ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา นิยาย บท 17

“ถอนหมั้น?”

ฉู่หนิงหัวเราะเบาๆ “ท่านหญิงเสิ่น นี่ก็คือจุดประสงค์ที่เจ้ามาหาข้าในวันนี้หรือ?”

แม้เสิ่นหว่านอิ๋งรู้ตัวว่าทำไม่ถูกต้อง แต่เพื่อตระกูลเสิ่น นางก็ยังพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ขณะที่กำลังจะอธิบาย ฉู่หนิงกลับยิ้มที่มุมปาก และกล่าวเสียงเรียบ “ไปแนวหน้าครั้งนี้ เกรงว่าข้าคงไม่ได้กลับมา เจ้าไม่อยากแต่งกับข้า ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

แต่นี่เป็นการหมั้นหมายที่พระราชทานโดยเสด็จพ่อ เกรงว่าจะไม่สามารถถอนหมั้นได้ง่ายๆ”

ไม่สามารถถอนได้ง่ายๆ?

เช่นนั้นก็แปลว่าถอนได้!

ดวงตาเสิ่นหว่านอิ๋งเป็นประกาย “ขอแค่องค์ชายทูลขอถอนหมั้นต่อฝ่าบาท หม่อมฉันย่อมมีวิธีทำให้ฝ่าบาทตอบตกลงเพคะ”

เฝิงมู่หลานมองบน “อย่าไปเชื่อเขา เจ้าหมอนี่สนใจเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว มีหรือที่เขาจะยอมไปทูลขอถอนหมั้นต่อฝ่าบาท

เขาแค่อยากใช้วิธีเช่นนี้ดึงดูดความสนใจของเจ้าก็เท่านั้น กลอุบายเช่นนี้ ข้าเคยเห็นพวกบ้ากามเหล่านั้นใช้มานักต่อนักแล้ว!”

บ้ากาม?

นี่กำลังว่าข้าอยู่หรือ?

ฉู่หนิงไม่ได้โกรธ เขาเพียงหัวเราะเบาๆ “หากไม่เชื่อ เช่นนั้นก็ช่างเถิด”

เมื่อเขากล่าวจบ ก็จะพาจ้าวอวี๋จากไปทันที

เฝิงมู่หลานร้อนรนทันที พลันยกกระบี่ในมือขึ้นขวางตรงหน้าฉู่หนิง

สายตาจ้าวอวี๋เย็นลงฉับพลัน เขาควงทวนในมือ งัดกระบี่ของนางออก

เฝิงมู่หลานเดือดดาลขีดสุด ขณะที่กำลังจะลงมือ เสิ่นหว่านอิ๋งกลับขวางนางไว้ และกระซิบเบาๆ “อยู่ต่อหน้าองค์ชาย ห้ามเหิมเกริมเด็ดขาด”

“แต่เขา…”

“มู่หลาน เชื่อข้า!”

เฝิงมู่หลานส่งเสียงฮึดฮัด พลางถลึงตาใส่ฉู่หนิงด้วยความโมโห ก่อนจะหันหน้าหนีด้วยความอัดอั้น

ฉู่หนิงพลันยิ้มบางๆ

เขาชอบความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นเกลียดจนเข้าไส้ แต่ก็ทำอะไรตนไม่ได้เลย

เมื่อเสิ่นหว่านอิ๋งสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าฉู่หนิง คิ้วงามพลันขมวดเข้าหากัน

สองสามวันมานี้ นางก็พอจะเคยได้ยินเรื่องราวขององค์ชายตัวตายตัวแทนท่านนี้อยู่บ้าง พอจะเข้าใจนิสัยของฉู่หนิงไม่มากก็น้อย

สิ่งที่นางสัมผัสได้จากคนผู้นี้ก็คือความโลภในทรัพย์!