ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 143

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หมุนกายกำลังจะโยนถุงหอมใส่เตาไฟ

ตงฟางหลีตกใจสุดตัว “ตู้เหิง”

“ตู้เหิง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์คว้าชายเสื้อของตู้เหิงไว้ “เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่า ถุงหอมถุงนี้คือยันต์สาปแช่งของตงฟางหลี? เจ้าอยากจะเห็นเขาตายเช่นนั้นหรือ?”

ตู้เหิงลำคอแข็งเกร็ง

เขาเหลือบมองตงฟางหลีด้วยสีหน้าสับสน แล้วก้มหน้าลงต่ำ

“ท่านอ๋อง ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ...กระหม่อมคิดว่าพระชายากล่าวได้มีเหตุผล”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์อาศัยช่วงจังหวะที่ตู้เหิงลังเล โยนถุงหอมเข้ากองไฟไปในที่สุด

ไม่นานถุงหอมก็ถูกเปลวไฟเผาจนมอดไหม้

ท่ามกลางการเผาไหม้อย่างรุนแรงของเปลวเพลิง กลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งก็กระจายตัวไปทั่วห้อง

กลิ่นหอมประหลาดสายนั้น มาจากถุงหอมถุงนั้น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หน้าเปลี่ยนสี รีบอุดจมูก แล้วเปิดประตูและหน้าต่าง

“แย่แล้ว ถุงหอมอันนี้ซ่อนบางอย่างไว้ กลิ่นหอมนี้มาได้ประหลาด ตู้เหิง รีบพาตงฟางหลีไปข้างนอก เร็วเข้า” นางยังไม่ทันกล่าวจบ ภาพทิวทัศน์ตรงหน้าพลันแปรเปลี่ยนไป

ห้องหายไป พวกตงฟางหลีก็หายไปเช่นกัน

ตรงหน้า ถูกแทนที่ด้วยทะเลบุปผากว้างสุดลูกหูลูกตา

ทุ่งมวลบุปผายาวต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด ไปจนถึงจุดที่แผ่นดินและท้องฟ้ามาบรรจบกัน

ผกาเบ่งบานท่ามกลางท้องฟ้าที่ถูกปกคุลมด้วยสายหมอก กลิ่นหอมของดอกไม้ฟุ้งกระจาย สีสันสดใสพร่างพราย ผีเสื้อโบยบินขึ้นมาหยอกล้อด้วยความอาวรณ์ท่ามกลางมวลดอกไม้ งดงามราวกับไม่ได้อยู่บนโลกมนุษย์

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกตะลึง ยามที่คิดจะยื่นมือออกไปสัมผัสกับกลีบดอกไม้ประหลาดนั้น กลีบดอกไม้ก็ปลิวไปตามสายลม

ผีเสื้อตัวใหญ่และผีเสื้อตัวเล็กสองตัวโผบิน วนเวียนอยู่รอบกาย ในท้ายที่สุดก็บินมาเกาะบนตัวของนาง

ก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เมื่อมองอย่างละเอียดแล้ว ถึงได้สังเกตเห็นว่า ผีเสื้อกำลังกัดแทะนางอยู่ ฉับพลันตรงตำแหน่งที่โดนกัดแทะกลายเป็นกระดูกทันที