สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3347

ศักยภาพที่ไม่เท่าเทียมกันโดยสิ้นเชิงถูกกำหนดให้เป็นสงครามที่ย่อยยับ

การปรากฏตัวของหลินหยาง ราวกับเทพทหารที่ลงมาจากสวรรค์ เพื่อสังหารทหารที่พิทักษ์คนชั่วและโยนหมวกเหล็กและเสื้อเกราะของพวกเขาทิ้งไป

"เขาคือใครกัน?"

ผู้บังคับบัญชาฐานที่มั่นที่สามหายใจถี่ ดวงตาทั้งคู่ลุกโชนไปด้วยไฟอันร้อนแผดเผา แล้วกล่าวถามอย่างรีบร้อน

"ผู้บังคับบัญชา ฉัน....ฉันไม่ทราบ แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นคนของพวกเราครับ คุณดูสิ คนของพวกเรากำลังตามเขาลงจากภูเขาไปสังหาร!"

ทหารคนหนึ่งกล่าวด้วยความตื่นเต้น

"ไม่สนแล้ว! เหล่าสหาย ตามท่านผู้นั้นไป ออกไปสังหาร! ทำการโจมตีกลับ!"

ผู้บังคับบัญชาฐานที่มั่นที่สามถูกศักยภาพอันน่าสะพรึงกลัวของหลินหยางทำให้ช็อกถึงที่สุด จากนั้นจึงคำรามส่งเสียง และพาทุกคนมุ่งออกไปสังหาร

ทหารอารักขาฐานที่มั่นที่สามเริ่มโจมตีกลับอย่างเป็นทางการ

"ไม่เจียมตัว! ไปฆ่ามัน! ฆ่ามัน! กวาดล้างมันให้สิ้นซาก!"

ผู้บัญชาการทหารเถื่อนคำรามด้วยความเดือดดาล

"แม่ทัพมังกรครับ ผู้บังคับบัญชาอยู่ทางด้านนั้น พวกเราจะให้พวกเขาไปร่วมสู้ด้วยกันไหมครับ!"

ทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นมากลางอากาศ

"ตามฉันไปสังหารเพื่อเปิดเส้นทางนองเลือด และสังหารศัตรูทั้งหมดที่จะบุกเข้ามา อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

หลินหยางตะโกนขึ้น นิ้วมือขยับอย่างรวดเร็ว และเข็มมังกรหงเหมิงทั้งหมดก็ลอยออกไป ราวกับแสงดาว แล้วแทงเข้าไปในร่างกายของทหารเหล่านั้น

ทหารทั้งหมดต่างก็สั่นสะท้าน หลังจากนั้นก็รู้สึกถึงพลังงานอันไม่มีที่สิ้นสุดพรั่งพรูออกมาจากร่างกาย และในเวลานี้ความเจ็บปวดทั้งหมดภายในร่างกายก็มลายหายไป คล้ายกับว่าไม่เคยมีอยู่โดยสิ้นเชิง

เหล่าทหารนิ่งอึ้งไป มองฝ่ามือทั้งสองของตนเองด้วยความประหลาดใจ บนใบหน้าปรากฏความไม่อยากจะเชื่อ

"พวกคุณถูกเสริมความแข็งแกร่งแล้ว ลุย!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ครับ!"

ถึงแม้ว่าทหารทุกคนจะงุนงง แต่ด้วยความเชื่อมั่นที่มีต่อหลินหยางผู้เป็นแม่ทัพมังกรท่านนี้ จึงพุ่งตัวออกไปในทันที

พวกเขาเหนี่ยวไกปืนอย่างสุดชีวิต แต่ก็พบว่าแค่ออกแรงนิ้วมือเพียงเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าไกปืนจะหัก

ปืนทั้งหมดกลายเป็นแตกออกเป็นชิ้นๆ

"อะไรกัน?"

ทหารทุกคนงุนงง

"บุกเข้าไปก็พอ!"

หลินหยางเห็นว่าเหล่าทหารมองปืนในมือที่แตกเป็นชิ้นๆ อย่างไปไม่เป็น จึงตะโกนขึ้นทันที

เหล่าทหารกัดฟัน แล้วมุ่งตรงไปข้างหน้าทันที

เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้กลัวตายอยู่แล้ว

โดยเฉพาะเพื่อประเทศและสงคราม จึงจู่โจมกันอย่างต่อเนื่อง

ทหารของแดนมังกร ไม่มีใครปอดแหก!

"ตู้เฉียงพวกเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?"

ผู้บังคับบัญชาเอ่ยปากกล่าว

เหมือนกับซูเปอร์แมนเลย....."

"กุยกุย พวกเขาเป็นเทพเหรอ?"

ทุกคนต่างตกใจจนพูดไม่ออก

"นิ่งอึ้งอะไรกัน? รีบตามตู้เฉียงไปสู้เร็วเข้า สร้างแนวการโจมตี และทำลายศัตรูเหล่านี้!"

เมื่อผู้บังคับบัญชาได้สติขึ้นมา จึงตะโกนขึ้นมาอย่างฮึกเหิม

"ครับ!"

ทุกคนเริ่มโจมตีตอบโต้

คนของทหารเถื่อนพ่ายแพ้จนถอยร่นได้

แม้ว่าพวกเขาจะได้เปรียบทางด้านจำนวนอย่างชัดเจน แต่พวกเขาก็ไม่อาจต้านทาน 'ซูเปอร์แมน' เหล่านี้ที่พุ่งลงมาจากยอดเขาทิศใต้ได้

ภายใต้การคุ้มกันของหลินหยาง ฐานที่มั่นที่สามได้เริ่มบีบบังคับให้ทหารเถื่อนออกจากฐานที่มั่น

"อวี๋หลาง เห็นแล้วหรือยัง? ว่าต้านทานไม่ไหว! ต้านทานไม่ไหวโดยสิ้นเชิง พวกเราจะต้องรีบหนีไป ไม่เช่นนั้นใครก็ช่วยพวกเราไม่ได้ทั้งนั้น!"

งูหางกระดิ่งตกใจจนตัวสั่นไม่หยุด และรีบกล่าวขึ้นมา

แต่อวี๋หลางไม่ส่งเสียง หัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า: "ยังหรอก งูหางกระดิ่ง ถึงตาคุณออกแสดงแล้ว!"