สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3251

ฉู่ชิวมองหาอูหงรอบๆแต่ไม่เห็นแม้แต่เงา

ในหุบเขาอูซานก็ยังไม่เจอใครเหมือนเก่า

สิ่งนี้ทำให้ผู้คนคิดเพ้อเจ้อ

“ไม่สนใจอูหงแล้ว พวกเราทำของพวกเรา!”

สีหน้าเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงเปลี่ยนไปแล้วพูดอย่างขมขื่น

“ท่าน พวกเราจัดคนนำตัวคุณอ้ายหร่านเคลื่อนย้ายไป ตอนแรกอูหงเป็นคนดูแลเขา ตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงาของอูหง คุณอ้ายหร่านต้องมีคนดูแล”

ฉู่ชิวเปิดปากพูด

“ฉันส่งตัวซิ่งเอ๋อร์พาคุณอ้ายหร่านไป”

“แต่ว่า....คุณอ้ายหร่านแช่อยู่ในห้องยาอาบน้ำปิดไฟไม่ได้ แต่ต้องเปลี่ยนยาอยู่ตลอกนะ....”

“อย่างนั้นก็หารถม้าไว้หนึ่งคัน ใช้แผ่นเหล็กรองไว้ที่ข้างล่างเอาทั้งคนและอ่างไปด้วยเลย!”

“ได้...ได้เลย!”

“ใช้ทางหลวง!ทางเรียบและดีหน่อย!”

“ได้!”

ทุกคนหารือกันแล้วรีบเดินออกเดินทาง

อย่างรวดเร็ว คนของหอเฟิงไห่ก็ถูกถอยทัพไปทีละคน

ทั้งสถานที่กองทัพมีเพียงแค่นักรบที่ยังอยู่

แต่ว่ามีคนไม่น้อยเลือกที่จะจากไป

เพราะว่าสงครามครั้งนี้ไม่เหมือนกับสงครามภูเขาเทียนเสิน

สงครามภูเขาเทียนเสิน เย่เหยียนมีจำนวนคนมากกว่า บวกกับทุ่มกำลังบุกรุกของหอเหลยเจ๋อเทียนมาด้วย มีกองทหารของหลินหยางฝ่ายตรงข้ามถึงได้พ่ายแพ้

แต่ครั้งนี้ ตระกูลม่านนำพากองทหารมากมายของตระกูลมากอำนาจไปฆ่าตระกูลพันธมิตรชิงเซวียน จำนวนคนของตระกูลม่านนั้นไม่เสียเปรียบบวกกับเหล่าจู่ตระกูลม่านเป็นคนเก่าแก่ของเทพเซียนแห่งแผ่นดิน ทางหลินหยางนั้นไม่มีอะไรดีเลย

หนานซิ่งเอ๋อร์พาผู้รักษาความปลอดภัยหญิงของหนานหลี่เฉิงหลายคน ขี่รถม้าออกจากที่แห่งนี้ ไปตามเส้นทางออกของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

แม้ว่าข้างนอกของที่นี้มีรถยนต์จอดไว้หลายคัน แต่อ้ายหร่านต้องใช้ยาหม้อนี้รักษาเนื้อหนังของร่างกาย ไม่สามารถนั่งรถได้

รถแล่นไปตามทาง

แต่เมื่อมาถึงกลางดึก ประตูของสถานที่ตั้งของกองกำลังก็ถูกปิดไปแล้ว

สถานที่ตั้งของกองกำลังพันธมิตรชิงเซวียนเงียบจนทำให้คนตกใจ

ก่อนเกิดพายุฝน

......

ทางเข้าถ้ำเหมืองแร่

บูม!

บูม...

เสียงดังๆออกจากภายใน

พื้นดินสั่นสะเทือน หุบเขาเทพเซียนก็สั่นสะเทือนขึ้น

กลิ่นอายความน่าเกรงกลัวก็เพิ่มขึ้นอย่างลึกลับ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เชียนเซวียนอีพาหลัวเฉิงเซียนและคนอื่นๆของหุบเขาเทพเซียนมุ่งหน้าไปทางถ้ำเหมืองแร่ จ้องลูกศิษย์ที่อยู่ตรงหน้าประตูแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ตอบกลับเจ้าสำนัก พวกเราก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ได้ยินเพียงแค่ข้างในมีเสียงดังแปลกๆออกมา น่าจะเป็นเจ้าแห่งเทพเซียนหลินทำ!”

ลูกศิษย์ก็รีบกำหมัดทำความเคารพใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“คนที่นามสกุลหลินทำบ้าอะไร?”

สีหน้าหลัวเฉิงเซียนเปลี่ยนไปแล้วพูดขึ้น: “เจ้าสำนัก หรือว่าพวกเราเข้าไปดู?”

เชียนเซวียนอีคิดสักครู่แล้วโบกมือ: “เปิดประตูถ้ำเหมืองแร่!”

