ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 143

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หมุนกายกำลังจะโยนถุงหอมใส่เตาไฟ

ตงฟางหลีตกใจสุดตัว “ตู้เหิง”

“ตู้เหิง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์คว้าชายเสื้อของตู้เหิงไว้ “เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่า ถุงหอมถุงนี้คือยันต์สาปแช่งของตงฟางหลี? เจ้าอยากจะเห็นเขาตายเช่นนั้นหรือ?”

ตู้เหิงลำคอแข็งเกร็ง

เขาเหลือบมองตงฟางหลีด้วยสีหน้าสับสน แล้วก้มหน้าลงต่ำ

“ท่านอ๋อง ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ...กระหม่อมคิดว่าพระชายากล่าวได้มีเหตุผล”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์อาศัยช่วงจังหวะที่ตู้เหิงลังเล โยนถุงหอมเข้ากองไฟไปในที่สุด

ไม่นานถุงหอมก็ถูกเปลวไฟเผาจนมอดไหม้

ท่ามกลางการเผาไหม้อย่างรุนแรงของเปลวเพลิง กลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งก็กระจายตัวไปทั่วห้อง

กลิ่นหอมประหลาดสายนั้น มาจากถุงหอมถุงนั้น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หน้าเปลี่ยนสี รีบอุดจมูก แล้วเปิดประตูและหน้าต่าง

“แย่แล้ว ถุงหอมอันนี้ซ่อนบางอย่างไว้ กลิ่นหอมนี้มาได้ประหลาด ตู้เหิง รีบพาตงฟางหลีไปข้างนอก เร็วเข้า” นางยังไม่ทันกล่าวจบ ภาพทิวทัศน์ตรงหน้าพลันแปรเปลี่ยนไป

ห้องหายไป พวกตงฟางหลีก็หายไปเช่นกัน

ตรงหน้า ถูกแทนที่ด้วยทะเลบุปผากว้างสุดลูกหูลูกตา

ทุ่งมวลบุปผายาวต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด ไปจนถึงจุดที่แผ่นดินและท้องฟ้ามาบรรจบกัน

ผกาเบ่งบานท่ามกลางท้องฟ้าที่ถูกปกคุลมด้วยสายหมอก กลิ่นหอมของดอกไม้ฟุ้งกระจาย สีสันสดใสพร่างพราย ผีเสื้อโบยบินขึ้นมาหยอกล้อด้วยความอาวรณ์ท่ามกลางมวลดอกไม้ งดงามราวกับไม่ได้อยู่บนโลกมนุษย์

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกตะลึง ยามที่คิดจะยื่นมือออกไปสัมผัสกับกลีบดอกไม้ประหลาดนั้น กลีบดอกไม้ก็ปลิวไปตามสายลม

ผีเสื้อตัวใหญ่และผีเสื้อตัวเล็กสองตัวโผบิน วนเวียนอยู่รอบกาย ในท้ายที่สุดก็บินมาเกาะบนตัวของนาง

ก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เมื่อมองอย่างละเอียดแล้ว ถึงได้สังเกตเห็นว่า ผีเสื้อกำลังกัดแทะนางอยู่ ฉับพลันตรงตำแหน่งที่โดนกัดแทะกลายเป็นกระดูกทันที

นางมองท่าทีร้อนรนของตู้เหิง แล้วถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “ตงฟางหลีเป็นอย่างไรบ้าง?”

“กระหม่อมแตะจุดฝังเข็มของท่านอ๋องแล้ว เขาไม่เป็นอันตรายร้ายแรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงกล่าว “มีเพียงท่านที่ผิดปกติ สีหน้าของท่านเมื่อสักครู่นี้ดูเจ็บปวดมาก เกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าเห็นบางอย่างที่น่าหวาดกลัวมาก ๆ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ นางหันหน้าไปทางตงฟางหลี “ท่านอ๋อง ตอนนี้ท่านยังคงคิดว่าถุงหอมไม่ผิดปกติอยู่หรือไม่เพคะ?”

“ข้าเคยตรวจสอบถุงหอมอันนั้นแล้ว ไม่มีสิ่งใดซ่อนไว้” ตงฟางหลีสีหน้าแข็งทื่อ ประกายในแววตาดูสับสนเป็นอย่างมาก

“แค่ผิวเผินเท่านั้น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกถึงภาพหลอนที่ถูกผีเสื้อกัดแทะขึ้นมาได้ ราวกับคว้าเชือกไว้ได้หนึ่งเส้น และเมื่อสำรวจตามเส้นไปเรื่อย ๆ นั้น ก็จะได้รับรู้ถึงความจริงที่คาดไม่ถึง

นางมาหยุดข้างกายเขา แล้วกล่าวขึ้นเบา ๆ “ตงฟางหลี หม่อมฉันคิดว่า หม่อมฉันหาสาเหตุอาการป่วยของท่าน และวิธีการรักษาท่านเจอแล้ว”

ตงฟางหลียังคงหลุบตาต่ำเช่นเดิม

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เองก็ไม่สนใจ นางสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งเฮือก “หมอหลวงหลิน ข้าจำได้ว่ามีแมงป่องพิษชนิดหนึ่งชื่อว่าแมลงป่องงาม ตัวเป็นสีแดง ตัวเล็กมาก แต่พิษกลับร้ายแรงมาก ท่านน่าจะหาเจอกระมัง?”

“ข้าต้องการของบางอย่าง พวกเจ้ามาช่วยข้าสักหน่อย”