ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 144

”กระหม่อมมีอยู่พ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงหลินไม่ทราบว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์ต้องการจะทำสิ่งใด จึงเอ่ยดักไว้ก่อน “พระชายา อาการของท่านอ๋องมิสู้ดีมาก ๆ มิอาจทนพิษได้ซ้ำ ๆ โดยเฉพาะแมลงป่องงามที่มีพิษร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจักมีขอบเขตของข้า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เขียนเทียบยาให้หมอหลวงหลินหนึ่งแผ่น และเขียนสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ให้กับตู้เหิง “พวกเจ้าไปเตรียมตามวิธีที่ข้าบอกก็พอ”

“พวกเจ้าออกไปก่อน”

ตู้เหิงมองตงฟางหลีด้วยสีหน้าสับสน

สีหน้าตงฟางหลีหนักอึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาสูญเสียไอเทพเซียนไปบ้าง เนื่องจากต้องลมหนาวนานเกินไป แต่มีกิริยาท่าทางอันสูงส่งของผู้มีอำนาจเพิ่มขึ้นมาแทน

“ออกไป” เขากล่าว

ภายในห้อง จึงเหลือเพียงเขาและฉินเหยี่ยนเย่ว์

ฉินเหยี่ยนเย่ว์นั่งขัดสมาธิตรงข้ามเขา “ตงฟางหลี ท่านเลือกมา”

“เลือกอะไร?” น้ำเสียงตงฟางหลีราบเรียบ

“หม่อมฉันได้ตัดตัวกระตุ้นพิษออกแล้ว พิษที่ขาของท่านน่าจะไม่แพร่กระจายในเร็ว ๆ นี้ ท่านจะเก็บพิษที่ขาของท่านไว้เป็นที่ระลึกก็ได้ แต่จะทำให้ขาข้างหนึ่งพิการไปอย่างแน่นอน หากเงื่อนไขเอื้ออำนวย หม่อมฉันสามารถตัดขาช่วยท่านได้ นี่คือตัวเลือกที่หนึ่ง”

“ส่วนตัวเลือกที่สอง หม่อมฉันจะช่วยขับพิษให้ท่าน ผ่านราตรีวันนี้ไป พิษที่ขาของท่านจะถูกกำจัดออกไปจนหมด และหลังจากที่แผลสมานตัวกันดีแล้ว ท่านก็จะหายดี ไม่มีผลกระทบใด ๆ ตามมาอีก”

“นอกจากเรื่องนี้แล้ว อาการปวดศีรษะของท่าน หม่อมฉันมิอาจรักษาต้นตอของโรคช่วยท่านได้ ทำได้เพียงแค่ช่วยควบคุมไว้เท่านั้น สิ่งเหล่านี้ถือเสียว่าเป็นการชดใช้คืนให้กับท่าน”

ตงฟางหลีหลุบตาลง ขนตายาวปิดบังอารมณ์ทุกอย่างที่พุ่งพล่านขึ้นมาในแววตา

สองมือที่ซ่อนภายใต้ชายเสื้อกว้างที่ถูกถักทอด้วยเส้นทองกำแน่น น้ำเสียงเย็นชาเหมือนเช่นที่ผ่านมา

“พิษที่ขาของข้าคืออะไร?” ผ่านไปนานครู่ใหญ่ เขาถึงได้เอ่ยถามขึ้นมา

“พิษของตัวอ่อนผีเสื้อไร้กลิ่น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “บาดแผลที่ขาของท่าน คือที่อยู่ของตัวอ่อน”