ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 147

ความเจ็บปวดกำลังขยายตัว และกระจายออกไปอย่างต่อเนื่อง ภายใต้ความเจ็บปวดอันรุนแรงนี้ ถึงแม้ว่าตงฟางหลีจะมีสติเรือนรางก็มิอาจต้านทานการโจมตีที่ทรงพลังได้

เป็นความเจ็บปวดทิ่มแทงหัวใจอย่างที่เขามิเคยได้รับมาก่อน ไม่ว่าความมุ่งมั่นของเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงใดก็มิอาจแบกรับความเจ็บปวดนี้ได้

เหงื่อเย็นไหลซึมอาภรณ์จนเปียกโชก อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวอันเนื่องจากความเจ็บปวด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลอบรู้ในใจว่าแย่แล้ว

ความเจ็บปวดที่ไร้มนุษยธรรมนี้ มิใช้สิ่งที่สามารถผ่านไปได้โดยง่าย

อาการของตงฟางหลีมิสู้ดี หากทนเจ็บปวดต่อไป มีความเป็นไปได้ที่เขาจะกัดลิ้นตนเองจนขาด

นางคิดจะง้างปากของเขา ทว่า ออกแรงจนสุดแรงยังมิอาจง้างปากของเขาได้

“ตงฟางหลี ผ่อนคลาย ผ่อนคลายลงสักหน่อย”

“หม่อมฉันรู้ว่าท่านเจ็บปวด ท่านโศกเศร้า แต่ท่านต้องอดทนให้ได้ มา อ้าปากเพคะ ผ่อนคลายสักหน่อยก็มิเป็นอะไรแล้ว”

เม็ดเหงื่ออาบไปทั่วร่างตงฟางหลี ราวกับเพิ่งจะช้อนเขาขึ้นมาจากน้ำ

เขาเปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาจากลำคอ และมีเลือดไหลออกจากมุมปาก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตื่นตระหนก

ยามที่มนุษย์เจ็บปวดอย่างรุนแรง ก็จะเบี่ยงเบนความเจ็บปวดนั้นโดยไม่รู้สึกตัว

เกรงว่าตงฟางหลีคงจะถูกทรมานจนถึงขีดสุดแล้ว

“ตงฟางหลี ท่านได้ยินหม่อมฉันหรือไม่?”

“หากได้ยินเสียงของหม่อมฉันแล้ว ก็อ้าปากเพคะ ห้ามกัดลิ้นเป็นอันขาดเลยนะเพคะ”

ความรู้สึกของตงฟางหลีเริ่มเรือนราง

ความเจ็บปวดแพร่กระจายไปทั่วสรรพางค์ ความรู้สึกอยู่มิสู้ตายนั้นทรมานเขา ถาโถใส่เขาไม่หยุดหย่อน ทุกส่วนของร่างกายเจ็บปวดจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน

ความเจ็บปวดนี้ ไม่ด้อยไปกว่ากับทัณฑ์เลาะกระดูก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตัวสั่นเทา

เป็นสีแดงเสียดแทงตา เป็นกลิ่นคาวเลือด เป็นใบหน้าขาวซีด และร่างกายที่เย็นเฉียบลงเรื่อย ๆ...

เช่นเดียวกับในวันนั้น วันที่นางใช้ความสามารถทั้งหมดทว่ามิอาจช่วยชีวิตบิดามารดาให้หวนคืนกลับมาได้

ไร้เรี่ยวแรง ไร้ความสามารถ มิอาจปล่อยวางได้ ภาพนั้นเป็นเสมือนกับหนามอันแหลมคมหนึ่งอัน ที่คอยสะท้อน และปรากฎในสมองของนางอยู่ตลอดเวลา

“อย่าตายนะ”

“ข้าขอร้องท่าน อย่าตายนะ”

ความสิ้นหวังที่จงใจลืมผุดขึ้นมาในหัวใจ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตื่นตระหนก น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้นไห้ “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้ล่ะ?”

“ตงฟางหลี ท่านต้องอดทนให้ได้”

“ขอร้องล่ะ”

นางร้องไห้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหน้าผาก แก้ม รวมถึงริมฝีปากของตงฟางหลี

น้ำตาหยดสองหยดในคราแรก ก่อนจะกลายเป็นน้ำตาร่วงพรูดั่งสายฝนในเวลาต่อมา