“รับทราบ!”

ลูกศิษย์หลายคนไปข้างหน้าแล้วออกแรงพังประตูหินขนาดใหญ่ของถ้ำเหมืองแร่

ตูม!

ตูม!

เสียงดังหลายรอบกระจายออกมา

จากนั้น....ก้อนหินขนาดใหญ่ไม่ขยับเลย

“ม่านพลัง?”

หลัวเฉิงเซียนอดไม่ได้ที่จะพูด

“ไอ้หมอนั้นลงม่านพลังไว้?”

“เจ้าสำนัก!ต้องรีบทำลายประตูถ้ำเหมืองแร่ออก ไอ้หมอนั้นต้องทำอะไรในนั้นแน่ๆ!”

“ใช่เลย ขอเชิญเจ้าสำนักลงมือทำลายประตูถ้ำเหมืองแร่!”

ทุกคนต่างตะโกนแค่ละคนก็รีบร้อนมากเลย

เชียนเซวียนอีก็รู้สึกว่ามันแปลๆแล้วก็รีบพูด: “หลบไปให้หมด!”

“รับทราบ!”

ทุกคนต่างหลบไป

พลังของหลินหยางไม่อ่อนแอเลย หลัวเฉิงเซียนลงมือยังไม่รู้จะสามารถทำลายประตูถ้ำเหมืองแร่ได้อย่างง่ายๆหรือป่าว ในเวลานี้ทำได้เพียงเชิญตัวเชียนเซวียนอีนั้นลงมือ

แต่เมื่อเชียนเซวียนอีอยู่ตรงหน้าประตูก้อนหินขนาดใหญ่ดวงตาอย่างกับธนู ทั่วร่างกายก็มีพลังแห่งสวรรค์นั้นเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา.....

เขาไม่เข้าใจสิ่งนี้ได้อย่างไร?

แต่เขากำลังลังเล

เพราะว่าดูแล้ว เขาและหลินหยางยังไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน

เขากำลังลังเลจะเป็นศัตรูหรือเพื่อนกับคนคนนี้ดี

“แต่นี่ไม่ได้มีอะไรน่าชื่นชม!”

ในเวลานี้ จู่ๆหลินหยางก็ส่ายหัวขึ้น: “ท่านเจ้าสำนัก เธอลืมอะไรไปไหม พลังแห่งสวรรค์ของฉันเคยกลายพันธุ์มาแล้วสองรอบแล้ว!”

เชียนเซวียนอีตกใจเล็กน้อย: “เธอหมายความว่ายังไง?”

“ฉันกลายพันธุ์พลังแห่งสวรรค์ที่เผ่าเทพเซียนก่อน แล้วมากลายพันธุ์ที่หุบเขาเทพเซียนเป็นครั้งที่สอง ดังนั้นสิ่งที่เธอเห็นยังไม่ใช่พลังมังกรที่แท้จริงและไม่ใช่หน้าตาพลังแห่งสวรรค์ที่แท้จริงด้วย!”

ขณะพูดหลินหยางยกมือขึ้นสองมือแล้วกางนิ้วทั้งห้าออก ดวงตาทั้งสองข้างโปร่งแสงและซีด เหมือนกับว่ามีแสงจากเทพออกจากดวงตา

เหมือนทุกคนตัวสั่นขึ้น

วินาทีต่อมา

ฮว่า!

มีกลิ่นอายระเบิดบานสะพรั่งออกจากสองฝ่ามือของเขา

ต่อมา ก็เห็นกลางฝ่ามือทั้งสองข้างของเขามีของปรากฏขึ้นเหมือนกับฟ้ายามค่ำคืน

แสงสว่างอันน้อยนิดก็บานสะพรั่งขึ้นตรงฝ่ามือของเขา

พลังนี้เป็นเหมือนความสับสนวุ่นวาย!

“อะไร?”

เชียนเซวียนอีตกใจ

“นี่ถึงจะเป็นพลังแห่งสวรรค์ของฉัน”

หลินหยางพูดอย่างสงบ จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่ภูเขาแห้งแล้งที่อยู่ห่างไกลออกไปนอกหุบเขา โบกมือเบาๆ

บูม!

ของในฝ่ามือของเขาเหมือนถูกตีแล้วออกมา

ทันใดนั้น ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งก็บิดเบี้ยว และวัตถุก็มองไม่เห็นและไม่มีเงา ทะลุผ่านความว่างเปล่าและกระแทกเข้ากับภูเขาแห้งแล้งในระยะไกล

ในเวลาต่อมา

บูม!

เสียงดังสั่นฟ้าดังขึ้น

แล้วก็เห็นยอดภูเขาแห้งแล้งระเบิดออกทันทีกลายเป็นทรายและฝุ่นกระจายไปทุกทิศทุกทาง

คนของหุบเขาเทพเซียนตรงหน้าก็ถึงกับตกใจอ้าปากค้าง.....