ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 148

ตงฟางหลีตกอยู่ในสภาวะสติสัมปชัญญะเลือนราง ในระหว่างที่กำลังมึนงงพลันรู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ หยดลงบนใบหน้า

ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นบางอย่างใกล้เข้ามา

สัมผัสนั้น คล้ายเคียงกับจุมพิตเพียงผิวเผินของครั้งก่อนหน้ามาก แฝงด้วยรสชาติอันอ่อนหวาน เติมเต็มภายในลำคอ ราวกับทุ่งดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ ดั่งดอกกุหลาบที่งดงาม

ทั้งอบอุ่น อ่อนโยน และหอมหวน

ลึก ๆ ในใจราวกับมีบางอย่างถูกเปิดออก

ส่วนลึกของหัวใจที่ถูกปิดตาย ราวกับมีแสงอาทิตย์สาดลงลงมา ปัดเป่าหมอกควันให้สลายหายไป ละลายน้ำแข็ง ให้กิ่งก้านได้ผลิงอกออกมาจากแผ่นดินที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ กิ่งก้านนั้นเจริญเติบโตต่อเนื่อง จนผลิดอกบานสะพรั่งออกมา

พื้นที่ที่ว่างเปล่า ราวกับถูกเติมเต็มไปด้วยความสวยงาม ความรู้สึกเจ็บปวดสลายหายไปไม่น้อย

เขาอดที่จะต้องการมากขึ้นไม่ได้

เดิมฉินเหยี่ยนเย่ว์คิดจะใช้ความอ่อนโยนมาสยบความแข็งกร้าว นางจึงใช้วิธีนี้ทำให้เขาอ้าปาก ก่อนจะฉวยโอกาสนี้ยัดผ้าเช็ดหน้าเข้าไป

คาดไม่ถึงว่า ตงฟางหลีจะตึงร่างนางไว้ราวกับคนเสียสติก็มิปาน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ดิ้นหนีไม่พ้น

โชคดีที่อาการของตงฟางหลีมั่งคงขึ้นมามิใช่น้อย นางจึงไม่ดิ้นรนต่อ แล้วยื่นมือออกไปโอบกอดเขาช่วยรักษาความอบอุ่นของร่างกายเอาไว้

เทียนเผาไหม้ไปทีละนิด

หลังจากเทียนไหม้จนหมด เปลวไฟพลันลุกท่วมสูงขึ้น ราวกับแสงเทียนสะท้อนกลับ ภายในห้องจึงสว่างกว่าที่เคย

เมื่อแสงสว่างระรอกนั้นดับลงไป ในที่สุดภายในห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองไม่เห็นสีหน้าของตงฟางหลี นางทำได้เพียงอาศัยการสัมผัส ซึ่งสัมผัสถึงสัญญาณชีวิตของเขา

ร่างกายเขาเย็นเยียบและเย็นลงเรื่อย ๆ แม้ว่าจะมีนางคอยให้ความอบอุ่นอยู่ข้าง ๆ

ความเจ็บปวดยังคงดำเนินไปต่อเนื่อง ถึงแม้อาการของเขาจะถือว่าคลี่คลายลงบ้าง ทว่า ยังมิอาจมองโลกในแง่ดีได้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กอดเขาไว้แน่นตลอด

แต่ละวินาทีผ่านไปเนิ่นนานราวผ่านไปเป็นปี

ค่ำคืนนี้ ยาวนานกว่าที่เคยมีมา

“ปล่อย”

ยังคงไร้การตอบโต้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลอบถอนหายใจ ก่อนจะกล่าวขึ้น “หากท่านตื่นขึ้นมาแล้วก็อย่ามาโทษหม่อมฉันนะเพคะ ท่านเป็นฝ่ายเข้ามาหาหม่อมฉันก่อน มิเกี่ยวข้องกับหม่อมฉัน”

ตงฟางหลีในยามนี้ จมอยู่ในห้วงภวังค์

เขารู้สึกถึงความทุกข์ทรมานจนตายเสียยังดีกว่า เมื่อความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้าใส่

เขารู้สึกหนาวเย็นทั้งกาย และค่อย ๆ หมดสติไปช้า ๆ

ความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกสิ้นหวัง และความรู้สึกหวาดกลัวนั้น คล้ายกับความรู้สึกที่เขามีตอนยังเป็นเด็ก

ช่วงที่ยังเยาว์วัยนั้น เขาเคยถูกคนผลักไปยังทะเลสาบปกคลุมด้วยแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ แม้จะเห็นได้ชัดว่าเป็นเขตน้ำตื้น ๆ เขาก็ยังหวาดกลัวจนมิอาจเคลื่อนตัวได้

อาภรณ์เปียกกุมโชก ความหนาวเย็นแทงเข้าถึงกระดูก เรี่ยวแรงถูกดึงออกไปทีละเล็กทีละน้อย สติสัมปชัญญะก็เรือนรางเต็มที ความหวาดกลัวต่อความตายเข้าเกาะกุมจิตใจ

ช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าตนเองกำลังจะหนาวตายนั้น มืออันอบอุ่นสองข้างก็ได้ยื่นเข้ามาใกล้