ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 167

นางกำนัลอาวุโสไร้วิธีต่อต้าน มองดูใบหน้าของตัวเองที่บวมจนกลายเป็นหัวหมูอย่างทำอะไรไม่ถูก

“ท่าน ท่านกล้าทำเช่นนี้กับข้า” นางเผยโฉมหน้าที่แท้จริงอีกครั้ง และจ้องฉินเหยี่ยนเย่ว์เขม็ง “องค์หญิงจะต้องฉีกท่านเป็นชิ้น ๆ แน่นอน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เตะขาไป

เตะนั้น กระแทกตันเถียนล่างของนางเข้าอย่างจัง

นางกำนัลอาวุโสถอยไปสองสามก้าวก่อนจะล้มลงบนพื้น เหงื่อเย็นไหลย้อย เจ็บปวดจนหน้าซีดเซียว

“ข้าเคยบอกไปแล้ว ข้าหมดความอดทนแล้ว ข้าแค่อยากจะรู้ที่อยู่ของเฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เหยียบบนใบหน้าของนาง แล้วบดขยี้อย่างหนัก “เป็นพวกท่านที่ทำให้ข้าโกรธ”

“จริงสิ ยาพิษเมื่อครู่มีพิษร้ายแรงอยู่ด้วย” น้ำเสียงของนางเยือกเย็น “ท่านจะไม่ตายทันทีหรอก หลังจากถูกวางยาพิษก็จะคันคะเยอไปทั้งตัว หลังจากผ่านไปสิบสองชั่วยาม อาการคันของท่านก็จะเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดเสมือนมีเข็มทิ่มแทง วงจรนี้จะหมุนเวียนจนท่านพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง และจบชีวิตด้วยตนเอง”

“ตอนนี้ บอกได้แล้วหรือยัง? สาวใช้ของข้าอยู่ที่ใด?”

นางกำนัลอาวุโสจ้องมองนางอย่างดุเดือด ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น ในดวงตาดูเหมือนจะสามารถพ่นไฟออกมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย

การถามสาวใช้เหล่านี้มันไม่ได้อะไรเลย มีแต่จะเสียเวลาเท่านั้น

มีเพียงการเผชิญหน้ากับองค์หญิงมู่เหยี่ยเท่านั้น ถึงจะตามหาเฟ่ยชุ่ยพบได้ นางจะต้องตามหาพวกนางให้เจอโดยเร็วที่สุด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รุดหน้าต่อไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา

เมื่อครู่บนท้องฟ้าที่ยังถือว่าแจ่มใส ยามนี้พระอาทิตย์กลับถูกเมฆดำทะมึนเข้าปกคลุม และท้องฟ้าก็มืดลง

ในฤดูหนาว อากาศจะหม่นหมองวังเวง สายลมส่งเสียงหวีดหวิว

นางมองดูท้องฟ้าอันมืดมิด ก้นบึ้งหัวใจก็จมดิ่งลึกลงไป

วันนี้ เกรงว่าหิมะจะตกอีกแล้ว แถมจะเป็นพายุหิมะ