ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 194

เมื่อเห็นว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่อยากพูด ลู่ซิวจึงค้อมตัวลงเคารพ “ขอพระนางให้คำแนะนำด้วยเถิด”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยกมือกุมหน้าอก

หินก้อนมหึมาที่ปิดกั้นหัวใจของนางไม่สามารถเอาออกได้ กดทับจนทำให้นางหายใจไม่ออก “ขออภัย เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน”

“คราวหน้าก็มิทันแล้ว” ลู่ซิวไม่ยอมแพ้ แสร้งทำเป็นถ่อมตัวและเต็มใจที่จะรับฟัง

“ที่ข้าบอกเจ้าได้ก็คือโลหิตแบ่งได้เป็นสี่หมู่ แม้แต่ระหว่างพ่อแม่กับลูกหมู่โลหิตก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ทั้งยังจำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบด้วยอุปกรณ์เฉพาะทาง ยกเว้นบางสถานการณ์เฉพาะ เมื่อหมู่โลหิตต่างกันมารวมกันจะเกิดปฏิกิริยาการแข็งตัวของโลหิต โลหิตจะไม่สามารถไหลเวียนได้ อาจจะมีอาการเบาตั้งแต่หมดสติจนหนักถึงเสียชีวิต” ฉินเหยี่ยนเย่ว์โบกมือ “ถ้าเจ้าเข้าใจก็รีบออกไปเสีย”

เป็นเพียงคำพูดไม่กี่คำ แต่ลู่ซิวกลับได้ยินแล้วรู้สึกตื่นเต้นมาก

ดวงตาของเขาเป็นประกาย “เป็นเช่นนี้นี่เอง เป็นเช่นนี้นี่เอง”

“พระนาง กระหม่อมกระจ่างแจ้งแล้ว จะกลับไปหาสกุลลู่ และบอกเรื่องนี้กับบรรพบุรุษ”

“บรรพบุรุษสกุลลู่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว

“พูดตามตรงไม่ปิดบัง บรรพบุรุษสกุลลู่ติดตามฮ่องเต้ผู้สถาปนาแคว้นเพื่อพิชิตใต้หล้า เขามีทักษะแพทย์ล้ำเลิศ ถึงเช่นนั้นเขาก็แก่แล้ว และเลิกถามไถ่เรื่องราวทางโลกมานานแล้ว ยามที่ข้าไปขอให้เขาออกจากเขามารับรอง แม้แต่หน้าเขา ข้าก็ไม่เคยได้เห็นเลย ต่อมาข้าขอให้เด็กรับใช้แจ้งข่าวเรื่องพระชายาเย็บเอ็นข้อมือให้ท่านอ๋อง บรรพบุรุษถึงได้เรียกข้าเข้าพบทันที…”

ลู่ซิวตระหนักได้ว่าตนพูดมากเกินไป จึงรีบยิ้มพลางพูด “สรุปก็คือถ้าบอกเรื่องนี้กับบรรพบุรุษ เขาจะเชื่อมั่นอย่างแน่นอนและจะออกจากเขามารับรอง”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่รู้ว่าลู่ซิวกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

บรรพบุรุษสกุลลู่ออกจากเขาเกี่ยวข้องกับหมู่โลหิตอย่างไร?

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาง?

“อาการของพระชายาไม่ร้ายแรงนัก เชิญพักผ่อนให้สบายเถิด” ลู่ซิวยืนขึ้นและกล่าวคำอำลา

เมื่อเขาเดินไปถึงประตู ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้อีกครั้ง

มิใช่ว่าเกือบจะฆ่าพวกไป๋โค้วแล้วหรือ?

ถ้าตงฟางหลีมีความห่วงใย พวกเขาคงไม่กลายเป็นเช่นนั้นหรอก

“วันนี้เป็นวันที่ท่านอ๋องเข้าท้องพระโรง” ลู่ซิวเอ่ยต่อ “หลังจากวันมงคล ท่านอ๋องก็ป่วยกระเสาะกระแสะ และพักผ่อนอยู่ตลอด อย่างไรก็ตาม เมื่อวานและวานซืนตรงกับวันหยุด”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกงงงวย

“เฮ้อ” ลู่ซิวถอนหายใจ “ท่านอ๋องมีนิสัยเย็นชา เรื่องเช่นนี้เขาจะไม่บอกท่านเป็นการส่วนตัวเด็ดขาด”

“เหตุใดพระนางไม่ลองคิดดูเล่า หากท่านอ๋องนิ่งดูดายจริง ๆ คนในเรือนของท่านจะมีชีวิตรอดพ้นสามวันไปได้อย่างไร?” เขาพูดต่อ “ที่จริงแล้ว เมื่อไม่กี่วันมานี้ที่องค์หญิงมู่เหยี่ยมาถึงจวนอ๋อง ท่านอ๋องจะคอยติดตามนางไปตลอด จับตาดูนาง นางถึงได้ไม่มีเวลาก่อกรรมทำชั่ว”

“ในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ ขาของเขาบวมขึ้น”

“พระนางรู้หรือไม่ว่าตู้เหิงแอบปกป้องพวกเฟ่ยชุ่ยอยู่ตลอด? หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของท่านอ๋อง ตู้เหิงจะมีเวลาว่างมากเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?”