ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 134

“นี่มิใช่ฝีมือของพระชายาหรือ?” ตู้เหิงรู้สึกโล่งใจ แต่แล้วกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “ผู้ใดจะใจกล้าทำเรือนเป็นเช่นนี้ล่ะ หรือว่า…”

หน้าผากของเขากระตุก และชื่อหนึ่งก็พร้อมที่จะถูกปล่อยออกมา

นอกจากแม่นางไป๋โค้วชื่อเสียงเลื่องลือแล้ว เขานึกถึงคนอื่นไม่ได้เลยจริง ๆ

ไป๋โค้วฟ้าดินไม่กลัว นึกถึงยามนั้นนางยังจุดไฟเผาลานบ้านของท่านอ๋องด้วย ไม่ว่านางจะไปที่ใด ก็จะต้องอลหม่านอย่างแน่นอน

“ไป๋โค้ว?”

“นอกจากนางแล้ว ยังจะมีผู้ใดจะไร้เดียงสาเพียงนี้อีก?” เฟ่ยชุ่ยเอ่ยขึ้น

“เมื่อไป๋โค้วพบกับพระชายา ก็เหมือนกับทองแดงพบเหล็กดำ มีเพียงแต่ต้องถูกทุบตีเท่านั้น” ตู้เหิงมองด้วยความสุขที่อยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น

“ท่านมาที่นี่เพื่อเชิญพระชายาด้วยความจริงใจหรือเปล่า?” เฟ่ยชุ่ยถาม

“แน่นอน”

“หากท่านจริงใจ ก็ให้เชิญนางไปพักในตำหนักของท่านอ๋องสักสองสามวัน และรับปากว่าจะซ่อมแซมเรือนโยวหลาน”

“หา?” ตู้เหิงรู้สึกงุนงง

“งงอะไร? ห้องของพระชายาถูกทำลายไปแล้ว จำเป็นต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อย นางไม่มีที่อยู่ เมื่อครู่ยังคิดจะมาเบียดเสียดอยู่ที่ห้องของพวกเราอีก” เฟ่ยชุ่ยพูด “พระชายาจะพักในห้องบ่าวรับใช้ได้อย่างไร?”

“ถ้าท่านทำตามที่ข้าบอก ข้าจะบอกท่านว่าพระชายาชอบกินอะไร”

ตู้เหิงคิดว่าวิธีนี้เป็นไปได้

อาการป่วยของท่านอ๋องไม่คงที่ ดังที่พระชายากล่าวไว้ สองสามวันนี้เป็นช่วงที่อันตรายที่สุด เชิญพระชายามาพักอยู่ในตำหนักหมิงอวี้ เพื่อที่จะได้คอยเฝ้าดูอาการป่วยของท่านอ๋องได้ตลอดเวลา ถึงจะเป็นการดีที่สุด

ถ้าท่านอ๋องถามขึ้นมา ก็แกล้งโง่เพื่อให้ผ่านพ้นไป

“ตกลง” เขาพูด “ข้าจะพาพระชายาไปพักตำหนักหมิงอวี้สักสองสามวัน แล้วพระชายาชอบกินอะไร?"

“ท่านบอกกับพระชายาว่าตำหนักหมิงอวี้ได้เตรียมหม้อไฟ ไก่ย่าง และหัวเป็ดเผ็ดไว้แล้ว นางจะต้องหวั่นไหวเป็นแน่” เฟ่ยชุ่ยนิ่งไปเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พระชายาและท่านอ๋องมีนิสัยที่เข้ากันไม่ได้ และมักจะทะเลาะกันอยู่เสมอ ในเมื่อท่านเป็นผู้ที่เชิญพระชายาไป ก็ดูแลนางให้ดี”

เมื่อเห็นด้วยตาของตัวเองถึงได้รู้ ว่าสถานที่แห่งนี้มิเพียงไม่สามารถอยู่อาศัยได้ชั่วคราวจริง ๆ แต่ที่นี่กลายเป็นที่ทิ้งขยะอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เหลือบมองเขา “ถ้าเจ้าต้องการดูเรื่องตลก ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเรื่องตลกเสียเอง”

“อย่า พระชายา ท่านอย่าเข้าใจข้าผิด คือว่า ท่านอ๋อง ใช่แล้ว เป็นท่านอ๋องที่เชิญท่านไป” ตู้เหิงกล่าว

“ท่านอ๋องเชิญข้าไป?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ้มเย้ยหยัน “ตงฟางหลีมีไข้สูงไม่ลดเลย เกรงว่ายามนี้เขาไร้สติรับรู้ไปแล้ว เขาให้เจ้ามาเชิญข้าในความฝันหรือ?”

“นี่…” ตู้เหิงมีเหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก

การโป้ปดต่อหน้าพระชายานั้นกดดันเกินไป

“เป็นหมอหลวงหลินที่ขอให้เจ้ามาเชิญข้าไปสินะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าไม่ไป ตงฟางหลีสั่งให้กักบริเวณข้าและให้คัดลอกพระคัมภีร์ ข้าจะเตรียมคัดลอกคำไว้อาลัย บ่มเพาะนิสัยทางศีลธรรมของตน สายตาไม่เห็น จิตใจก็ไม่รำคาญ"

“คำไว้อาลัย?”