ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 146

“นี่ไม่เหมือนกับการขูดกระดูกรักษาอาการบาดเจ็บ การรักษาแบบนี้เจ็บปวดกว่าการขูดกระดูกเป็นพันเท่าร้อยเท่า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“ไยเจ้าจึงพูดจาไร้สาระมากมายถึงเพียงนี้?” ตงฟางหลีกล่าวเสียงเย็น

เขาเป็นถึงท่านอ๋องที่สง่าผ่าเผย จะให้ยัดผ้าเช็ดหน้าเข้าปากเพียงเพราะกลัวเจ็บได้อย่างไร?

หากพวกลู่ซิวรู้เข้า จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถูกทัศนคติหยาบคายของเขาทำให้ไม่พอใจเข้าแล้ว “เจตนาดีของข้ากลายเป็นเครื่องในลาไปแล้ว ให้ท่านเจ็บจนตายไปเลยดีหรือไม่เพคะ?”

นางนำแมลงป่องงามวางลงบนตำแหน่งบาดแผลของตงฟางหลีด้วยความโกรธขึ้ง ทว่าขณะที่วางลงนั้น กลับวางด้วยความระมัดระวัง

แมลงป่องงามเดินวนเวียนอยู่สักพัก ในท้ายที่สุดมันก็จิ้มหางลงที่ปากแผล แล้วตัวเล็กจ้อยก็หดเล็กลง หายเข้าบาดแผลไปตามหาง

หมอหลวงหลินยืนมองอยู่อีกด้านมือไม้สั่นเทาอารามตกใจจนพูดอะไรไม่ออก “พระชายา นี่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

“นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ข้าคิดได้ในตอนนี้แล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าทาสมุนไพรบนบาดแผล และให้ท่านอ๋องดื่มยาแก้พิษแล้ว พิษของแมลงป่องก็จักลดลงบ้าง แม้การใช้พิษแก้พิษจะอันตราย แต่สามารถลองดูสักครั้งได้”

หลังจากแมลงป่องงามเข้าไปในร่างกาย สีหน้าของตงฟางหลีขาวซีดยิ่งนัก

เขากัดฟันกรอด เส้นเอ็นตรงขมับปูดเกร็งขึ้นมา ความรู้สึกเจ็บปวดยิ่งยวดจู่โจมเข้ามา เขาเจ็บปวดมากสียจนต้องกัดฟันกรอดถึงได้มิให้ตนเองส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา

ตู้เหิงตกใจจนสุดตัว

เขาติดตามท่านอ๋องมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่เห็นท่าทีเจ็บปวดถึงเพียงนี้ของท่านอ๋อง

พระชายามิได้กล่าวเท็จ ความเจ็บปวดนี้ มิใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถแบกรับได้

“นี่เพิ่งจะเริ่มต้น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เหลือบตามองตู้เหิง “และจะเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น จนถึงขั้นสงสัยในชีวิต เพียงระดับความเจ็บในยามนี้ ก็สูงเป็นสิบเท่าของการขูดกระดูกได้แล้ว และเมื่อถึงตอนที่เจ็บปวดที่สุด จะเจ็บเป็นพันเท่าของการขูดกระดูก”

พูดจาโอ้อวดก็จักเจอกับฟ้าผ่า สมน้ำหน้า

“พระชายา ท่านมีเข็มเงิน ที่ฉีดเข้าไปแล้วก็จะไม่มีความรู้สึกไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ พอจะใช้กับท่านอ๋องสักหน่อยได้หรือไม่?” เหงื่อเย็นตู้เหิงไหลราวกับน้ำ

“ไม่ได้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “มิอาจใช้ยาชาได้”

หากใช้ยาชาแล้ว แมลงป่องพิษก็จะถูกทำให้เป็นอัมพาตเช่นกัน ประสิทธิภาพก็จะลดลง

หากต้องการจะแก้พิษ จำต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้ให้ได้

“แต่ว่าตอนนี้ท่านอ๋องเจ็บปวดมากนะพ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ท่านอ๋องเป็นคนที่แม้จะขูดกระดูกก็ยังไม่คิ้วขมวด ท่าทางของเขาตอนนี้ เกรงว่าจะเป็นการได้รับโทษหนักนะพ่ะย่ะค่ะ”