ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา นิยาย บท 27

คำพูดฉู่หนิงทำเอาพวกเสิ่นหว่านอิ๋งตะลึงงัน

เดิมทีคิดว่าเมื่อฉู่หนิงได้ผลประโยชน์จากเหอชิงอวิ๋น เรื่องนี้ก็จะจบ

ใครจะรู้ว่าฉู่หนิงยังจะขอพบเสนาบดีกรมโยธาธิการเหอเผิง!

เห็นได้ชัดว่าขูดรีดคนเป็นลูกเสร็จ จะไปขูดรีดคนเป็นพ่อต่อ

แม้แต่เสิ่นหว่านอิ๋งก็อดเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจไม่ได้

เวลานี้ นางจึงจะตระหนักว่าตนเองดูถูกความต่ำช้าและไร้ยางอายของฉู่หนิงเกินไป

แม้แต่เสิ่นหว่านอิ๋งก็ตกใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหอชิงอวิ๋นกับเฝิงมู่หลานแล้ว ทั้งสองตะลึงจนยืนนิ่งไปแล้ว

ฉู่หนิงเผยอมุมปากเบาๆ หันไปส่งสัญญาณให้จ้าวอวี๋ประคองเขาขึ้นม้าด้วยสายตา

รอพวกเขาตั้งสติได้ ฉู่หนิงก็ควบม้าไปถึงหน้าประตูลานฝึกภายใต้การช่วยเหลือของจ้าวอวี๋แล้ว

ก่อนไป ฉู่หนิงยังได้หันกลับไปมองเหอชิงอวิ๋น และกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ผู้บังคับการเหอ จำไว้ว่าจะต้องเชิญใต้เท้าเหอมาจวนอ๋องให้ได้ ไม่เช่นนั้นหากอาการบาดเจ็บของข้ากำเริบขึ้นมา เช่นนั้นก็ต้องไปหาหมอหลวงที่พระราชวังแล้ว!”

กล่าวจบจ้าวอวี๋ก็พลันตบหลังม้า ม้าศึกพาฉู่หนิงเดินจากไป

เมื่อเห็นฉู่หนิงจากไป เหอชิงอวิ๋นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตวาดลั่น “รังแกกันเกินไปแล้ว รังแกกันเกินไปแล้ว!”

เพลิงโทสะทำให้เลือดในร่างกายสูบฉีด ใบหน้าเขาแดงก่ำ ดูน่ากลัวนัก

ทหารที่อยู่โดยรอบพากันถอยห่าง ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเหอชิงอวิ๋นในเวลานี้

เสิ่นหว่านอิ๋งส่ายศีรษะเบาๆ รู้สึกผิดหวังในตัวเหอชิงอวิ๋นสุดขีด

เดิมทีนางยังเห็นด้วยที่เฝิงมู่หลานคบหากับเหอชิงอวิ๋น แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเหอชิงอวิ๋นผู้นี้ไม่มีความอดทนเลย

คนเช่นนี้ยากจะประสบความสำเร็จ!

“มู่หลาน พวกเรากลับกันเถิด”

เฝิงมู่หลานก็รู้สึกไม่ชอบใจกับสิ่งที่เหอชิงอวิ๋นแสดงออกมา จึงพยักหน้าเดินจากไปพร้อมกันแล้ว

เมื่อเหอชิงอวิ๋นเห็นสตรีทั้งสองจะไป สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป รีบก้าวออกไปขวางทันที “มู่หลาน เจ้าไปไม่ได้ ข้าล่วงเกินฉู่หนิงก็เพราะเจ้า เจ้าต้องกลับจวนกับข้า อธิบายเรื่องนี้กับท่านพ่อให้ชัดเจน!”

เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ หากกลับไปคนเดียว ท่านพ่อจะไม่ตีเขาตายหรือ?