ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 349

ตงฟางหลีมองดูท่าทางฮึกเหิมของนาง พลางเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าทำสีหน้าเช่นนี้ ข้าก็รู้แล้วว่าจะต้องมีคนซวย”

“มันชัดเจนมากเลยหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาว

ในห้องอบอุ่นเกินไป นางจึงรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย เอนตัวบนตั่งหญิงงามอย่างเกียจคร้าน “นี่ หม่อมฉันอยากนอนสักงีบแล้ว แต่ทำไมนางยังไม่มาเล่า?”

“เจ้านัดคนไว้รึ?”

“เปล่า ก็แค่เดาว่าฮูหยินรองควรจะมาที่นี่ได้แล้ว”

“โอ้?”

“ด้วยนิสัยที่ฉินเสวี่ยเย่ว์ถูกตามใจจนเหลิง นี่เพิ่งแต่งงานกับอ๋องสามเดือนเดียวก็ต้องไปแต่งงานกับภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว นางย่อมรับไม่ได้อย่างแน่นอน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “นางอาจจะทะเลาะกับอ๋องสาม และวิธีทะเลาะกันที่ได้ผลที่สุดคือกลับบ้านแม่”

“ฮูหยินรองเอาสมบัติล้ำค่าไปจากข้าไม่น้อย นางระมัดระวัง และจะต้องหาคนมาถามเรื่องวันมงคลอย่างแน่นอน ข้าช่วยเย่ว์ลู่ย่อมไม่ใช่เรื่องยากที่จะรู้ นางรู้ว่าข้ามีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับเย่ว์ลู่ บวกกับสงสารบุตรสาวสุดที่รัก จึงต้องมาไต่สวนเป็นแน่แท้”

ตงฟางหลีกินตัวเบี้ยของเจ้าสิบไปแล้วเกินครึ่งอย่างใจเย็น “เจ้าวางแผนจะทำอะไร?”

“ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หม่อมฉันก็เป็นพี่สาวของฉินเสวี่ยเย่ว์ แน่นอนว่าพี่สาวเช่นหม่อมฉันต้องการส่งเสริมสันติไม่ส่งเสริมการแยกจาก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์บิขนมดอกเหมย แล้วยัดมันเข้าไปในปากของตงฟางจิ่ว

ตงฟางจิ่วดูมีความสุข

ตงฟางอิงไม่พอใจ “พี่สะใภ้เจ็ด ท่านลำเอียง ข้าก็อยากได้เหมือนกัน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบอีกชิ้นหนึ่งให้เขา ครั้นเห็นตงฟางหลีแสดงความไม่พอใจ จึงยัดหนึ่งชิ้นเข้าไปในปากของเขาด้วย

“ถ้าฉินเสวี่ยเย่ว์และอ๋องสามคืนดีกัน มันจะไม่สนุกหรอกหรือ? พวกเขาทั้งคู่เหนื่อยกันทุกฝ่าย สูญเสียจิตสำนึกทั้งหมด ต้องให้พวกเขารักใคร่ซึ่งกันและกันจนถึงที่สุดถึงจะใช่เรื่อง” นางพูดอย่างเย็นชา

“พี่สะใภ้เจ็ดเกลียดพี่สะใภ้สามหรือ?” ตงฟางอิงไตร่ตรอง “ข้าเองก็เกลียดนางมากเช่นกัน”

“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าเข้าไปยุ่ง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาวอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าอย่าทำตัวเฉกเช่นคนอื่นว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้นสิ ต้องเรียนรู้ที่จะแยกแยะด้วยตัวเอง”

“เมื่อก่อนข้าก็เกลียดนางมากอยู่แล้ว” ตงฟางอิงพูด “ตอนที่ข้ายังเด็ก คณะทูตจากซีลู่มาถึง ข้าเห็นว่ามีสาวใช้คนหนึ่งในหมู่คณะทูตที่ดูคล้ายนาง จึงวิ่งไปบอกนาง แต่ใครจะรู้ว่านางจ้องเขม็งข้าอย่างชั่วร้าย ท่าทีเช่นนั้นดูน่ากลัวมาก”

“ตงฟางอิง!”

ในขณะที่พี่น้องสองคนกำลังทะเลาะกันอย่างครึกครื้น ตู้เหิงก็มารายงานว่าฮูหยินรองสกุลฉินมาเยี่ยม

“พี่สะใภ้เจ็ด เป็นจริงเช่นที่ท่านพูด ข้าก็ควรไปหากับท่านไหม?” ตงฟางอิงกลอกตาไปมา ถือโอกาสลุกขึ้นและจงใจทำลายกระดานหมาก ทำหน้าตาล้อเลียนใส่ตงฟางหลี “กระดานหมากเละเทะแล้ว คราวนี้เสมอกัน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จิ้มหน้าผากของเขา “ลูกผู้ชายอกสามศอก แพ้แล้วก็คือแพ้ ไม่สามารถโกงได้ ยิ่งไม่สามารถทำให้วิถีหมากรุกด่างพร้อยด้วย ขอโทษพี่เจ็ดของเจ้าเสีย”

ตงฟางอิงแลบลิ้น

“ใครก็อย่าไปกับข้า การปรากฏตัวของพวกเจ้าจะส่งผลต่อฝีมือการแสดงของข้า” นางกล่าว

“ไม่ทิ้งนางไว้แล้วหรือ?” ตงฟางหลีเก็บกระดานหมากรุก

“สถานการณ์วันนี้พิเศษ นางมาหาหม่อมฉันจะต้องโกรธไฟสุมอกเป็นแน่ ถ้าทิ้งนางไว้อีก นางจัดฉากโวยวายใหญ่โตขึ้นมาก็น่าเบื่อแย่ เป็นการดีกว่าที่จะส่งนางกลับโดยเร็วที่สุด” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เดินไปที่ห้องโถงจิ่นซื่ออย่างไม่รีบร้อน