพันธมิตรไม่มีทางยอมศิโรราบเด็ดขาด พวกเรากับตระกูลม่านจะต้องสู้กันอยู่แล้ว! แบบนี้พวกเรามารีบเตรียมตัวกันดีกว่านะ!”

“งั้นดี ฉันจะกระจายคำสั่งออกไป ทุกท่านรีบลงมือเลย”

“อืม!”

หลังจากทุกคนปรึกษาหารือกันเสร็จ ก็รีบกระจายตัวออก

อู่หงมองแผ่นหลังของคนเหล่านี้ที่เดินออกไปด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นก็หมุนตัวไปที่โรงม้า และเลือกม้าเร็วมาตัวหนึ่งมุ่งหน้าไปทางภูเขาเทียนเสิน

ไม่นาน คำสั่งระมัดระวังสูงสุดก็ถูกเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงประกาศช่วงพลบค่ำ

พอประกาศนี้กระจายออกไป คนของพันธมิตรที่อยู่ข้างนอกก็ถูกเรียกกลับมา

ผู้นำระดับสูงหลายคนรีบเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ สร้างป้อมปราการ และเตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้

“ท่านพ่อ เมื่อกี้เพิ่งได้รับข่าวสารมาว่ามีบางคนในพันธมิตรที่ไม่สามารถติดต่อได้ อาจจะแอบหนีออกไปจากพันธมิตรแล้วล่ะ!”

ฉู่ชิวสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย รีบเดินมาที่ห้องประชุมและปรึกษาหารือกับผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียว

“ทุกครั้งที่มีการสู้รบครั้งใหญ่ มักจะมีคนหวาดกลัวหลบหนี เมื่อขาดสติ เอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก พวกเราทำส่วนของเราให้ดีที่สุดก็พอ”

ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวพูดอย่างราบเรียบ

ฉู่ชิวพยักหน้า

“ใช่แล้ว ท่านอูหงล่ะ? ทำไมไม่เห็นเธอ?”จู่ๆผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวก็ถามขึ้น

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตะลึง

“หลังจากที่ม่านชีไป ท่านอูหงก็หายไปแล้ว….”

“เธอไปไหนแล้ว?”

“หรือว่าเธอ…หนีแล้ว?”