ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ้มเย้ยหยัน “นี่คือจวนอ๋องเจ็ด มิใช่อาณาเขตของผู้อื่น เขาจะเป็นถึงเช่นนี้เลยหรือ?”
“ถ้ามีใจปกป้องพวกนางจริงๆ มู่เหยี่ยจะฆ่าพวกนางได้อย่างไร?”
“พระนาง มีบางเรื่องที่ไม่ใช่ว่าท่านคิดอยากจะทำก็สามารถทำได้” ลู่ซิวพูดต่อ “จวนอ๋องเจ็ดเป็นที่ของท่านอ๋องก็จริง แต่ถ้าท่านอ๋องสอดมือเข้าไป ความหมายจะต่างออกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง”
“วันนี้เป็นวันที่ท่านต้องกลับมาที่เรือนโยวหลาน ท่านอ๋องอยากให้ตัวท่านจัดการเรื่องนี้เอง พระนางก็ควรทราบด้วย ว่าเรื่องนี้เป็นท่านที่ต้องรับผิดชอบเอง” เขากล่าวออกไปเช่นนั้น
ฉินเหยี่ยนเย่ว์จนใจคัดค้าน
ลู่ซิวพูดถูก เป็นนางที่ให้บทเรียนกับซูเตี่ยนฉิงในศาลายวี่ถัง ซูเตี่ยนฉิงย่อมกลืนความคับแค้นใจไม่ลง และหว่านล้อมองค์หญิงมู่เหยี่ย
ในที่สุดแล้วไป๋โค้วและเฟ่ยชุ่ยเข้ามาเกี่ยวข้องล้วนเป็นเพราะนาง
นางรู้อยู่แล้วว่าภัยพิบัติครั้งนี้เกิดจากนาง เพียงแค่ไม่อยากจะยอมรับความจริงข้อนี้ จึงผลักความรับผิดชอบใส่ตงฟางหลี
“ตอนที่เข้าท้องพระโรง ท่านอ๋องผู้นิ่งเงียบอยู่เสมอกลับทัดทานผู้ตรวจสอบหยุมหยิมสองสามคน หลังจากที่ผู้ตรวจสอบหุบปากฉับ คนอื่น ๆ ก็ไร้เรื่องเสนอ เร่งออกจากท้องพระโรงด้วยความเร็ว พระองค์จึงเสด็จไปเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้เพื่อร้องขอป้ายทองเว้นโทษตายแทนท่าน” ลู่ซิวกล่าวต่อ
“ป้ายทองเว้นโทษตายนั่น มิใช่สิ่งที่แค่พูดก็จะได้มา ท่านอ๋องคงต้องจ่ายราคาหนักมาก”
“ราคาอันใด?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถามขึ้น
“อย่าถามข้าเลย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” ลู่ซิวพูด “เรื่องพวกนี้ ที่จริงข้าไม่ควรพูดเลย ข้ารู้สึกว่าบางคำพูดของพระชายาออกจะแรงเกินไป อีกอย่าง ท่านอ๋องไม่ได้ต้องการยาถอนพิษเพื่อซูเตี่ยนฉิง แต่เพื่อลดผลกระทบจากเหตุการณ์นี้ให้เหลือน้อยที่สุดเท่านั้น”
“พระนาง โปรดคิดให้รอบคอบเถิด”
“ในเมื่อเขารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว เหตุใดต้องปล่อยให้มันกลายเป็นเช่นนี้ด้วย?” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์อ่อนลง “เขาแค่อยากจะเอาตัวออกห่างจริง ๆ หรือ?”
ลู่ซิวไม่รู้ว่าเขาหาค้อนและตะปูมาจากที่ใด เพียงซ่อมแซมกรอบประตูอย่างง่าย ๆ “พระนาง ทุกเรื่องอย่าได้คิดเองเออเองเลย บางเรื่องเป็นเรื่องที่ท่านไม่สามารถจินตนาการได้เลยเสียด้วยซ้ำ”
“วิธีของท่านอ๋องเชื่อถือได้ที่สุดแล้ว พรุ่งนี้ท่านก็จะเข้าใจ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน