ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 178

องค์หญิงมู่เหยี่ยได้ยินฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวดังนั้น พลันเบิกตากว้าง

และเป็นตอนนี้เอง ที่นางรู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างแท้จริง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิใช่นางกำนัลที่ไร้ภูมิหลัง และยิ่งหาได้ใช่นางสนมที่มาจากขุนนางขั้นต่ำหรือครอบครัวเล็ก ๆ แต่อย่างใดไม่

นางคือบุตรีของหู้กั๋วกง คือพระชายาอ๋องเจ็ดที่เสด็จพ่อพระราชทานงานแต่งให้กับท่านพี่เจ็ด

และตอนนี้ก็มิใช่ห้าปีก่อน อายุของนางก็มิใช่สิบสองปีอีกต่อไป!

“ในคราแรก เสด็จพ่อประณีประนอมเก็บท่านไว้กับทางเป่ยลู่เพื่อปกป้องประโยชน์ของแคว้น ตอนนี้ ท่านสังหารหม่อมฉัน เสด็จพ่อก็จะกำจัดท่านเพื่อผลประโยชน์ของแคว้นเช่นกัน แม้ว่าท่านจะไม่ตาย ก็จะถูกลดขั้นเป็นสามัญชน แม้กระทั่งพระมารดาของท่านก็จะถูกขับไล่กลับไปยังเป่ยลู่ ท่านควรรู้ไว้ด้วยว่า ยามที่พวกท่านกลับถึงเป่ยลู่ด้วยความเศร้าโศกนั้นจะเผชิญหน้ากับจุดจบเช่นไร ยิ่งไปกว่านั้น จุดจบที่เลวร้ายที่สุด ก็คือฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์ทำให้นางไม่ได้ยินเสียงอื่นอีก ทุกประโยคล้วนเป็นการโจมตีอย่างหนัก

“ท่านสังหารข้า ก็ต้องใช้ชีวิตแลกชีวิต จุดจบของท่านและมารดาของท่านคือล้วนต้องตกเป็นนักโทษ พี่ฉิงของท่านก็จะยืนมองท่านร่วงลงสู่ห้วงเหวลึกด้วยสายตาเย็นชาจากเบื้องหลังของท่าน ท่านยังจักคุกเข่าซาบซึ้งใจให้แก่นางอีก ช่างเป็นวาสนาที่น่าตื้นตันใจเสียจริง หากตัดสินรางวัลผู้ที่โง่งมที่สุดในปีนี้ได้ ผู้ที่ได้รางวัลจะต้องเป็นท่านอย่างแน่นอน”

องค์หญิงมู่เหยี่ยฟังการวิเคราะห์อย่างชัดเจนของฉินเหยี่ยนเย่ว์ พลันนึกถึงผลลัพธ์ที่จะต้องเผชิญในอีกไม่ช้านี้ ก็กำมือแน่น เหงื่อเย็นผุดซึมจากแผ่นหลัง

สองปีมานี้ เสด็จแม่ตักเตือนนางอยู่เสมอว่า ตอนนี้ไม่คล้ายกับในอดีต เป่ยลู่เกิดจลาจล แว่นแคว้นอ่อนแอ

กอปรกับท่านตาร่างกายอ่อนแอ ท่านลุงที่มีอยู่ไม่กี่คนก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด กองกำลังทหารกระจัดกระจาย ขุนนางตำแหน่งใหญ่ก็อยู่ในสภาพแตกแยก

ราชวงศ์ตงลู่เจริญรุ่งเรือง กองกำลังทหารแข็งแกร่ง อีกทั้งหลายปีมานี้ได้รับการกดขี่จากเป่ยลู่มาโดยตลอด เสด็จพ่ออดทนมานานมากพอแล้ว

แม้ว่าจะมีความสัมพันธ์อย่างการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อยู่ ก็ต้องทำด้วยความระมัดระวังจึงจะถูกต้อง

นางมองคำพูดของเสด็จแม่เป็นลมข้างหูมาตลอด มิเคยคิดว่าหากทำผิดพลาดก็จะได้รับการลงโทษ

วันนี้ ถูกฉินเหยี่ยนเย่ว์เคาะตีหนึ่งครั้ง ถึงได้รู้สึกกลัวขึ้นมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองท่าทีขององค์หญิงมู่เหยี่ย พลันตระหนักได้ว่า มู่เหยี่ยรับรู้ถึงส่วนได้ส่วนเสียในนั้นแล้ว

นางเพียงแค่ถูกตามใจจนเสีย คิดอะไรง่าย ๆ แต่มิใช่คนโง่งมอย่างแน่นอน