ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 351

ฮูหยินรองขมวดคิ้วเล็กน้อย

ครั้นเห็นอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเสวี่ยเอ๋อร์นั้น แม้ว่าปากจะปฏิเสธการหย่าของลูกสาว แต่ในใจกลับเห็นชอบ

ฟังคำพูดของฉินเหยี่ยนเย่ว์ หัวใจก็เต้นรัวลังเลอีกครั้ง

หากองค์ฮ่องเต้ตำหนิลงมา เรื่องนี้คงไม่มีบุรุษคนไหนในเมืองหลวงกล้าแต่งงานกับเสวี่ยเอ๋อร์

อีกอย่าง ในใต้หล้านี้ก็ไม่มีลูกเขยคนไหนที่เหมาะสมไปกว่าอ๋องสามแล้ว

“แล้วเจ้าคิดว่าควรทำอย่างไร?” ฮูหยินรองถาม

“ในมุมมองของข้า ท่านแม่รองอาจโน้มน้าวน้องเสวี่ยเอ๋อร์ให้เชื่อฟังและใจกว้างมากขึ้น ท่านอ๋องสามไม่ใช่คนไร้มโนธรรมอะไร ยิ่งไม่ใช่คนสารเลวไร้หัวใจเช่นท่านอ๋องที่เจ็ดเลย หากไม่เป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋อง ถึงเย่ว์ลู่แต่งงานไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร จะไม่เหมือนกับลูกที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องว่างเปล่าทุกวันด้วยน้ำตานองหน้าหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“น้องเสวี่ยเอ๋อร์เป็นพระชายาเอก แม้แต่ภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมายก็ไม่สามารถสั่นคลอนสถานะของนางได้ ตราบใดที่นางสามารถครองใจท่านอ๋องสามได้ ภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมายอะไรนั่นก็เป็นเพียงก้อนเมฆที่ลอยอยู่กลางอากาศ ท่านแม่รองคิดให้ถี่ถ้วน ถ้าน้องเสวี่ยเอ๋อร์ถอนตัวออกไปในเวลาเช่นนี้ จะไม่ใช่ว่าสละตำแหน่งพระชายาเอกให้คนอื่นหรอกหรือ?”

“ท่านแม่รอง ข้ามันโง่ และพูดอะไรก็ไม่มีเหตุผล น้องเสวี่ยเอ๋อร์ก็แค่พูดด้วยความโกรธสองสามคำ รอนางสงบลง จะต้องเข้าใจคุณและโทษที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน”

ฮูหยินรองฟังคำพูดของฉินเหยี่ยนเย่ว์แล้วรู้สึกว่าเป็นประโยชน์มาก

แม้ฉินเหยี่ยนเย่ว์จะโง่ไปสักหน่อย แต่ในเรื่องนี้กลับมองขาด

“ข้ารู้แล้ว” ฮูหยินรองรู้คำตอบที่นางต้องการ และแสร้งทำเป็นตำหนินางอีกนิดหน่อยก่อนจะจากไป

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เฝ้ามองรถม้าของฮูหยินรองค่อย ๆ หายลับไป รอยยิ้มบนริมฝีปากก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

ด้วยนิสัยเอาแต่คิดคำนวณผลได้เสียของฮูหยินรอง ย่อมไม่ยอมให้ฉินเสวี่ยเย่ว์หย่ากับอ๋องสามเด็ดขาด

ฉินเสวี่ยเย่ว์ฉลาดมาก หากมีฮูหยินรองเป่าหูข้าง ๆ นาง ด้วยความเฉลียวฉลาดของนาง จะใจเย็นลงและสามารถเข้าใจได้ว่าการหย่าร้างไม่ใช่วิธีที่ดี หากนางไม่หย่าก็จะถูกกำหนดให้เผชิญหน้ากับความโกรธของเย่ว์ลู่