ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 148

ตงฟางหลีตกอยู่ในสภาวะสติสัมปชัญญะเลือนราง ในระหว่างที่กำลังมึนงงพลันรู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ หยดลงบนใบหน้า

ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นบางอย่างใกล้เข้ามา

สัมผัสนั้น คล้ายเคียงกับจุมพิตเพียงผิวเผินของครั้งก่อนหน้ามาก แฝงด้วยรสชาติอันอ่อนหวาน เติมเต็มภายในลำคอ ราวกับทุ่งดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ ดั่งดอกกุหลาบที่งดงาม

ทั้งอบอุ่น อ่อนโยน และหอมหวน

ลึก ๆ ในใจราวกับมีบางอย่างถูกเปิดออก

ส่วนลึกของหัวใจที่ถูกปิดตาย ราวกับมีแสงอาทิตย์สาดลงลงมา ปัดเป่าหมอกควันให้สลายหายไป ละลายน้ำแข็ง ให้กิ่งก้านได้ผลิงอกออกมาจากแผ่นดินที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ กิ่งก้านนั้นเจริญเติบโตต่อเนื่อง จนผลิดอกบานสะพรั่งออกมา

พื้นที่ที่ว่างเปล่า ราวกับถูกเติมเต็มไปด้วยความสวยงาม ความรู้สึกเจ็บปวดสลายหายไปไม่น้อย

เขาอดที่จะต้องการมากขึ้นไม่ได้

เดิมฉินเหยี่ยนเย่ว์คิดจะใช้ความอ่อนโยนมาสยบความแข็งกร้าว นางจึงใช้วิธีนี้ทำให้เขาอ้าปาก ก่อนจะฉวยโอกาสนี้ยัดผ้าเช็ดหน้าเข้าไป

คาดไม่ถึงว่า ตงฟางหลีจะตึงร่างนางไว้ราวกับคนเสียสติก็มิปาน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ดิ้นหนีไม่พ้น

โชคดีที่อาการของตงฟางหลีมั่งคงขึ้นมามิใช่น้อย นางจึงไม่ดิ้นรนต่อ แล้วยื่นมือออกไปโอบกอดเขาช่วยรักษาความอบอุ่นของร่างกายเอาไว้

เทียนเผาไหม้ไปทีละนิด

หลังจากเทียนไหม้จนหมด เปลวไฟพลันลุกท่วมสูงขึ้น ราวกับแสงเทียนสะท้อนกลับ ภายในห้องจึงสว่างกว่าที่เคย

เมื่อแสงสว่างระรอกนั้นดับลงไป ในที่สุดภายในห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองไม่เห็นสีหน้าของตงฟางหลี นางทำได้เพียงอาศัยการสัมผัส ซึ่งสัมผัสถึงสัญญาณชีวิตของเขา

ร่างกายเขาเย็นเยียบและเย็นลงเรื่อย ๆ แม้ว่าจะมีนางคอยให้ความอบอุ่นอยู่ข้าง ๆ

ความเจ็บปวดยังคงดำเนินไปต่อเนื่อง ถึงแม้อาการของเขาจะถือว่าคลี่คลายลงบ้าง ทว่า ยังมิอาจมองโลกในแง่ดีได้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กอดเขาไว้แน่นตลอด

แต่ละวินาทีผ่านไปเนิ่นนานราวผ่านไปเป็นปี

ค่ำคืนนี้ ยาวนานกว่าที่เคยมีมา