ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา นิยาย บท 29

พระราชวัง ตำหนักอิงอู่

พระพักตร์ฮ่องเต้ทรงปราศจากอารมณ์ ขณะทรงสดับรายงานเหตุการณ์ในลานฝึกจากองครักษ์เงา

ยิ่งทรงสดับ สีพระพักตร์หม่นหมองลงทุกขณะ

กระทั่งองครักษ์เงากล่าวจบ ดวงพระเนตรฮ่องเต้หรี่ลง แววพระเนตรฉายประกายสังหารออกมาวูบหนึ่ง

“ฮึ่ม บังอาจนัก ถึงขั้นยิงธนูใส่ฉู่หนิง ช่างไม่รู้จักตายเสียจริง!”

ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยสีพระพักตร์เย็นเยียบ “แล้วเรื่องนี้จบลงอย่างไร?”

มุมปากองครักษ์เงาก็พลันกระตุก เล่าฉากที่ฉู่หนิงแสดงละครราวกับเป็นนักแสดงยอดเยี่ยมออกมา

สีพระพักตร์ที่เย็นเยียบในตอนแรกของฮ่องเต้ตะลึงงันทันที

เล่น…เล่นบทไร้ยางอาย?

หรือนี่ก็คือวิธีเอาตัวรอดที่ฉู่หนิงได้มาจากสามัญชน?

ใช่แล้ว โตมาในสภาพแวดล้อมของสามัญชน ต้องติดนิสัยที่ไม่ดีของสามัญชนมาแน่ๆ

แต่ว่า เจ้าหนูนี่ทำดีมาก!

ขูดรีดเหอชิงอวิ๋นน่ะถูกต้องแล้ว

เมื่อนึกถึงสีหน้าตะลึงงันจนพูดไม่ออกของเหอชิงอวิ๋นในตอนนั้น ฮ่องเต้ก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมพระหัตถ์ลูบเคราที่ปลายคาง พลางแย้มสรวลอย่างพึงพระทัย

“แม้วิธีการต่ำช้าไปบ้าง แต่รู้จักพลิกวิกฤตเป็นโอกาส ก็ถือว่าไม่เสียเปรียบ!”

ตราบใดที่บุตรชายของเราไม่เสียเปรียบก็พอ

ฮ่องเต้ทรงกลั้นยิ้มไม่อยู่ ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์

เมื่อองครักษ์เงาได้ยินก็ถึงกับมุมปากกระตุก

หากใช้แค่ต่ำช้า นี่มันต่ำช้าสุดๆ เลยต่างหาก

เป็นถึงองค์ชาย กลับไปนอนกลิ้งขูดรีดผู้อื่นบนพื้น เรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ราชวงศ์จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด

แต่ว่านี่ยังไม่ได้ต่ำช้าที่สุด

องครักษ์เงากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฝ่าบาท คืนนี้เผิงไหลจวิ้นอ๋องยังได้สั่งให้ใต้เท้าเหอไปที่จวนอ๋องด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“พรวด…”

น้ำชาที่ทรงจิบคาโอษฐ์ถึงกับพุ่งออกมา และดวงเนตรเบิกกว้างในทันที

“ความหมายของเจ้าคือ ฉู่หนิงจะขูดรีดใต้เท้าเหอด้วยอีกคน?”

องครักษ์เงาพยักหน้า