ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 145

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พยายามที่จะเอ่ยพูดเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ เห็นท่าทางอ้างว้างและเจ็บปวดของเขาแล้ว ก็ผ่อนลมหายใจแผ่วเบา อดที่จะเอ่ยปลอบไม่ได้ “ท่านไม่ต้องคิดมาก ดูจากรูปแบบการทำเรื่องต่าง ๆ ของคนในดวงใจท่านแล้ว ไม่เป็นการทำร้ายท่านอย่างเปิดเผยแน่ นางเป็นคนประเภทยืมมีดฆ่าคน แล้วทำให้ตนเองสะอาดบริสุทธิ์”

“หม่อมฉันมั่นใจว่า นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย นางเพียงน่าจะต้องการมอบถุงหอมให้ท่าน เพื่อจะใช้ความนัยว่าจะซื่อสัตย์ยิ่งจนตราบเท่าชีวิตจะหาไม่ของผีเสื้อไร้กลิ่นมากระตุ้นท่านทำให้ท่านมิอาจลืมนางได้”

ตำพูดของนางเป็นความจริงจากใจ

ซูเตี่ยนฉิงเป็นคนเฉลียวฉลาด ไม่ว่าจะเป็นตอนที่นางลงมือกับองค์ชายสิบ หรือว่าจะลงมือกับนางในศาลา ล้วนทำให้ตนเองขาวสะอาดได้โดยง่ายดาย ยากที่จะให้คนอื่นเห็นความผิดของนางได้ง่าย นางจะต้องไม่ทราบว่าถุงหอมอันนี้คือยันต์สาปแช่งของตงฟางหลี

น่าเสียดาย ซูเตี่ยนฉิงที่เล่นกับคนอื่นเพื่อความสนุกผู้นั้น ก็มีช่วงเวลาที่ถูกคนหลอกใช้เช่นกัน

ในยามนี้

หมอหลวงหลินได้นำแมลงป่องพิษเข้ามาแล้ว และตู้เหิงก็เตรียมของที่จำเป็นต้องใช้เสร็จเรียบร้อยเช่นกัน

“ถึงยามที่ต้องเลือกแล้วเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “หม่อมฉันเคารพความคิดเห็นของท่าน”

“คารพความคิดเห็นของข้าหรือ?” ตงฟางหลีหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าเคยเคารพด้วยหรือ?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ครุ่นคิด “เหมือนจะไม่นะเพคะ”

ตงฟางหลีหลับตา ไม่กล่าวสิ่งใด และไม่แสดงสีหน้าออกมา

“นี่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยื่นมือไปโบกตรงหน้าเขา “ท่านจะเลือกอย่างไร?”

“ตงฟางหลี?”

“นี่...หากท่านไม่เลือก หม่อมฉันจะช่วยท่านเลือกแล้วนะเพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มาถึงข้างกายเขา “ท่านได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่? หากท่านยังไม่พูด หม่อมฉันก็จะงัดปากท่านเอง”

ตงฟางหลีเลิกหางคิ้วขึ้นเบา ๆ แล้วลืมตา

เหงื่อเย็นเต็มหน้าผากของฉินเหยี่ยนเย่ว์

แมลงป่องงามพิษร้ายแรงมาก หากไม่ระวังก็อาจทำให้คนตายได้

นางใช้วิธีที่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้เพราะหมดหนทางอื่น แม้จะไม่ได้เชี่ยวชาญเต็มร้อย

“จริงสิ” นางกล่าว “ข้าคิดว่าท่านเอาผ้าเช็ดหน้าสักผืนใส่ปากไว้เสียก่อนจะดีกว่า ปลอกหมอนก็ได้ จะได้ไม่ต้องเจ็บจนทนไม่ได้ แล้วกัดลิ้นจนขาด”

ตงฟางหลีมิสนใจนาง

“ตู้เหิง ยัดของเข้าปากท่านอ๋อง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “นี่มิใช่เรื่องล้อเล่นนะ”

ตู้เหิงปวดหัวจนแทบจะระเบิด เขาจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?

“พระชายา กระหม่อมคิดว่าท่านประเมินความอดทนของท่านอ๋องต่ำไปนะพ่ะย่ะค่ะ เมื่อก่อนท่านอ๋องขูดกระดูกรักษาอาการบาดเจ็บยังไม่ร้องสักแอะ”