ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 350

ฮูหยินรองกำลังเดินไปมาในห้องโถงจิ่นซื่อ

นางกลัวจะถูกปล่อยให้รอครึ่งชั่วยามเฉกเช่นครั้งที่แล้ว จึงเตรียมท่าจะบุกเข้าไปด้วย

เมื่อเห็นว่าไม่นานนักฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็มาแล้ว จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรีบเข้าไปหา “เหยี่ยนเย่ว์ เจ้ามาแล้ว”

“ท่านแม่รองเป็นอะไรไปหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย “ไยสีหน้าถึงดูแย่เช่นนี้?”

“ข้าถามเจ้านะ เจ้ารู้จักองค์หญิงเย่ว์ลู่ของจวนอ๋องหลูหยางหรือไม่?” ฮูหยินรองถาม

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พยักหน้า “มีความข้องเกี่ยวกันเล็กน้อย”

“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์หญิงเย่ว์ลู่จะแต่งงานกับท่านอ๋องสามในฐานะภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย?” ฮูหยินรองกังวลใจจนแทบเดือด ไม่สนใจที่จะซุกซ่อนอะไรและถามโดยตรง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ทำท่าทีประหลาดใจอย่างยิ่ง “เย่ว์ลู่จะแต่งงานกับท่านอ๋องสาม? แล้วยังเป็นภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมายด้วยหรือ? นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? ท่านอ๋องสามเพิ่งแต่งงานไม่ใช่หรือ?”

“เพ่ย” ฮูหยินรองถ่มน้ำลายใส่ “อย่ามาแสร้งโง่กับข้านะ ตกลงเจ้ารู้หรือไม่รู้?”

“ท่านแม่รอง เรื่องเช่นนี้ ข้าซึ่งเป็นผู้หญิงจะรู้ได้อย่างไรเล่า? ท่านอ๋องเจ็ดก็ไม่อยากพบหน้าข้า ถ้าท่านแม่รองไม่มาบอก ข้าก็คงไม่รู้เรื่องนี้เลย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวอย่างคับข้องใจ

ฮูหยินรองก็รู้ตนเองใจร้อนไปหน่อย นางมีเรื่องอยากขอให้ฉินเหยี่ยนเย่ว์ช่วยเหลือ จึงลดเสียงลง “ถ้าเจ้าไม่รู้ก็ช่างเถอะ เจ้าเคยได้ยินองค์หญิงเย่ว์ลู่พูดถึงเรื่องการแต่งงานไหม?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์คิดอยู่ครู่หนึ่ง และสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ฮูหยินรองเห็นสีหน้าของนางเปลี่ยนไป จึงเร่งถาม “เจ้านึกอะไรได้บ้าง?”

“ได้ยินมาว่าองค์หญิงเย่ว์ลู่ชอบท่านอ๋องสาม” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว “แล้ววันมงคลยังมีบางอย่างเกิดขึ้นด้วย”

“เรื่องนั้นข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน” ฮูหยินรองกล่าว “ในวันมงคลวันนั้น องค์หญิงเย่ว์ลู่เกือบจะสิ้นพระชนม์แล้ว”

“ท่านแม่รองรีบร้อนเช่นนี้ เป็นน้องเสวี่ยเอ๋อร์ทนความคับข้องใจไม่ได้ และกลับไปบ้านแม่ไปแล้วหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ทำท่าทางเศร้าใจ “เรื่องเช่นนี้มันไร้หนทางให้อดทนจริง ๆ อย่างไรพวกเขาก็เพิ่งแต่งงานกัน”

ใบหน้าของฮูหยินรองเป็นมืดคล้ำ

เสวี่ยเอ๋อร์ของนางตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยได้รับความคับข้องใจเลย หนนี้นางกลับมาด้วยความทุกข์ทรมาน โดยเฉพาะรอยนิ้วมือที่ช้ำเขียวบนคอ ซึ่งทำให้หัวใจของนางแตกสลาย

“เจ้าหุบปากเสีย เจ้าอยากให้น้องสาวของเจ้าเป็นเช่นนี้กระมัง?” ฮูหยินรองเอ็ดใส่

“ท่านแม่รอง ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันน่ะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม “ข้าเพียงแค่เดาเท่านั้น พบเจอกับเรื่องเช่นนี้ ผู้หญิงคนไหนก็รับไม่ได้หรอก ไม่ต้องพูดถึงน้องเสวี่ยเอ๋อร์เลย”

“ในฐานะที่ข้าเป็นพี่สาวจะอยากให้นางเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกันล่ะ? เฮ้อ ท่านแม่รองควรโน้มน้าวน้องเสวี่ยเอ๋อร์ให้ดีดีกว่า หากเป็นพระราชโองการของฮ่องเต้ เรื่องนี้ก็เป็นคำพูดที่เด็ดขาดแล้ว”

“น้องเสวี่ยเอ๋อร์นิสัยดื้อรั้นและยังเด็ก อาจทำอะไรก็ใช้แต่อารมณ์ แต่ท่านแม่รองต้องใจเย็นไว้ หากน้องเสวี่ยเอ๋อร์ก่อความวุ่นวายจนใหญ่โตในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ จะไม่เพียงหาเรื่องท่านอ๋องสามหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น ยังจะทำให้ฮ่องเต้กริ้วด้วย ถึงยามนั้นอย่าพูดว่าสกุลฉินจะอยู่ลำบากเลย น้องเสวี่ยเอ๋อร์เองก็จะทิ้งนามของหญิงริษยาไว้เช่นกัน”